ახლა მეც ვხედავ , ბნელ ხვეულებში...
იმ გამოუცნობ , შავბნელ ქიმერებს.
მე ოცნებეში ავიდგი ფეხი,
სადაც შორსიყო თეთრი სიბერე.
მარტოობაში რომ ცლი ბარძიმებს,
განა სილურჯე არ გათეთრდება?!
მკვდარ ოცნებებში რა დაგაძინებს?!..
და ან ვის ესმის შენი ვედრება?!
ახლა მგონია, ლექსთა იადონს
არ გაქცევია ლურჯა ცხენები!
მარტოობაში რა სიცოცხლე?!
როცა შენს ხორცში მკვდრად ესვენები.
იქ არის ალბთ შუქთა კამარა,
ამოსვენება და წასვენება,
ჩონჩხიან ტყეებს რომ დაუფარავს
მარადიული ბედნიერება.
ცივ ქვაფენილზე ყვითელი ფოთლის
ზღვაში ტალღების ტოკვა ზღვაური
ფათერაკებში დამშეულ ფიქრებს
სჯობია გაცლის აურზაური.