შემოლაწუნებასავითაა.
მომეწონა.

ნათქვამია, თუ გინდა, ადამიანის ნამდვილი სახე იხილო, გაბრაზებულზე უნდა ნახოო.
თურმე ეს სიბრძნე  არა მხოლოდ  რეალურ, არამედ ვირტუალურ სივრცეზეც ვრცელდება. 
რომ დაწყნარდებით, კიდევ შემოიხედეთ და მშვიდი თვალით წაიკითხეთ ეს თქვენი ნაწერი.
გარწმუნებთ, თვითშემეცნების გზაზე  დიდ ნაბიჯს გადადგამთ.
უკეთესობისკენ სწრაფვა კი არასოდეს არის გვიან.
ბოლოს და ბოლოს, გადასახადების ამკრეფი სავლე  იქცა პავლე მოციქულად.

წერტილ მძიმე იცი იცოცხლეთქვა))

)) აი მაგაში კი გამოდგები პოეტად არ ვარგიხარ თორე...))

“ავღნიშნე” - არაა სწორი ფორმა.
აღ- ვ- ნიშნე”, თან - ამ სიტყვის ბოლოში - მძიმე არ დაგავიწყდეთ.
შეცდომებისგან დაზღვეული ვინაა, მაგრამ რვა სიტყვიან წინადადებაში ორი შეცდომა -  უკვე მეტისმეტია.

სწორედ მაგიტომ ავღნიშნე მაგრამ ამას ხომ მიხვედრა უნდა?

მძიმე ჯვარი!
ნეტა იცოდეთ, როგორ მიხარებს გულს თქვენი კომენტარები.
ცოტა ლოგიკურ წინააღმდეგობაში კი ვარდებით, მაგრამ ეს მე საშუალებას მაძლევს, შემოგეხმიანოთ და გითხრათ, რომ პოლიტიკოსი და პოეტი - ეს ორი სრულიად სხვადასხვა პროფესიონალი და მოწოდების ადამიანია.
კარგი პოლიტიკოსი არ ნიშნავს კარგ პოეტს და პირიქით.
(ისტორიაში ხდება ისეთი  უიშვიათესი,  საბედნიერო გამონაკლისებიც, როგორიც გოეთეს მაგალითია).
მაინცა და მაინც ქართულ მაგალითს თუ მოიწადინებთ, მეფე თეიმურაზს დაგისახელებდით, რომელიც კარგი პოეტი იყო, მაგრამ, სამწუხაროდ,  ძალიან ცუდი პოლიტიკოსი... თუმცა მანამდე  გვყავდა  დავით აღმაშენებელიც, ბრწყინვალე პოლიტიკოსი და პოეტიც, რომლის აშენებულ საქართველოსაც შიდა თუ გარე მტრები დღემდე ანგრევენ, ანგრევენ  და ვერ დაანგრიეს).
თანამედროვეთაგან ყველაზე დაბალი რანგის პოლიტიკოსი,, ვისაც პირადად ვიცნობდი, ჩემი მეგობარი ჯემალ აჯიაშვილი იყო.
მასზე ვახუშტი კოტეტიშვილი ხუმრობდა: ისააკ ნიუტონმა, - როგორც ინგლისურს პარლამენტის წევრმა, ერთადერთხელ ითხოვა სიტყვა და თქვა: თუ შეიძლება, ფანჯარა მივხუროთ, ორპირი, გამჭოლი ქარიაო, აი, ჯემალი კი აქამდე საქართველოს ყველა მოწვევის პარლამენტის წევრია და მაგდენიც არ უთქვამს, ერთხელ არავის გაუგია მისი ხმაო”.

უმორჩილესად გთხოვთ, არ დამეკარგოთ, კიდევ დამიტოვეთ რამე კომენტარი.
იქნებ სხვებიც შემოგიერთდნენ.
ვიხალისოთ.

მართლა ძალიან მაინტერესებს რატომ გონია ამ ხალხს რომ ეს ყველაფერი პოეზიად უნდა აღიქვას ვინმემ? ყველაზე დაბალი რანგის პოლიტიკოსიც კი ამაზე უკეთეს ტექსტს დაწერს....

ლელა, გიიომ, მარი, მადლობა!
ბოლო დროს მოხშირებულ არატიპობრივ  კრიმინალურ მოვლენებზე ჩვენი საზოგადოების ერთი დიდი ნაწილის  ტიპობრივი რეაქციაა აქ პრობლემა.

მოხარული ვარ, რომ ზუსტად იმგვარი რეაქცია გამოიწვია თქვენში, როგორც მკითხველში, როგორიც ჩაფიქრებული  მქონდა.
ვგულისხმობ გაღიზიანებას.

ჭკვიანი ხალხის ნააზრევიდან მახსოვს, რომ პრობლემაზე პასუხის ძიებისას, მნიშვნელოვანია, იმაზე ღრმად არ გამოგივიდეს  “ჩასვლა”, ვიდრე პასუხის მოსაპოვებლადაა საჭირო, უბრალოდ, აკვალანგით ჩაყვინთვამდე, უმჯობესია, ჯერ წყლის ზედაპირს დახედო, შეიძლება ნაფოტი იქვე, ნაპირთან  ტივტივებდეს.
  ლექსის მორალი ასეთია:
ვიდრე დამნაშავის გმირად შერაცხვას არ მოვიშლით, ვიდრე უკეთურებას სიკეთედ ჩავთვლით, არაფერი გვეშველება.
  რატომ მივმართავ შვილებს?
- ეს სარკაზმია.
ამით იმის თქმა მინდა, რომ შვილებს, ანუ ჩვენს მომავალს ვაძლევთ ცუდ, დამღუპველ  მაგალითს ღირებულებათა აღრევითა და აყირავებით.

დრამატიზება საჭირო არაა!
ცუდი ყველგან ხდება
არაა ეს კარგი ტონი
თუმცა, თუ გგონიათ, რომუბრალოდ ქართველს არ ეპატიება,  მაგაში ვერ დაგეთანხმებით
ყველას ტკივა, ქართველსაც და  არაქართველსაც და  აშვებინებს შეცდომებს...ამ სოციალურ  ფონზე მითუმეტეს!

ფასადები ხშირად არის ნახსენები, და თვითონ ამ ლექსშიც საკმაოდ დიდი დოზაა "ფასადური პოეზიის", ანუ პოეზიის, რომელიც მხოლოდ ზედაპირზე ტივტივებს და მხოლოდ გარეგან გამოვლინებებს ამჩნევს, რჩება რა ყურადღების მიღმა ყველაფერი ის, რაც ამ ლექსში ჩამოთვლილი მოვლენების უკან იმალება. მაგალითად, ფასადურობის მწვერვალია ნარკომანიის მხოლოდ "შვილების" ინდივიდუალურ პასუხისმგებლობაზე გადაბრალება, როცა ეს მოვლენა დღეს სტრუქტურულ ხასიათს ატარებს, ანუ მიზანმიმართულად ინერგება კონკრეტული ინსტიტუციების მიერ, რომელიც ხეირს ნახულობს მისგან. "შვილების" უმრავლესობას, რომელიც თანამედროვე წესრიგს არნახული ჩაგვრისა და ყვლეფის ქვეშ ყავს, სხვა არაფერი დარჩენია გარდა იმისა, რომ "დაბოლდეს" და "გაიჩხიროს", რათა არ გაიგოს "скрежет собственных костей", რადგან ვერ პოულობს ამ უსამართლო და "ადამიანი ადამიანისთვის მგელიას"-ის პრინციპზე დაფუძნებულ სტატუს კვოსთან დაპირისპირების პოზიტიურ ალტერნატივას. შორიდან ბევრი რამ არ ჩანს, კერძოდ კი ის, რაც ფასადებს და ნიუსების სათაურებისა და "ნიუსების" იქეთ ხდება, მაგრამ ეს ზოგჯერ ახლოდანაც არ ჩანს, თუ შენი კეთილმოწყობილი სოციალური მდგომარობა თვალწინ ჭრელა-ჭრულა ფარდაგებს გიფენს.

ტურისტების დახოცვა - მხოლოდ ერთეული შემთხვევაა და საკმაოდ ბურუსით მოცულიც. საქართველოზე ბევრად განვითარებულ ქვეყნებში (მაგ. ამერიკაში) კი მავანი ფსიქოპათები მასობრივ ხოცვა ჟლეტებსაც აწყობენ (მათ შორის სკოლებში) და ეს უკვე ტენდენციადაც არის ქცეული. არც იმ უბედური გოგოს ტრაგედიის ლიბიდოზე დაყვანაა სწორი.

თუმცა ლექსში არის პასაჟები, რომელიც კონკრეტული მოვლენების ძალიან სწორ დანახვას წარმოადგენს. მაგ. თვითმფრინავის გატაცების. მაგრამ ეს არ აუქმებს იმას, რომ ლექსი უკიდურესად ზედაპირულია და ვერ ცდება ლიბერალურ კლიშეებს, რაც დღევანდელი საქართველოს ტრაგიკული მდგომარეობის ყალბ, მცდარ ანარეკლს გვაძლევს. ვინმე შეიძლება შემომედავოს, რომ პოეზიას ეს არ მოეთხოვება. ზუსტადაც რომ მოეთხოვება! პოეტის უპირველესი ამოცანაა საგნების გულის გულს წვდეს, დაინახოს, რა არის "ფასადებს" მიღმა. თუ ეს არ შეუძლია, მაშინ დაკავდეს მხოლოდ ინტიმური ცხოვრების ნიანსების პოეტური დამუშავებით ან სხვა თემებით, რომლებზე წერაც ხელეწიფების.

საქართველოზე მხოლოდ ასეთი, ტკივილიანი ლექსები უნდა იწერებოდეს, მით უმეტეს აღფრთოვანების მიზეზები ძალიან ცოტაა

ლაშა, აი ვიპოვე
,, დილისპირს დედიშობილანი”
http://urakparaki.com/?m=4&ID=103433.
ვინც არ მიცნობს, ძნელად დაიჯერებს, რომ სხვების - რა არ მამახსოვრდება ერთი წაკითხვით.
საკუთარ ნაწერებს არა თუ ვერ ვიმახსოვრებ,  სათაურებითაც ძნელად ვცნობ.
ვიდრე ცოტათი მაინც მახსოვს, ესე იგი, ბოლომდე გამოსული ვერა ვარ იქიდან ანუ მზად არა ვარ რაიმე ახლისთვის.

ვალე, ლაშა, მადლობა!
პატრიოტული ლირიკის როგორი ინსპირაცია გამოუწვევია ამ ლექსს!
ლაშა!
მართალი ხართ, უკეთეს ფინალს მოიხდენდა.
სინამდვილეში აქ ფორუმ ჯი- ს  პოლიტგანყოფილების  ბოლოდროინდელი თემების სათაურებია ზერელედ ამოკრებილი და ბლოკებად დაწყობილი, ზედ რეფრენია  დადებული, უკეთეს კომპოზიციაზე არ მიზრუნია. ფინალი მართლაც მივაფუჩეჩე.
არ მგონია, მიღირდეს ამაზე მეტი ენერგიის დახარჯვა.
საინტერესო ლექსი მიდევს ორი ნაწარმოების ქვემოთ. იმას კი დავაკვდი. 
ქალი ძილ-ღვიძილშია დილით.( სათაური - არ მახსოვს)

რაღაცნაირად სხვაგვარი ფინალი მომინდა . ამ გროტესკულ , სამწუხარო რეალობის მთლიანი შემოტრიალება . მგონი შესაძლებელი იქნებოდა მოგეძებნათ რაიმე ორი სიტყვა , ფრაზა , არ ვიცი . ბოლოს სულ ბოლოს , რომ აი ეს ფსევდო პათოსი ამოტრიალებულიყო . არ ვიცი შეიძლება ვცდები . სამწუხაროდ საუკუნეა აქ არ შემოვსულვარ და ამ ბოლო დღეებში ვერაფრით ვერ მოვიწონე ვერაფერი და თქვენს ლექსს გამოვარჩევდი . წარმატებები , პატივისცემით .....

საქართველოა მზისა და ზეცის

საქართველოა მზისა და ზეცის,
აქ ცა და მიწა ერთმანეთს ერთვის...
და ტყუილია, რომ გვაჯერებენ,
თითქოს სამშობლო სიტყვაა ჩვენთვის,
მხოლოდ და მხოლოდ და სხვა არღარა...
აქ წინაპრებმა სისხლი დაღვარა,
და ამ სიწმინდემ ღმერთის შეწევნით,
აქამდე ცოცხლად გამოგვატარა...

საქართველოა ბავშვივით სუფთა,
ირგვლისვ სიკეთეს დანახვა უნდა...
თავგზას გვიბნევენ ათასფერებით,
გუშინ კი ლუკა გულწრფელად სწუხდა,
რომ დაიჯერა სიზმრად ერთ წამით,
თითქოს აღარ ვართ რაც კი ვიყავით,
და განამტკიცა ამით ის გეგმა,
სულ რომ მოქმედობს მალულ სიცხადით...

საქართველოა ხსნა და საშველი...
და თანახმაა ყველა მნახველიც,
რომ არ არსებობს ქვეყნად სიკეთის,
ისე გულწრფელად გამომხატველი,
როგორც ჩვენშია, ოდითგან-ოდით,
მხოლოდ სიყვარულს ვეტრფით, ვეტრფოდით,
და ასე გასტანს, მარად და მარად,
რა გული გვიძგერს საქართველოთი...

)) გენაცვალე .... რა კარგად გებულობთ ყველაფერს ნამდვილად ნიჭიერი ქალბატონი ბრძანდებით...))
ისე უსიამოვნო აპრიორი უხარისხოს როდი ნიშნავს
ლექსის ხარისხი მგონი ცოტა უფრო სხვა კრიტერიუმებით გაისაზღვრება....

მადლობა ტასო და “მძიმე ჯვარი”.
ხარანაულთან  და თან ჩინურ პოეზიასთან დაკავშირება უზარმაზარი კომპლიმენტია ამ არც თუ სასიამოვნო ლექსისთვის, რომელიც ნამდვილად არ მიეკუთვნება ჩემს საუკეთესოთა რიგებს.
დაწერილია იმ ვითომ- ვითომ მაღალ ზნეობრივი ხალხის პასუხად, რომელთაც ხელზე დაუხვევიათ მცდარად გაგებული “” არა განიკითხო” და ყველა უკეთურს ექომაგებიან, ყველა დამნაშავე მამა აბრამის ბატკანი გამოჰყავთ და  სატელევიზიო ეთერსაც უძღვნიან მათ. სულ ესაა.

ხარანაულის ჩინური ვერსია ))

კომენტარი დავწერე და მარტო შეფასება ჩანს, კიდე დავწერ. საქართველოს ბოლო წლების თითოოროლა მძიმე დანაშაული კი არა, უკვე სტატისტიკაა ეს ამბები