ვისკენ მიიჩქარის ეს გოგო, გამხდარი,
ბიჭის მაისურით და მოჩაჩული შარვლით.
ვისკენ მიიჩქარიან გოგო, შარვალი და მაისური.
გაქანებული მანქანებიდან, ავტობუსებიდან,
ტროტუარებიდან ხალხი არ ესმის.


მე კი ვდგავარ შუა ქუჩაში,
ხელებში ორი დრო მიჭირავს და
ჯამბაზივით ვათამაშებ.
ჯამბაზივით გათამაშებ შენ წარსულიდან
ლურჯი ბერეტით:
მხარზე თავი ჩამოგადე. ყველაფერი უკუღმაა,
მე გეუბნები: “მძიმე მხარი გაქვს.”
შენ კი მპასუხობ: “სიმძიმეების აწევა შენთვის
არ შეიძლება.”
მე გამოცდილი მძლეოსანივით
ხელებით ვწევდი შენს გაღვიძებას,
აბაზანას და დილის ყავას.
ეს ყველაფერი იყო უჩემოდ,-
ყავა კაფეშიც ერთად არასდროს დაგვილევია.
ქალაქი იდგა და გამომცდელად გვიყურებდა:
ხან რომელ ჯაშუშ მოქალაქეს მოგვიგზავნიდა,
ლოთს, ან მათხოვარს, ან მაწანწალას,
სულაც- დეიდას:
მრუშობაში რომ მდებდა ბრალს და
წარმოსახულ დილის ყავას, აბაზანას და
გაღვიძებას მაყვედრიდა.


ვისკენ მიიჩქარის ეს გოგო, გამხდარი,
ბიჭის მაისურით და მოჩაჩული შარვლით.
ვისკენ მიიჩქარიან გოგო, შარვალი და მაისური.
ჩემს საცირკო ნომერსაც ზედ არ უყურებს,
სულ ყველა დრო ფეხზე ჰკიდია,
ან შარვლის ტოტზე,
ან მაისურის სახელოზე.


ქუჩის ბოლომდე რომ მოაღწევს,
როგორ არ გითხრათ,
რომ მიყვარხართ შენ,
შენი ლურჯი ბერეტი, გოგო,
მოჩაჩული შარვალი და ბიჭის მაისური.