ჩემო ძვირფასო, ერთადერთო, ჩემო გერტრუდა,
გწერ ბოლო წერილს, უჩვეულო არის ბინდ-ბუნდი,
გადავიკითხე ყველა წიგნი, ჟურნალ-გაზეთი,
რაც შემოგზავნე, თითქმის ყველა, მხოლოდ გასეტის
„მასების ამბოხს“ დავიტოვებ, ხოლო დანარჩენს,
სხვა პატიმრებსაც ვუწილადებ, მათაც საკანში
საქმე არა აქვთ, კითხვის გარდა, ან რა აკეთონ,
ღამეებს ვათევთ, როგორც უწინ, სოფ. აკეთში,
ვიცოდით ხოლმე თუ სიმინდის მოპარვა გვსურდა,
ცოტა გავცივდი, შემაწუხა ხველამ და სურდომ,
თვალწინ კადრებად დამილაგდა მთელი ბავშვობა,
შურდულით როგორ დაგვიფრთხია უფლის შაშვები,
წერილებს ფოსტას გამოვატან, აქ თავს ვანებებ,
წყალს წაუღია სიმინდების მწვანე ყანები,
ჩემო ძვირფასო, ერთადერთო, ჩემო გერტრუდა,
გწერ ბოლო წერილს, უჩვეულო არის ბინდ-ბუნდი.