ქართული სიტყვა ჭექდა მუდამდღე...
ქართული სული ხმალში ღვიოდა...
ქართულ ფიქრებში ლექსის ქურაზე,
პოეტს სამშობლოს გული ტკიოდა!
არ მოისპობა გენი ქვეყნისა,
და შემართება ივერიონის...
ჩვენ,ქართველობა ღმერთით გვეღირსა,
სისხლისფერია ფსოუ...რიონიც...
როცა გელათში სანთელს აანთებ
და დავით მეფეს სულში ჩახედავ...
ჩვენი სამშობლოს წარსულს აახლებ,
მტერთან ნაომარ ტაიჭს გახედნავ...
რაჭაში ფიქრით კლდეებს დაიპყრობ...
იმერეთს გულში ჩაეხუტები...
სიყვარულს უკვე ვეღარ გაიყოფ...
ვერც კავკასიონს გაებუტები...
როცა ჩახედავ თერგის თვალებში,
მყინვარს ხომ ფიქრი აღემატება...
ალაზნის ველის,გრძნობით-ქარებში...
პოეტად სული დაგებადება!
ყველა ქართველი პოეტი არის!
ქართულ სიტყვაში ძალაა კლდეთა...
ქართველი ერი სიყვარულია-
გამობრძმედილი სამშობლოს გრდემლთან!
ქართული ასოც მხედართმთავრული
უკვდავებაში მიაპობს ტალღებს...
ცაც კი გვახურავს თავზე ქართული,
ღვთისმშობლის კალთა დალოცავს ქართველს!
ქართული სიტყვა ჭექდა მუდამდღე...
ქართული სული ხმალში ღვიოდა...
ქართულ ფიქრებში,ლექსის ქურაზე-
პოეტს,სამშობლოს გული ტკიოდა!

ავტორი ნინო მაჭავარიანი. 2012 წელი.