ხანდახან თრთოლვით ავიღებ კალამს.
ცის კამარასთან დავდგები ახლოს,
მზიანი ნისლის სიმშვიდეს ვკვალავ -
გარს ვუვლი ლურჯი ფიქრების ყანას,
რომ უნაზესი ფერები ვნახო.

მალე ვიპოვი ამ გულის წამალს -
მომავლის სხივებს გავუყოფ ბილიკს,
მათაც ვაჩვენებ ჩემს უცხო სავალს -
ჩავკიდებ ხელებს, მთებისკენ წავალთ
და შემოდგომის ტყეებში ვივლით.