სასოწარკვეთილი მიმიკა მხოლოდ შენს თვალებში გრძნობდა გარყვნილ შვებას და თბილ სავარძელს მხოლოდ სიზმრებში ხედავდა მიცვალებული მთვარე... მხოლოდ სიგიჟე ხვდებოდა შენს ეშმაკურ, დემონურ ჩანაფიქრებს და ელოდა ბედნიერ დასასრულს, როგორც ყველაზე უბედური მეოცნებე და მეთევზე აფრიკის ყველაზე ცხელ წერტილში... მე შენი სახელიც კი არ ვიცი ამას არც აქვს მნიშვნელობა შენ უბრალოდ ჩემი ფანტაზიის კუთხეში მიმწყვდეული დილა ხარ, რომელიც არასოდეს თენდება, შენ ხარ მაგიური ყვავილი შუაღამის სიკვდილის წინაშე დარჩენილი რჩევებით განრისხებული და დამუხტული ჰაერით აორთქლებული... შენ მე არ მიცნობ ისევე როგორც ქალის ტუჩებს თვის ყველაზე კრიტიკულ მომენტში, თქვენ მე არ მიცნობთ უბრალოდ იმიტომ, რომ მე არ ვარ ადამიანი... ეს ისეთი სწორი და ამავე დროს გაურკვეველი გრძნობაა რომ სამყარო წყვეტს სექსს და შესცქერის ცვლილებათა ბუმს, ქლთა ბაგეებს ეხება სიცივე მხოლოდ და ტუჩებზე ებეჭდებათ თხევადი სიყვარულის ანაბეჭდი... სიკვდილი მხოლოდ მოგონებაა სიცოცხლისა და მეტი არაფერი უბრალოდ გაიხსენეთ იგი სიცოცხლის ჟამს და თქვენ ხართ ღმერთი და მე ვარ ღმერთი და ბოლო არ უჩანს ცდუნებას მხოლოდ ალექს ვენტურა გვიყურებს ზეციდან, მხოლოდ თვალები მასზე არიან დამოკიდებულნე... და მაინც გალობს სიკვდილი და სიყვარულიც განწირულია მისთვის მაგრამ მე მაინც მიყვარხართ ადამიანნო და მეც მოვკვდები, სამოთხესა და ჯოჯოხეთს შორის შევისვენებ სამყაროს საუკეთესო ლამაზმანთა საუნაში... მეც დაგეწევით მოკვდავნო...