შევეყარეთ ერთმენეთს მე და ღამის წყვდიადი
ჩვენი ვნებიანობა გახდა ექსპლიციტური,
შენ უდროო სიკვდილო რაკი დამიგვიანდი
მინდა დარდის სიგელი, მარტოობის ტიტული
ჩამომკიდონ წვიმებმა... ვკარგავ ემანაციებს
აღარ ვჩანვარ საკრეში, როგორც გრაფი დრაკულა
ქარი სულის ღვარცოფებს სამუდამოდ აცივებს
უკვე ზამთრის დღეებიც მატყუებენ მზაკვრულად
და ვეწევი სიგარეტს ნერვიული ტუჩებით
უძილობამ სამყარო ნისლად გადამიქცია
დღესაც, როგორც ყოველდღე, სიკვდილს გადავურჩები,
რადგან ჩემი სიცოცხლე არის მხოლოდ ფიქცია,
ერთი ხელშეკრულება, უიმედო მშვიდობა,
როცა ტანში სისხლი და უმოწყალო ომია,
არ მაოცებს კოსმოსი, რუხი უამინდობა
ჩემი სულის კიბო და გრძნობის დიქოტომია.
ჯოჯოხეთის სამჭედლო ისევ ამტვრევს ჩაქუჩებს
მეც მახლობელ კორპუსში სადარბაზომ მიშვილა
კიბეებზე სირბილი უძილობას აყუჩებს
და აღარ გთხოვს სამყარო - მოევლინო ცის შვილად
ყველა მწვანე მდელოს და უადგილო ყვავილებს,
მზის სხივების "ამბოხებს", შემოტევებს, "თარეშებს",
ვხვდები, უკვე სასმელი ჩემს სიგიჟეს ამირევს
და დავრჩებით მე და დღე, ღამეების გარეშე...
მე კი უკვე მიყვარს და ჯვრის დაწერას ვაპირებ,
ჩემს ეკლიპტურ პარტნიორს სახლის კარებს შევუღებ,
არ გავყვები მზისაკენ გადაწოლილ ნაპირებს
რადგან ღამის წყვდიადი არის ჩემი მეუღლე...