თავს შევადარებ მატარებლის რელსებს, რომელზე მიმავალ მატარებელში მგზავრები მშვიდად სხედან და ფიქრობენ, რომ ეს ჩვეულებრივია... თან რამდენჯერ მიდის მატერებელი ერთსადაიმავე რელსზე?არავის ბრალია, რომ ჩემს გულზეც გადის რელსები და ცხოვრებისმატარებელმა იმდენჯერ გაიარა, რომ უკვე სათვალავი ამერია. თუმცა სამი შეუხორცებელი კვალი დატოვა... შენს კვალს შევახორცებ, ან ავიტან ამ იარას, მაგრამ იმ სამ კვალს რა ვუყო, ნეტავ ერთი წამით იმ მატარებლის მგზავრები დამანახა. ბევრი ამბობს რომ ტკივილი მისთვის უცხო არ არის, მაგრამ თვალები აგკანკალებიათ ტკივილისაგან? გაგეღიმათ? როგორ? მაშინ არ იცით რა არის სევდა, როცა თვალებში ცრემლის ადგილი არაა და აქაც კი ტკივილი ბატონობს...  ცხოვრებაში  ერთ დიდ შავ წერტილს ვხედავ და ვფიქრობ, რომ ყველაფერი ამ თუ არა მეორე წუთში დამთავრდება. როცა დღეს მძულს ხვალინდელი დღე, ხოლო ზეგ სიცოცხლეს უპრობლემოდ დავთმობ გუშინდელი  დღის დასაბრუნებლად, არა იმიტომ არა, რომ გუშინ ბედნიერი ვიყავი, არა უბრალოდ გიშინ 24 საათით ახლოს ვიყავი შენთან, ადამიანთან რომელიც ჩემი სულის ერთადერთი თბილი წერტილია და რომელიც აღარასოდეს დამიბრუნდება... იცინის, ხარხარებს სატანა, თუმცა იცის რას ვგრძნობ. მერე ფიქრდება და ხვდება, რომ ამდენს ვერც თვითონ გაუძლებდა და  ჩუმდება... ახლა ჩემი სიცილის დროა,ცუდად გავიცინებ...