დღე გაწვა,როგორც ხარი დაკლული,
სწუხან დაქანცულ სხივთა მტევნები,
შენ არსად წახვალ,მეც გულნაკლული,-
-ბავშვივით აღარ აგედევნები.

ნაცრისფერ თავშალს იხვევს საღამო,
ფერად ოცნებად რჩება სურვილი,
შორს, ნისლი წვება დაუსაბამო,
როგორც იმედი გადაწურვილი.

მოგონებების თეთრი აპრილი
ბინდს ეგრიხება,როგორც ბაწარი,
ბუდიდან ისე უცებ აფრინდი,
მე გაოცებაც ვერ მოვასწარი.

შენ მიატოვე შორი ნაპირი
და სივრცეს შერჩი,როგორც დიანა,
გაწოლილია გველეშაპივით
დღისა და ღამის მერიდიანი.

როგორც დიდება,მკრთალი,უდაფნო,
სიცოცხლე სევდა არის ულევი,
მწუხრში ეშვება რუხი უდაბნო
და მარტოობა საქსაულების.

მზე გადამალეს უბეში მთებმა,
უკანასკნელი კვდება დაისი
და შეღამების ცივ ფონზე ჭკნება
შენი თვალების ედელვაისი.

სევდა ბურთივით გულთან მოგორდა,
შენ შეერთვები ცაში ქარიტებს
და ღრუბლებიდან,როგორც ჯოკონდა,
თვალს არასოდეს არ ამარიდებ...