როცა ხვდები რომ სულ მარტო ხარ
და მარტო რჩებით შენ და შენი სიცარიელე,
ეს სიმარტოვეც უკვე ერთგვარ თამაშად გექცა.
როცა ხვდები რომ მთელი ცხოვრება საკუთარ თავს ეთამაშები.
სულ თავს იტყუებ,
თუ გარბიხარ – თავს გაურბიხარ.

როცა ხვდები რომ, თოვლი მაინც ყოველთვის მოვა,
თუმც ამისათვის უნდა დაზამთრდეს.
ადამიანები ასე თუ ისე მაინც შეგრჩება, თუმცა უნდა
შეინარჩუნო
და თავი შენი, მეგობარი უნდა იყოს და არა მტერი.

როცა ხვდები რომ სულ არავინ ფეხს არ დაგიდებს,
და არავინ ზურგში არ გესვრის,
ხო, არავინ გულსაც არ გატკენს
და
არავის მობეზრდები,
როგორც მუდმივად ნიღბებს მიღმა მიკარგულ შენს თავს.

როცა ხვდები,რომ სიყვარულიც ერთგვარი სვლაა –
სვლა სიმშვიდისკენ
და ტყუილში კი,
მხოლოდ შენ თუ დაიკარგები.
უნდა ადგე და ეს ნიღბები ჩამოიგლიჯო,
მერე რა მოხდა თუ იმაზე მეტად სუსტი ხარ ვიდრე რომ ჩანხარ,
ანდაც ძლიერი.

როცა ხვდები რომ დროა მიხვდე,
ბევრ რამეს მიხვდე,
უნდა ადგე და ნიღბებს მიღმა მიძინებულ საკუთარ თავს
ერთი მაგრად დაუღრიალო:
სიმართლის დროა!