ღამით ზღვა თეთრი იყო.ჩუმი ,ოდნავ მოშრიალე.ქვიშა მეკვროდა სხეულზე.დავდიოდი დაუსრულებლად.გვიან,ძალინ გვიან მივედი სახლში.თითქოს ჩამეძინა.ზმანება შფოთიანი მქონდა .მეგობრები მსაყვედურობდნენ-”რად ატირეო ზღვა?!”
  იდგა თვაცრემლიანი.თავად ხმას არ იღებდა.დიდი თვალები ჰქონდა,სველი თვალები.მივეახლე,ვთხოვე დაჩოქილმა-”შემინდე”.
  ტიროდა ზღვა...ისევ წყვდიადი ჩამოწვა და ვიკივლე-”სადა ხარ?!”მინდა ყოველ დილით შენ მაღვიძებდე,ყოველი დილა შენთვის თენდებოდეს...მინდა სხეულს გიძღვნიდე,მარწევდე წყნარ ტალღებში,როგორც ბავშვს...”
    მერე ზღვა წავიდა...დიდი,ცრემლიანი თვალები ჰქონდა...
    ისევ ჩამოწვება ღამე ,ფეხშიშველი მოვალ,ქვიშა ისევ აეკრება სხეულს.იქნები მშვიდი,შრიალა ოდნავ...ჩაგხედავ შავ,ცრემლიან თვალებში,დაჩოქილი მოგეფერები და ჩაგჩურჩულებ-”შენ ზღვა ხარ ჩემი”.