დაილია მითქმა მოთქმა მშვიდობაზე,
ახლა ავი ზეცა სერავს მშვიდობისა,
თუ ფერხული აწყობილი ბიჭობაზე,
ამით მწარეთ, უგოლოდ რომ გაისრისა,
ენა ერთი, ენა ბერის, ენა მზისა,
ენა ქართველს უამბობდა სანახავსაც,
და იქუხა საქართველომ ქართველისა,
ეჩვენება გადარევა ჭამა სმასასაც,
ერთი ალი ,ერთი ბერი ,ერთი მოკვლა,
ერთი ასე გაბნეულად შესახები,
ფიანდაზებს აღარ უნდათ გზების მორთვა,
დანარჩენზე ჭორაობენ დედაბრები,
რომ სიყვარულს საქართველო აღარ ქვია,
და სამკაულს დიდი ხანი თურმე ჯვარი,
გაიღვიძე თუ ფხიზლი ქარნი ქრიან,
გაბნეულა ავდარებში შიშის ზარი,
ეს ენა და გასაყიდი შიშებია,
რომ სიყვარულს მწარე დაღი დაესობა,
შეთქმულება სწორედ ვაი ვიშებია,
თუ დაღესტანს აღარ შვენის დაღესტნობა,
იტირე და გაისისთვის ესეც ნახე,
რომ შიშები დილის სუსხის წამალია,
მე დავკარგე უსაშველოდ შემი სახე,
და სიზმრებმა ფხიზელიც კი გადამრია,
ახლა ამბავს ბევრჯერ ვამბობ ტრაგიკულსაც,
ბევრმა აზრმა დამიარა მარტოდ ყოფნის,
ვერა ვეხედავ უკვე ვეღარც გაფიცულსაც,
იტირებენ და იტყვიან ავდარს ყოფის..

თ.გუბელიძე