დაიმსხვრა ღამე და დაიმსხვრა სარკეც ლოდინით,
დადიან ლანდები ქუჩაში და ცრემლი არ შრება,
ჩავყარე გრძნობები,დღეს მხოლოდ ჩემია როდინი
და ვიდრე ძარღვებში სისხლის ბოლო წვეთი გაშრება,
მე წავალ წვიმიან ქუჩებით უსახურ შორეთში,
დავხუჭავ თვალებს და... გავახელ,შევხვდები ალბიონს,
გონებას სინათლე აბლაბუდასავით მოედო
და მზე ამოვიდა სიღრმიდან თვალებნაბია...
ხოლო გრძნობები რომელნიც როდინში ჩავყარე,
დავნაყე,არ არის სიღრმეში მოხვედრა იოლი,
სული გამოვგლიჯე სხეულს და მსაჯულად დავნიშნე,
სხეული ძირს გდია და მთვარე დაჰყურებს(.) (შ)–პიონი
აყვავდა შავ ღამედ,დაისხა რიჟრაჟი ეკლებად,
დამსხვრეულ სარკეში ვუცქერი ჩემს ლანდს და ორეულს
და სუნთქვა მეკვრება და სუნთქვა უზომოდ მეკვრება
და ვუცქერ სამყაროს ჩემში და და გრძნობამორეულ
თვალებში მე ვხედავ სულის და გრძნობების ანარეკლს,
სიცოცხლეს ეძებენ ხავსს მოჭიდებული თითები
და ფიქრებს ყოველმხრივ,ან თუნდაც ზეცისკენ განარეკს,
ფუთავენ თავნება თეთრი და ფერადი მითები.
მე ვდგავარ სამყაროს ცენტრში და და როგორც მათხოვარს,
გრძნობა და სითბო და ან თუნდაც მჭირდება იმედი,
და სულში სიცივემ უკვე მერამდენედ მოთოვა
და მეც მერამდენედ სიცოცხლის კიდემდე მივედი...
სამყარო ბუშტია და ძაფზე მობმული ქანაობს,
უხილავ ძაფებზე ჰკიდია სამყაროს სულეთი,
ზოგისთვის მზე–ბავშვი ცრემლების ჩანჩქერში ბანაობს,
ზოგისთვის სიცოცხლეც,სიკვდილიც გამხდარა სულერთი.
ვუყურებ ყველაფერს და თავს ვგრძნობ საოცრად დაღლილად,
ღამეს შევუშვირე ჩემდაუნებურად პეშვები,
და სანამ ვმაღლდები,ყველაფერს ვუცქერი მაღლიდან,
და როცა ვეშვები,ყველაზე ბოლომდე ვეშვები.

სიცოცხლეს ელტვიან ხავსს მოჭიდებული თითები...
                                                            დ.მოსეშვილი2010წ.