უშნო გოგო იყო,
ჭორფლიანი, სათვალიანი,
სუყოველთვის ბოლო მერხზე
იჯდა მოწყენით,
სკოლა ისე დაამთავრა,
გაღიმებული არ გვინახავს.
ობოლი იყო,
სამოწყალოდ მამიდა ზრდიდა;
მუდამ რაღაცას ბუტბუტებდა
თავჩაქინდრული.
ვერ გაარკვევდი,
ლოცულობდა, თუ
საზეპიროს იმეორებდა.
ზოგი დასცინოდა,
ზოგსაც ებრალებოდა,
ზოგი კიდევ ეცლებოდა,
როგორც კეთროვანს.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
იყო მეორეც,
ნუკრისთვალება, ლამაზფეხება,
ტანი რომ აიყარა,
მკერდი რომ დაუსრულდა,
მთელი კლასის ბიჭები
იმას მივშტერებოდით
გალენჩებულნი.
სათითაოდ ყველას გვიყვარდა,
მიდიოდა და ნიავივით
მიირხეოდა.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _
წვიმებს იწყებდა ...
და ჭერიდან ნადენი წყალი,
ჭორფლიანი გოგონას სევდად,
როგორც ცრემლები,
წვეთავდა და წვეთავდა
გამუდმებით...
                                            1984 წელი