ხედავა? ბეჩაუ,   
არაგვს ჩამაუდის,
ჩვენი საუკენე
მთებით ნაშენები.
ზოგნივ დაჯირითობს
ცხენ უუნაგირო,
ზოგნივ შაფენილა
ცხორი, მონაგები.
ცელი დაჰზუზუნებს
ბალახს მოსასხეპად,
დილით რიყიანას
ასდის ნისლად ბოლი.
ადრივ სხოფრივ იყო
თითქო ყველაფერი,
ახლივ დაჰკარგვია
ცა სილაღის მფენი.
რამან დაგაღონა,
რამან შაგაშინა,
ქალაქს რაიღა აქს
ნეტარ დასაშური.
პაპისეულ ქოხას
რაად შამოსწყერი,
შენაც მთისავ ბალღო
აგრემც დამირჩები.
უწინ ჰაერიც კი
სისხლას გიჩქროლებდა,
დღეს კი გაურბიხარ
თავქვე გარინდული.
სად მიდიხარ ბეჩა?
ხედავ? ჩამაუდის,
არაგვს საუკუნე,
ჩვენით ნაშენები...