ცა ჩამოიქცა შენს საფლავზე,
შეწყდა ოცნება,
ვფიქრობ ოდესმე, რომ ვიქნები
წლების შენოდენ,
აყვავდებიან, გაყინული თებერვლის მსგავსად,
აპრილისა და მარტის ზღვარზე
ქრიზანთემები.

ტიროდა წუხელ
დედაშენი, ქარიც იბრძოდა,
ელავდა სადღაც, უკიდურეს
ჩრდილოეთისკენ,
ამბობენ მანდეთ მზე ადევსო საფლავებს
ნიშად -
ამქვეყნიური ცხოვრების და გარდაცვალების.

ციოდა წუხელ, დიდი თოვლი
მოვიდა, დიდი,
მამაოს ტანზე ბეღურები კენკავენ ფიფქებს,
ზისო ხის ტოტზე შეთრთვილური,
შემზრალი კვირტი...
ისიც თქვეს იქო, ზამთარიო, არ იცის არა.

ცა ჩამოიქცა შენს საფლავზე,
შეწყდა ოცნება,
ვფიქრობ ოდესმე, რომ ვიქნები
წლების შენოდენ,
მეც ჩამოვამსხვრევ ფიქრებიდან
რისიც მჯეროდა
და ნაღვლიანად შევუყვები ჩრდილოეთისკენ.