-ლამაზი დილაა
-დილა ნამდვილად...
-მე?
-იქნებ ეგ შარვალი გამოგეცვალა?
ეს დიალოგი ცოტა მოგვიანებით იყო იქამდე კი...:
ერთი ჩვეულებრივი თბილისელი ბიჭი გრძელი თმით, დიდი ცხვირით, ცისფერი თვალეებით და აჩაჩულ დაჩაჩული ტანსაცმლით მეგობრებთან ერთად ქუჩაში მიდიოდა...
-უკაცრავად
-რაიყო? გოგო არცისე ჩვეულებრივი იყო დაბალი, ცოტა მსუქანიც, სახეზე მოყავისფრო ფერი დაკრავდა,  ჯობდა არ გაეცინა მისთვისვე თან ბიჭთან სათხოვნელად იყო მისული.
-ჩემს მეგობართან ერთად ვარ და ის თავის შეყვარებულზე ეჭვიანობს გონია რომ მე მომწონს.მე კი მინდა დავუმტკიცო რომ არა. იქნებ ჩემი შეყვარებულის როლი შეასრულო?
-რა პრობლემაა..თვითონაც გაეხარდა ცოტა არ იყოს. სქმე მაინც არაფერი ქონდა.
წარმატებით თუ წარუმატებლად შესრულებული როლის შემდეგ ბაღში ისხდენ...ჩვეულებრივი ბიჭი და ნუ გოგო...ბიჭი გოგოს სიყვარულს უხსნიდა იცოდა რომ უარი არ შეიძლებოდა მიეღოდა ეს გულის სიღრმეში ახარებდა კიდეც... მაგრამ არც კი ფიქრობდა რომ მისგან შორს ვიღაცას ის ისეთი სიყვარულით უყვარდა როგორც ერთხელ უყვარდებათ თუმცა ეს თემატური არც მაშინ და არც ეხლა რა იყო...