#ლექსები

ნდს

ემიგრანტული
(ფისო ფირცხალავას)

ბევრი იარე,
ცოტა იარე, 
შენ მოიარე პარიზიც,
ვენაც, 
იხილე სენაც.
შორ მხარეებში გაეშურე,
გაირიდე მშობლიური შარი და შური,
აშარიც -  ენა…
ამასობაში დაგავიწყდა  ჩვენებური ეს
ფოთოლცვენა!

სხვაა ფოთლები, მიმავლის  ფეხქვეშ თამბაქოსფრად მოშარიშურე,
სხვაა - ქარისგან ნატრიალები
  - ყვითლად  ნაფენი,
ან სამშობლოში რა დარჩა ჩვენი?
არც არაფერი!
ნეტა ასე ვინ  შეგვაჩვენა!
გახსოვს?!
რა გახსოვს!

ეს მოგონება დღემ დღევანდელმა აღმოაცენა -
ალექსანდროვის ბაღში იყო რაღაცა სცენა,
შენ კითხულობდი ლებანიძის ლექსს გალაკტიონზე,
გისმენდით თრთოლვით
ჩვენ - “სასახლელი  ახალუხლები”.
მახსოვს სიცივე,
სკოლის ფორმა,
კანზე  ხორკლი  -
ლურჯი მუხლები,
სადღაც, კუთხეში
ხელში ჟაკეტით დედაშენი იდგა - ციალა,
(გახსენებაზე გულში სხივმა გაიციალა).
ცრემლები  ციდან,
ცრემლი  ჩვენი
და ფოთოლცვენა!

შენ მოიარე პარიზიც,
ვენაც..
და დღეს - ხსოვნაშიც შემოიარე.
უჩვენოდ გადის  წვიმიანი  ეს ფოთოლცვენა!