გარეთ ისე თოვს,
გეგონება, ცა ფეხით დადის
დედამიწაზე, ხალხის ხმაურს
არ უჩანს ბოლო,
შენ კი გინდა, რომ
ამ დროს თავი მუხლებზე დადო,
ღმერთის და სახლის საკვამურში ბორგავდეს ბოლი.
როცა ისე ხარ,
მარტოდმარტო რომ გინდა ყოფნა
და საკუთარი ფიქრებივით სიჩუმე გართობს,
ქალაქს კი ამ დროს სუსხიანი ბურუსი ფონად
გასდევს და მაინც არასოდეს დარჩები მარტო
ხანდახან მაინც.
ტრანსპორტიდან აყოლებ მზერას
შენს რეალობას, აქ სამყაროს არ ღირს ედავო,
დგას სითეთრეში შავოსანი მოხუცი ხედავ,
დგას და ლოცულობს ფსკვნილით ხელში მშვიდად დედაო.

ცა მიწას ათოვს, შენ ვერასდროს დარჩები მარტო...