უბრალოდ მყარად უნდა იდგე.
იქ,საიდანაც ზუსტად იცი არ გადაუხვევ.
არც აზრები მოგასკდებიან
უეცრად მოვარდნილი ღვარცოფივით,
რომ თითქოს შეცდი
და თითქოს ყველა ის ნაბიჯი რაც გაიარე,
პატარა სულელი გოგოს რიგითი თამაში იყო:
ის სახლობანა, დედა–შვილობანა,
ის ცოლ–ქმრობანა, ოჯახობანა,
დაჭერობანა, დამალობანა
და
ასე
შემდეგ.

უბრალოდ მყარად უნდა იდგე,
რომ შენი თავი არ დაკარგო და ფიქრებში
შორსაც წასულმა თავის ერთი შემობრუნებით,
იპოვნო კუთხე, სადაც ოდესღაც მყარად დადექი.
სადაც ოდესღაც ფესვებივით გადგი წარსული.
სადაც ოდესღაც ყოველ დილას წყალს უსხამდი მომავლის ნაყოფს.
სადაც იყო დრო ზუსტად იცოდი:
ვინ იყავი,
რისთვის იყავი,
რატომ მოხვედი ამ ალაგას,
რატომ შეჩერდი,
რას დაივაკე,
დაივანე,
დაისადგურე.

უბრალოდ მყარად უნდა იდგე
და ჰაერივით ისრუტავდე გარემოებას.
შენ კი სიჩუმის მეფე ხარ და
როცა მივდივარ,მუდამ დუმდები.
სიტყვები იწყებენ თვალებს მიღმა მოძრაობას,
კადრებად ირეკლებიან მზერაში
და სარკესავით ერთ ადგილას მდგომი შენი ტუჩების მიუხედავად,
მკაფიოდ ირჩევა ყველაფერი რისი გამოსახვაც –
გინდა,
არც გინდა,
გეფიქრება,
თუ თავსაც ებრძვი,
რომ ფიქრების ხაფანგიდან დაუსხლტე
სათქმელს.

უბრალოდ მყარად უნდა იდგე,
მაშინაც როცა ცხოვრება სიზმარს ემსგავსება
და სიზმრები კი,
როგორც ცაზე ჩავლილი თვითმფრინავები,
გვტოვებენ ისე თითქოს ჩვენთან არც კი ყოფილან ...