ცხელი წყლით სავსე ქვაბებით ათბობს პატარა ოთახს,
ნახევარ პურს და მცირე ნაჭერ ყველს უტოვებს ცოლ-შვილს.
ჩაივლის ეზოს, გაყვება ქუჩას, დაიწყებს შფოთვას,
იქნებ, როგორმე გვიანობამდე მოასწროს, მორჩეს

ქალაქის მოვლას...
მშვიდად ახედავს სხვადასხვა კორპუსს,
სხვადასხვა ბინას და სულიერი არავინ არის
ფასი, რომ კითხოს...
მაინც განაგრძობს წვრილი ხმით მოთქმას -
- "აბა ლიმონი, აბა ლიმონი," ბიძია კარლო.

ვერაფერს ხდება, (ოჯახთან თავი, რითი იმართლოს?!)
და სველ ქუთუთოს ტროტუარისკენ, მსუბუქად დახრის...
სულ ყველა გამვლელს, ნაცვალსახელით, ვისაც მიმართა,
გულში იმარხავს და ყველას არქმევს საკუთარ სახელს.

ვერაფერს გახდა. გვიან დაბრუნდა ბიძია კარლო,
ამაყად - როგორც შეეფერება მამას და იმედს,
დაღლილი სახით, სასოწარკვეთას არ იმჩნევს, ფარავს
და ბედნიერი ურიგებს ცოლ-შვილს, სულ ნარჩევ ლიმონს.

შემდეგ გაათბობს ცხელი წყლით სავსე ქვაბებით ოთახს,
მშვიდად გახედავს მოპირდაპირე კორპუსში მცხოვრებ
ერთ ლამაზ ოჯახს,
სადაც უცხოა - ლოდინი, შფოთი,
სადაც არ თბება სახლი ქვაბებით ყოველდღიურად.