#ლექსები

ნინო დარბაისელი

როტონდა. პაოლო იაშვილი
( ესეც -  ზეპირი ლექსია, პარიზის ქუჩებში ხეტიალისას თხზული)



შენს ძებნაში, პარიზში ამერია რიცხვი -
“საუცხოოდ ჩაცმული,  გამხდარი და ფიცხი”

ვინც შემომხვდა,  რაღაცით გგავდა, არცა გგავდა.
თანამგზავრიც დავქანცე, ლამის გამიავდა.

რაა გასარკვევი და რაა დასაფიცი?
მეტრო იცი პარიზის?  - მაშ, პარიზიც იცი!
 
აღმართ-დაღმართებია მოსავლელი ფეხით.
ბევრიც  ქვაფენილია  - კისერმოსატეხი.

იცლებოდა მონმარტრი,  ქუხდა მონპარნასი,
გროვდებოდნენ მხატვრები, ათი - არა, ასი!

მოკლე გზაა მეტროთი კაფე “როტონდამდე”.
სდევდი დიად სახელებს, დღეს მე - ლანდად დამდევ.

ნახულობდი წასულთა სახლებს  და სამარხებს ემეგობრე ჩამოსულთ, იმპერიის ხალხებს.

იდილია ფრანგული - ერთი  მოდელია.
შესცქეროდი პიკასოს, იქვე მოდილიანს,

ხატავდაო? რა ხატვა, სადაც პიკასოა!
როტონდაში  პიკასოს -  “ყავა - უფასოა!”

პოეტები? კი, იყვნენ.  არ  გაქციეს ზურგი.
იახლოვე  ბალმონტი, კიდევ ორენბურგი.

რივიერა? დიეგო?  მისი შორი კალო?
დიდი დათვის როხროხი -  “რაღას დამდევ, ქალო!”

ენა მისი  - უხეში, განა მონაქარგი.
ფრანგი მენატურენი, ერთმანეთზე კარგი

გეხვეოდნენ,  მჭკნარნი თუ ჯერაც ნორჩად შლილი;
როცა გქონდა, ბუნებით იყავ ხელგაშლილი.

ზოგჯერ,  ფულის ლოდინში სუც არ გეგდო კენტი.
გაჭირვებას იმდაგვარს რას წარმოიდგენდი!

თამაშობდი ბოჰემას, პარიზს ნაცხოვრები,
შემოყარე  კაფეში გუნდი  მათხოვრების…

…მაგრამ ომი?  პანიკა? ბედი? -  მაზაკვალი.
მიატოვე პარიზი, არც დააჩნდა კვალი

და ქუთაისს პარიზად მოუნდომე ქცევა,
გსურდა კაცის - თორმეტის  ერთ პოეტად ქცევა.

ბევრი “ქაიანური”- ბევრჯერ განაკიცხი -
“საუცხოოდ ჩაცმული,  გამხდარი და ფიცხი”

პარიზს  მხატვრად წასული, მგოსნად დაუბრუნდი,
წერდი დარიანულებს,  არ დაიდე ხუნდი,

მერე  ქუთაისიდან თბილისს გამოქცევა
და თბილისსაც  პარიზად მოუნდომე ქცევა.

სულ უკეთესს ცდილობდი, მცდელი  - სულ იცდიდი,
გქონდა  დიდი მიზნები, დაგყვა სულიც დიდი,
მერე საშინელებას, სულო, გამოსცდიდი:
მოკვდინების დასწრება  -  შენი სუიციდი!
შენი სუიციდი!…