ჩემს ბავშვობაში არ იმჩნევდნენ ქალის დიდ ძალას.
მის გადადგმულ მთებს ვერვინ ხედავდა.
(მოგვიანებით მეც მომიხდა  მთების გადადგმა,
აწ უკვე დედას.)
ჩემს ბავშვობაში ქალი იყო სათუთი და დასაღუპად განწირული,
კაცის გარეშე.
არც დედის სურნელცხებულმა ქალმა- დეიდაჩემმა
იცოდა, რომ იყო ძლიერი.
ვერც კი ამჩნევდა, რომ გოლგოთას
უდრტვინველად მიუყვებოდა.
როდესაც მხრებზე დამ წამოკიდა
ერთხელ ობლები,
ვერ გაბედა მათთან ერთად მარტო ცხოვრება
და გამოვკეტეთ ეზო და კარი.
გამოვკეტეთ და შეესივნენ, ვით ეშმაკები უპატრონო ეკლესიას შეესევიან.
და ძნელი გახდა საყურებლად  პარტახი სახლი.
დარდად დაგვაწვა და მოვიშორეთ დარდის მიზეზი.
(ასე გვეგონა.)
ახლა კი როცა დისტანციამ,
გამოკვეთა ბევრი კონტური,
როცა ჩემი დროც
მიხერხებული ქურდის მსგავსად
ფეხაკრეფით მიიპარება,
თითქმის ყოველღამ,
ამაოდ ვცდილობ გზის გაკვლევას ბავშვობისაკენ.
ვეძებ და ვცდილობ,
მაგრამ ვეღარ ვძრავ
ბარიერად ჩამოქცეულ მთებს - ყოფილ ოცნებებს.