ამორალური სიცარიელე "მორალს" მიკითხავს,
სასაცილოა, ჰო, ეს ტონი, ტონი მენტორის.
გაუხვრეტიათ დაჟინებულ წვეთებს რიყის ქვა,
თავში რად სცემ-თქო - სიჯიუტეს ხომ არ ვეტყოდი...
მისხედან წლები დაბარებულ მოწმეებივით,
მხოლოდ მიმიკით იძლევიან ბოლო ჩვენებას.
ჩემს ირგვლივ ძნელად გასარღვევი, მგონი, წრეც ტირის,
და ის წერტილი, დაუსმელი რომ მეჩვენება...
ვეღარ ვაგზავნი ბავშვობისკენ საფოსტო მტრედებს,
გადაუღები უგულობის ამინდებია,
ახლა მინდა, რომ მზეზე მხოლოდ იმ კაბებს ვფენდე,
კარადის ღრიჭოს შრიალით რომ აფრინდებიან...
-ისე, რა- ფიქრი გავაზავე -ვარ, რა- ყოფითაც,
ცას და ნათურას ეტყობა რომ ერთად იელვებს.
საით და ვისკენ, არ ვიცი და მაინც მოვრბივარ,
უკან კი მომდევს ეს ქორალი სიცარიელის...