 | ავტორი: ვანანო ჟანრი: პოეზია 31 ივლისი, 2026 |
#%^ გალეულ ფანქარს დაემსგავსა მამაჩემი, უსათლელოს, გული დარჩენია და საშლელი, რასაც ვერ დაიგულებს, უნდა წაშალოს.
*() მის ძვლებს ჯაფისთვის გაუძლია, სიბერე დიდი გმირობა და ჯილდოა ახლა.
@^% ხმა ისე უთრთის, თვალებსაც ხრის, როცა მიღმიერი განცდით მიყურებს, აზრი გასვლია, გუმანი ღუზად დარჩენია, გულს ჩაშვებული.
#@* მას არ ვუყვარვართ, ვუხარივართ თავისზე მეტად, მხოლოდ-ზე მეტად დაუთოვია მის ქოჩორზე თეთრ შვილიშვილებს.
^&* პაპა!-ო და ძვლები აკივლდა, ასხმული კაცად სულის შემკვრელი, გადასულია ვენახში თავსხმა, კუნთით უჭირავს დოქი და ყანწი.
*^) მამაჩემი მთელი კაცია, მთლიანი აქვს სახლი და ჩარჩო. თივა და საღებავი შედღვებია გულის ფიცარზე, სხვა არაფერი დამჭირდებაო საგზლად!.
2026 მირკა
| კომენტარები |
ილუსტრაციები |
რეცენზიები |
|
4. მადლობა პროლეტარი, ჩავასწორე :) :) მადლობა პროლეტარი, ჩავასწორე :) :)
3. მინიმალიზმი და ფრაგმენტულობა, მგონი, თქვენი ძლიერი მხარეა.
კორექტურაა გაპარაული: "გაუძვლია", "მატად". მინიმალიზმი და ფრაგმენტულობა, მგონი, თქვენი ძლიერი მხარეა.
კორექტურაა გაპარაული: "გაუძვლია", "მატად".
2. მადლობა მუხა. რავიცი აბა, არავინ არაფერს ამბობს :( მადლობა მუხა. რავიცი აბა, არავინ არაფერს ამბობს :(
1. რა საოცარი აზრებია... რა საოცარი აზრებია...
|
|
| მონაცემები არ არის |
|
|