როგორც შენ იყავ,  მდუმარე და სიტყვა უთქმელი.
მეც არასოდეს მიფიქრია შენზე სხვაგვარად,
მაგრამ ნოემბრის აბორგებულ , სევდიან დღისით
მივხვდი მყოლიხარ წარმოშობად, ნამდვილ სახლ-კარად.

არ მიფიქრია შენი წასვლის შემდეგ დღეებზე
და როცა მოხდა გულუბრყვილოდ მიმოვიხედე,
ღობეს ატყვია, ჩანარჭობი ჭიგო იმედად,
დაჟანგებულა ეზოს ბოლოს შენი სიკეთე.

დადუმებული არე-მარე დარდად შემეტყო,
შენი სიმდაბლე მხოლოდ ახლა გავითავისე,
ვუცქერ მოწყენილ აუხდენელ ნაოცნებარს და
მლოცველ მღვდელივით , ხელ აღპყრობით ვდგევარ სახლისკენ.

ან კი რა იყო არც როზგი და არც მოფერება?!
ან არ შეგეძლო ან შენს აზრად ასე გამზარდე,
მარტო დარჩენილს ერთხელ გძლია გულის წადილმა
„მადლობა შენ“-ო, ანდერძივით მითხარ წასვლამდე.

ჩვენი ოჯახი... ყველა ოჯახს თავის წესი აქვს.
გვითქვამს სინდისი, რომ იოლად არ იშოვნება,
მეამაყება  თუ რჩეულთა არ გერგო ჯილდო,
მარადიულში წაიყოლე პატიოსნება.