Ლანდს ატამაშებს პატარა ბავშვი და თოთქოს ჩემი სულიც სწორია,
Ცეკვავენ თეთრი ფერები ცაში
Და ამ ლურჯ ფერებს ასე სწონიან,
Არიამ ზეცის სიყვარულს ქარში
Გაუგონარი ხმები ფორიაქს,
გადააფარა პატარა ლანდში
Ვარდისფერ ფერთა დიდი ფოია,
Აყვავილებულ ამ ბავშვთა ბაღში
Დაბერებული სულის წონიან
Ლექსებს ვიღაც უზნეოდ მკაცრი,
Და ვიღაც უფრო დიდი მგონია,
Შემოდის როცა ჭრაჭუნი კარში
Არის სიმშვიდის ეს სიმფონია,
Უარაფრობის ასეთი მარში
Და უსასრული მელანქოლია,
აბერავს ახლა უკსვლის ვალსში
Შეუფერებელ ზღვათსთან თოლიას
Რადგანაც ახლა ჩიტების სხვლაში
Იფრო ფრენაა და ნახტომია
Იწყბდეს ვიღაც პოეტის ხმაში
Წყვეტას - შეწყვეტილს შიზოფრენიას,
Ლანდს ათამაშებს პატარა ბავშვი და
Ჩემი სულიც უფრო სწორია,
ვიდრე ზღვა ცაში,
Ვიდრე რგოლია,
ვიდრე სიზმარში
Იმარხება ეს ისტორია,
Ვიდრე ფესვები ძვრᲔბიან ტანში
და ვისრე ტაშის ფორმა ჩემია,
Ვიდრე სიტყვების ეს ცრუ განგაში
Პოეტს უსასრულ გზაზე ჩვევია,
Უსასრულოა პატარა ბავშვი,
Და ლანდში ჩემი სულიც ჩემია,
Აფერადებენ სამყაროს ასე,
და რაც წინაა დანარჩენია.