ღამე,
ვიტრინები ფერადი ნათურებით,
ციმციმებით,
მარად მომღიმარი
პლასმასის მანეკენებით...

იოჰანესბურგი,
ქალაქი უშენოდ,
სადღაც დასავლეთში
პატარა ფერადი სახლებით,
ქარის დეკორატიული წისქვილებით,
მწვანე გაზონებით
და ერთადერთი ბარით,
სადაც ყოველ საღამოს
ათეულობით ”მე” შედის
და ბანალურ გრძნობებს
რამდენიმე ჭიქაში ატევს.

იოჰანესბურგი,
აქ ხშირად ნისლია
და არაფერი ჩანს,
წვიმისას კი...
წვიმისას წვეთები
ისევე ცეკვავენ როგორც მაშინ,
ოღონდ უჩვენოდ.

ქალაქი, წვიმა...
წვეთებში არეკლილი ვიტრინები
ისე ციალებენ და ისე იმსხვრევიან
როგორც...

იოჰანესბურგი,
ქალაქი უშენოდ,
სადღაც დასავლეთში...


დამატება

მე ამ ქალაქში უკვე აღარ ვცხოვრობ,
ხო, არც ამ ქალაქში ხარ შენ,
(ანუ მაინც უშენოა)
მაგრამ მაინც,
ახალი ქალაქი გაცილებით ჩრდილოეთითაა,
სადღაც ალპურ ზონაში
და შეიძლება ქალაქი არცკი ეთქმის.

აქ არც ქუჩებია
და არც ბარი,
სასმელი კი ჟანგიან ბალონებში ინახება
წლიდან წლამდე.
მეგობრები არ მყავს,
აქ ყველა თავის გატანას ცდილობს
და გასართობადაც არ გვცალია.

ღამეა.
აქ ღამე მაშინ მოდის
როდესაც თქვენთან ჯერ საღამოც არაა,
არა, ერთ სასაათო სარტყელში კი ვართ
უბრალოდ
აქ არაა არც ღამის ცხოვრება,
არც ტელეფონი
ან ტელევიზორი.

სადღაც კუთხეში, გვირილა ნარევი თივა მაქვს
დაწყობილი,
წავალ დავწვები და...
შენს სურნელში მიმეძინება.
შენ ალბათ გღვიძავს...