ჩვენ,
ყოველ ღამე,
ვსაუბრობთ სხეულით,
დილით კი უხმოდ
ვტოვებთ ერთმანეთს.
მხოლოდ თვალებით
ვემშვიდობებით,
დაღამებამდე...

დაბინდებიდან
ვცვლით გრძნობებს და
სურვილებს,
სუნთქვა
არითმიულად შეშლილი
ერწყმის.
მერე კი კვდება,
გათენებამდე.

მე უხმოდ ვდგები,
სახეს გარიდებ,
შენ კი უკიდებ
სიგარეტს და
გსურს,
ყრუ სიჩუმე,
უხერხულად
ჩამოწოლილი,
დაანაფაზო.

ემოციები იცვლებიან
დღე-ღამესავით,
გვიზიდავს ვნება
მაგნიტივით
და გვიყვარს ღამე.
გამთენიისას
მუნჯ  სიძულვილს
მოვახრჩობთ კვამლში.