რადგან სიკეთე მეგონა მეფე, მას ვმსახურებდი მაგრამ უეცრად ,სწორედ ნდობის ზვავმა წამიღო ან იქნებ შიშმა მორეულმა შემოდგომის წინ ახალი ბაღის გაშენება როგორ დავიწყო.
ავწონე თავი , უკუღმართმა რაკი სამყარომ იმგვარად მცემა, ვეღარ ვაგნებ სულის ნაწილებს წიგნებს ვუწერდი იმას ვისაც თურმე ამაოდ უკიდეგანო სიყვარული გავუნაწილე.
შენ ცრუ მეფეო, ახლა ვნანობ , რომ გმსახურებდი დამტვრეულ ცაზე , რომ მხიბლავდა შენი სინათლე მეფე კიარა ალალ კაცთა სულის მკვლელი ხარ არც სიყვარული, არც სიკეთე... აღარც სიმართლე.
და როცა ოდეს თვალს მოვავლებ ბოლო მზის ჩასვლას და მაგ დროს შიში, რომ არ მახლდეს ეს ამატირებს თუ კი წსვლისას არ ვიგრძენი სევდა რჩეულთა რაღა აზრი აქვს ღმერთი სადღა გამანაწილებს.
