,,ამბობენ ,გარდაცვალების  დროს,  ადამიანი  ზუსტად  21  გრამს იკლებსო ...  21 გრამი 5 მონეტის  წონაა,ამდენივეს იწონის  კოლიბრი და შოკოლადის ფილა. ,,
                                                                                                                Guillermo  Arriaga

***
,,მე ყაჩაღებმა მომკლეს  არაგვზე,, . აპრილი  იყო ,ქარი კიოდა.
ტანი უძრავად ეგდო ჭალაზე. ამ ლექსს ვაგზავნი  საიქიოდან :

არც მიდარდია ხორცზე, სვავებმა ისე  დაძიძგნეს ,ისე დაჭამეს-
სიცოცხლე ,ფრთების უშნო  ტლაშუნით,სოფლის გიჟივით  გამოაჯავრეს.

მსუბუქი გავხდი . მიწაზე  დამრჩა ბებერი ძვლების  სამი  კილო და
სულ ოცდაერთი გრამი ავფრინდი -სული,  მდინარის  სანაპიროდან .

გადავუფრინე ათას ცათამბრჯენს , ,,ტრამპ თაუერებს,, და,,შერატონებს ,,.
ჩამოვიფერთხე  ყველა  ცოდვები ,ყორნების  ნაჭამ  ტანს შევატოვე.

აღარ ვემდური  უძრავ  საცობებს . რაც მოკვდი, უკვე- წარსულს  ჩაბარდა.
წამში მოვივლი თბილისს, პეტერბურგს , სტამბოლს,მოსკოვს და  თუნდაც, ჯაკარტას!

მთელი ცა ჩემი  ასპარეზია და სადაც  მინდა ხელად  მივიფრენ :
ხან  ალვის ხეებს  შევეფარები ,ხან მოვევლები თავზე  ტირიფებს .

ხან  ნამს ვიგემებ,ხან ბზის ტოტიდან ქროლვით ჩამოვყრი მტარვალ  ალურებს.
არ  გადავიხდი  (მორჩა  დღეიდან! ) დაზღვევებსა  და კომუნალურებს.

და  ამინდებიც  თუ კი აურევს , შევეყუჟები ფოთლებს  ბალბების .
გავირინდები.არ ვიხმაურებ .ფიქრებს  გავართობ ძველი ამბებით.

გამოიდარებს . კვლავ  ავფრინდები .სიხსხლს  ვერ  დამადენს  ეკალ-ბარდები .
ჩვენ-უსხეულო ცაში აჭრილებს , განა  ცოცხლები  არ გვედარდებით ?

რა ლამაზია ეს  საქართელო! ხევები- მარად დანისლულები .
გაგეცინებათ ,მაგრამ  სულეთიც  სავსე  ყოფილა მკვდარი  სულებით .

რა  გამაჩერებს ? საქმეს  რა დალევს? არც  ცაში  არის, ძმებო ,ძილის  დრო.
აქაც გვყავს  დიდი მთავარსადალი ! აქაც გვაქვს  საბჭო და სამინისტრო!

გუშინ სოფელში დედას  ვესტუმრე, ამზეურებდა მზეზე  ჩემ  სამოსს
და მაგიდაზე გაშლილ ძველ ლექსებს  აცნობდა სტუმარ  სანათესაოს .

ტიროდა  დედა, როგორც  შეეძლო -მორიდებულად  , ხოლო მამა კი
იდგა ჭიშკართან , ღობეგადაღმა მეზობლის  კაცთან  თავს ლაპარაკით

ირთობდა , იმ კაცს ძლიერ ვუყვარდი და  ბევრიც ქონდა  ჩემზე ამაგი .
რა ნაღვლიანი იყო  უჩემოდ,  გაქანებული ქარით,  ჰამაკი .

წავედი  ახლა .ცოლ-შვილს  დავხედავ .ჩამოვუქროლებ  ეზოს  ქალაქის .
ჩემი ლამაზი ცოლი სახლიდან  გარეთ  გამოდგამს ყვავილს  ბარაქის .

ეზოც მწვანეა. ნორჩი  ატმები უკვე  მორთულან და მოკაზმულან
და  შიგადაშიგ ,რომ  ცოცხალია ,ბორბალზე  რბოლით ამბობს  ზაზუნა.

ჩემი  პატარა  ბიჭი გაბრაზდა. დაეძებს წინდებს , ახალ მაისურს ...
დღეს  თამაში აქვს ,სახლში , ,,გაგრასთან,, და სტადიონი  უნდა გაივსოს.

უნდა შეაგდოს და მერე დედის  გახარებული ნახოს  თვალები .
სიხარულისგან ცაში  დავთვრებით  გადარეული მკვდარი  მამებიც .

ხვალ  კონცერტია: შოპენს  დაუკრავს , ჩემი თოვლივით  თეთრი  გოგონა.
თვალწინ ,ნოტებთან ჩამოვუჯდები რომ არ  იღელვოს  მამას ობოლმა.

ვერ  დამინახავს, მაგრამ ჩემს  გრამებს ის ისე იგძნობს, როგორც ქარიშხალს .
მივმართავ სკოლის ზორბა  დაცვის ბიჭს, ნუ მეღობება,ხელი  გამიშვას!

მე მინდა , ჩემო  თეთრო  ფანტელო , სულ შენ  გხედავდე  ,სულ შენ  გისმენდე .
მეც შევუერთდე  დიდი დარბაზის  ოვაციებს და  აპლოდისმენტებს .

ჩვენ,  როცა  ვქრებით ,ნუ გეწყინებათ . იცოდეთ ,,განგებ არ ვიმალებით .
როგორც  პეპლები , ყველა  თქვენს  ნაბიჯს, ველამუნებით  მკვდარი მამები.

ხან ირმის  რქებით გავივლით  უღრანს  , ხან ჩიტის ფთებით ცხრა მთას  და ცხრა  ზღვას .
ვერავინ  ხედავს , როგორ გადავკვეთთ და ისევ უკან -გადმოვკვეთთ  საზღვარს .
ჩვენც ვცოცხლობთ  თქვენზე ფიქრებაშლილი : ცაშიც  და  ზღვაშიც  , მზეშიც და ქარშიც .
ვერ  ძლევს სიკვდილი მამის და შვილის,შვილის და მამის უხილავ კავშირს!
,,ამაღლდი, სულო, თეთრ აკლდამაზე ,,- გადაუძახე რაშებს  უშბიდან .
დარჩეს ლეგენდა პოეტ მამაზე, რომელიც  სიკვდილს  არ შეუშინდა !