არ დამტოვო, სუნთქვა მინდა... არ დამტოვო ეხლა როცა ვარდებიც ჭკნებიან და გზა აქ მთავრდება, არ დამტოვო როცა ყვავილებს ჭირდები, ცოტაც დაიცადე როგორ შეგიძლია წასვლა როცა ასე მჭირდები, მე ვკვდები საბოლოოდ, როგორ შეგიდზლია გაქცევა როცა მე ასე ვერ ვიტან წარსულს... მოდი ჩემთან ზღვა მინდა შენს თვალებში და გზავნილი ჩემგან სიკვდილს  : სალამი... აი ისევ დაიწყო მზემ სიცილი და დაბრუნდა ბგერებში ამღვრეული ტანჯვა, ნუ დაუშვებ ფარდებს ნუ გაუშვებ სურნელს ჰორიზონტიდან გადმოშლილს, ნუ გაფენ გრძნობებს საცვლებივით ღრუბლებზე, შემეხე ნუ გეშინია მაინც ვერაფერს ვგრძნობ, ვხვდები არავინ გაასვენებს ჩემს მკვდარ თვალებს და ჩემთან დარჩება მყრალი სიმართლე მე მაინც მოვკლავ მას, ის მელოდება... აქ გავჩერდეთ ყველაზე მძიმე მომენტი ჩემს არსებაში, ყველაზე უცნაური კომპლექსებით დაჯილდოვებულ ფიქრებში ცოტახნით შევისვენოთ როცა მე ვცდილობ გამოვიმუშავო გარყვნილი თითების მოძრაობა და მე ვგრძნობ როგორ დამტოვა საკუთარმა მემ და ისევ ჩამისახლდა დემონი... მე ვარ სიცარიელეში დატოვებული სიმძიმე რომელიც გამუდმებით ეცემე გამხმარ სხეულზე... არ დამტოვო, სუნტქვა მინდა... არ დამტოვომინდა ცოტაც ვიცოცხლო... და შენც მიმატოვე, მე აღარ მაქვს ფრთები და ასე უაზროდ, ასე უმიზნოდ ამ ბნელ სივრცეში მე ისევ ვკვდები და გზავნილი ჩემგან სიკვდილს: სალამი...