შუაღამე ას,
ვსეირნობთა,
არც დისტანცია
შორის მე და შენს,
ცივა და ისე
მამწებებიხარ,
რახელც ტუჩებზე
ლუდით ზედაშე.

შუაღამე ას,
ვსეირნობთა,
მე მადლობელი,
ისევ ავდარმა შეგვარიგა,
ცივა - ქარი ას,
უხმოდ მივდიორთ,
ჩვენთვის ვფიქრობთ,
ალბათ სათქმელი,
ალანძულ თოვლის -
სპეტაკ ფიფქებს
დაუფარიათ.

შუაღამე ას,
ვსეირნობთა,
მე და შენ მარტო,
სხვა ვინ იქნების
ხო ვთქვით უკვე
გარეთ ცივაო,
ახუტებულნი
უხმოდ მივოლთ
მიმქრალ ქუჩებში
ლაღად თოვს, ლაღად,
ვსეირნობთა,
შუაღამე ას.