ფეისზე, “მცდარბეჭდილმძებნში”  ვიღაცას დაუწერია:
“აველვარდები - გრამატიკულად სწორი სიტყვაა, მაგრამ პრაქტიკულად ვერ გამოიყენებო”
  სწორედ ამიტომაა ლექსი კარგი,  თხზვის ტექნიკის დაუფლება!
  ეს კომენტარი იქ დავუტოვე:

რას ერჩით, გადასარევი სიტყვაა  -  “აველვარდები!” - ნათელი და სურნელოვანი!

მაგალითად ასე:
შექსპირულ სონეტად -

ნინო დარბაისელი

ბაღები - რეტრო

იცის  მებაღემ,  ვის შემოუშვებს,
ჭიშკარს ვის  გამო აღებს!
ან უშენობას ვინ მოუშუშებს
შენი სასახლის  ბაღებს?

მე -  ძველებურად, აქ გელოდები,
შებინდებულა,  ხედავ?
გაგრილებულან  აგერ, ლოდები,
ჩრდილები წვება ხეთა.

ისე ჰყვავიან  წითლად ვარდები,
გიკვირდეს - გადარჩნენო.
მე - უკვე ვეღარ აველვარდები,
შენს დანახვაზე,  ჩემო!

გული სიჩუმეს იტევს.
დაუძინიათ  ჩიტებს!