უდაბნოს სიცხემ შემირყია სულის ნიჟარა.
სულმა,ხელახლა გამახსენა თეთრი მირაჟი.
მერე,ოცნებამ მოუკიდა ფიქრის სიგარა
და წამაქცია მონატრების ყვითელ ქვიშაში...
ავდრიან ქარებს შემაერთა ქარით,ჩვეულით...
გავარვარებულ მთვარის შუქზე,ჩუმი ბაასით...
დრო გაიპარა...ხელნაწერთა შექმნა რვეული
და სულმა კრძალვით შემაჩეჩა სევდის საათი.
და მირაჟების სიახლოვეს ...თითქოს... კინაღამ...
ქარმა წაიღო სიყვარული,როგორც მანდილი.
მაშინ გრძნობების შეჭიდება ვცადე ქვიშასთან...
უცნაურ ყოფად გადაიქცა ,ყოფა ,ნამდვილი...
...
უდაბნოს სიცხემ შემირყია სულის ნიჟარა.

ნინო მაჭავარიანი.07.08.2013წელი