ის მოგეახლა, ცივი, დიდებული და უდროობის მბრძანებელი
დროს გაძლევს რომ მოიარო 
მახსოვრობის ლაბირინთები,
რომ მონატრების მზერით მორკალო,
უხარისხო საპონივით ხელში ჩამდნარი
  შენი წლები.
და როგორ გიჭირს დაჯერება,
რომ ეს მჭკნარი და უსუსური სხეული შენ ხარ,
სარეცელზე სუსტად მფეთქავი.
ცხოვრება იყო ოთხმოციოდ დახამხამება
და ილუზია.
სინამდვილე სადღა წავიდა?
ბაბუაწვერას ფანტელივით შემოგეძარცვა  ყოველი არსი აზრისაგან.

იძინე მშვიდად.
ჩვენ კი მივდივართ წინ, წარსულისკენ.
სასახლის ქვეშ რომ ჭრელი ხალიჩა დაგიფინე,
რძალმა ჩემთვის გადაინახა.
საკუჭნაოში მტვერს იკიდებს
და სწადია კიდევ ერთხელ კოპწიაობა .
მოთმენით უცდის წიფლის სიმწიფეს,
ჩემს სხეულსა და მიწას შორის 
მომრიგებელ - შუამავლობა რომ უწერია.

გულშავი კლდეა ეს სიკვდილი.
ზედ ელეწება ყველა არსი, და ყველა ფერი
სიცოცხლე კი მის კალთასთან შეყუჟული მცირე ბორცვია,
ფერადი ბორცვი,
ის ადგილია, საამური, ოდესღაც რომ დაგსიზმრებია.
და ამაოდ ცდილობ უკან, ძილში დაბრუნდე.