დაღამდა მაშინ,
იმის მერე ღამეა ჩვენთან,
რომ ლაწირაკი ოცნებები ვერ ავიხდინეთ,
და სიკვდილს ვეღარ გადაურჩნენ
ვნებები გზაში.
შენ გვირილებით, მონაცისფრო
დღეებით სავსე,
მე, ის რითმები რაც შენამდე ვერ მოვიტანე.
დაღამდა მაშინ,
იმის მერე ღამეა ჩვენთან,
ოთახებიდან, ოთახებმა ერთურთი გასვეს,
სიჩუმეებმა გაახურეს -
ფიქრობენ რამდენს.
ღმერთ რომელიც, ვეღარფერს ვეღარ გვითარგმნის,
ილოცო უნდა,
სიყვარულის სულ უნდა გწამდეს .
დაღამდა მაშინ
ჩვენ ერთმანეთს ვეღარ მივართვით,
სუნთქვა რომელიც მე მეკუთვნის დაგეხუთება,
მივდივარ კარგო,
ესეც ალბათ შენი ნებართვით,
მაპატიე თუ, ეს ტკივილი ჩაგეხუტება.
ეხ -
თეთრი რაში,
არსებობა ლამაზთა წელთა,
დაღამდა მაშინ,
იმის მერე,
ღამეა ჩვენთან !