სწორედ წინ წასვლა მწადია,
დრო მხოლოდ მანდ მაბადია,
ფუჭი ფიქრები ფანდია,
დუმილი მუდამ დარდია.

წუხელის აწმყო გამიწყრა,
მწოლარე წამომაყენა,
წრფელი წუხილი წამართვა,
წინ წასვლის რწმენით "გამწერა"...

სიტყვის სიძვირით მკიცხავდა,
რამ დაგაბაო სულითა,
ნუთუ შედეგი მოჰყვება
ცხოვრებას სინანულითა?!

ან რა დაგრჩება აწმყოში,
ვინ მიწვდეს შენს აზრს გულითა,
თუ არ იხილა აშკარად
თავის თვალით და ყურითა.

ასე ადვილი რომ იყოს
ქარს დასჯაბნიდა ფოთოლი,
ვერას შესძლებდა უფალი
აშენდებოდა გოდოლი...

წინ წარიტანე სიწრფელე,
წინ გაიყოლე თვალები,
წინ არ მოგაკლდეს სიცხელე,
წინ მუდამ ენთოს ალები.

წინ წმინდა წყარომ გარწყულოს,
წინ გზები დაფარულია,
წინ არ დაგეხშოს ყურები,
წინ ჰპოვე სიყვარულია...