უილიამ  შექსპირი  -  სონეტი CXIV (114) - თარგმნა ოთარ ცისკაძემ

ეგებ მატყუებს გონი შენგან ნაგვირგვინები,
მონარქთა ჭირით – პირფერობის შესმით ძლეულა?
ან შეიძლება მართალს მამცნობს თვალი თვითნებით,
შენმა ტრფიალმა გამოძერწა იმგვარ გრძნეულად,

შენს მსგავს ქერუბიმს დაამგვანოს ყველა უკლებლად,
მძვინვარე მხეცი, თუ სათუთი ამარილისი
და თვით მიხრწნილსაც მიანიჭოს გაჭაბუკება,
მშვენიერ არსად მომაჩვენოს ნასიც თილისმით.

მაამებლურ თვალს მიეცემა გულთქმის დასტური,
მეფურ გონებას ეგონება შხამი სანდობი,
თავს მოუქონავს თვალი ლიქნით სავსე სასმურით,
რადგანაც იცის, ვით აამოს ყალთაბანდობით.

გონი არაა მომწამლავი ცოდვის განმსჯელი,
რადგან პირველი გამოთვრება თვალი სასმელით.

22 აპრილი, 2022 წ.



William Shakespeare – Sonnet CXIV (114)

Or whether doth my mind, being crown'd with you,
Drink up the monarch's plague, this flattery?
Or whether shall I say, mine eye saith true,
And that your love taught it this alchemy,

To make of monsters and things indigest
Such cherubins as your sweet self resemble,
Creating every bad a perfect best,
As fast as objects to his beams assemble?

O,'tis the first; 'tis flattery in my seeing,
And my great mind most kingly drinks it up:
Mine eye well knows what with his gust is 'greeing,
And to his palate doth prepare the cup:

If it be poison'd, 'tis the lesser sin
That mine eye loves it and doth first begin.


Sonnet 114: Translation to modern English

Or is it that my mind, crowned by you, has become the victim of flattery, that weakness of monarchs? Or could it be that my eyes are seeing accurately and that your love has given it this magical power of transforming monsters and other unappetising things into cherubs that resemble your sweet shape, turning everything unattractive into perfection as soon as it appears before my eyes? Oh, it’s the first one: flattery in my eyesight, and my mind drinks it up as a kings drinks up flattery. My eye knows what I likes to see and that’s the cup it prepares for me. If it’s a poisoned cup there’s no risk to me: my eye will taste it first.



Подстрочный перевод А.Шаракшане

То ли моя душа, коронованная тобой,
жадно пьет эту чуму монархов, лесть?
То ли следует сказать, что мои глаза говорят правду,
и это любовь к тебе научила их такой алхимии,

чтобы делать из чудовищ и существ бесформенных
таких херувимов, которые прелестью напоминают самого тебя,
создавая из всего плохого самое наилучшее,
как только предметы собираются в их лучах?

О, верно первое: это виновата лесть в моем зрении,
и моя великая душа по-королевски выпивает ее;
мои глаза хорошо знают, что ей доставит удовольствие,
и приготовляют чашу ей по вкусу.

Если она отравлена, то это меньший грех,
так как глаза любят это питье и начинают вкушать первыми.