ნოემბრის ფოთლებივით, ჩუმად წავიდნენ ,
უკანმოუხედავად! არ იციან დარჩენები,
ძვირადმეტყველებს არ გვჩევიაო,
დარჩათ უკიდეგანო ძვალ-ყანები... ნარჩენებია
  დიდებისა და ოდნავ მომცროთა
  სათვისტომოს,
  გვიან რომლებიც აღსდგებიან თვეში მაისის,
  კარზე დაზარებული სულები დაგვიტოვონ,
  კაკუნი არ გვინდა... კაკუნი არ ისმის!
პეპლების სავანეში ვითამაშოთ სტუმრიანობა,
მასპინძლობისა შემომძახეთ, დროა მოყვასის,
მანდეთ თქვენი გულების ლოცვით გალღობა,
გვიან ვიგემოთ ჭეშმარიტება, ოღონდ ხაზგასმით
  წამოვმართოთ ხის ფესვები,ნაოჭიანებს
  გზას უთმობენ დავირგლული ლიანდაგები,
  პეშვით ვუმადლოთ მთვარეს ჩასვლა,როცა ინათებს
  მზეს შევეგებოთ ღიმილნარევი ფიანდაზებით...