მადლობა, მუხა! რა ლამაზი ამბავი გაიხსენე.
დედაჩემს უყვარს რითმიანი ლექსები, ვერლიბრი ვერასოდეს მოვაწონე, ვერც სხვადასხვა გარდამავალი ფორმები. წესად აქვს დღეში თითო პატარა  ქართული ლექსის დასწავლა ზეპირად.  ახლაც, საოცარია და, ყველა ნასწავლი ახსოვს.  შემოაკლდა და ახლებს, ასეთებს  მისთვის ვწერ.

რეტრო:
ადრე მეუბნება,
არ გეწყინოს და მე მიყვარს ლექსები, სადაც ყველაფერი გასაგებია, მაგალითად,  ასეთი:

მაშინ თორმეტი წლისა ვიყავი,
როცა ბატონმა სახლს მომაშორა,
წამსვე ძროხაში მე მიკრეს თავი,
ჩემ სახლ-კარიდან გამაგდეს შორა.

აი, ხომ გასაგებია, ვის რა უჭირს და ვის ვისგან რა უნდა.
ამ შენი და შენნაირების ლექსებიდან  კი  ვერც აზრს და ვერც გრძნობას  ვერ გამოიტან.
ვერ გაიგებს ადამიანი,  საიდან რეებს მოიგონებთ,  გინდა თუ არა, უნდა ვიტკინოო, რა ტყუილად კვნესიხართო!

ხსოვნა  პირველი სიყვარულისა ძალიან , ძალიან ძლიერი რამ არის.  ძალიან მესიამოვნა ეს ლექსი, უფრო მეტი მოცულობისაც , რომ  ყოფილიყო,
სექტემბრადე კი არა ,დღემდე მომყვება.
ჩემი პირველი სიყვარული, პირველი კოცნა და პირველი პაემანი,  მუხის ხესთან იყო, რომელიც დღესაც დგას მარჯანიშვილის მეტროს ამოსასვლელის მარცხნივ, ქუჩის შესახვევში , ამ სიყვარულის სამახსოვროდ    არის ჩემი
ნიკი-მუხა.
.