როგორ შეცვლილხარ ჩემო თბილისო,
სულ გაგცვენია ალვის ხეები,
მეტეხის ხიდთან გიცანი ძლივსღა,
თუმც მორევია შენს იერს წლები.

ესტაკადებით შუნტირებული
ბებერი გული გიფეთქავს მძიმედ,
ვდგავარ და გიცქერ გაკვირვებული,
გავხარ საკუთარ თავზე ფეხმძიმეს.

ვეღარსად ვამჩნევ მტკვარზე თოლიებს,
არადა, მახსოვს სხდებოდნენ გუნდად,
მთაწმინდა ებრძვის მელანქოლიას,
ქართლის დედას კი ტირილი უნდა!

კურცხალი მწყდება მეც უნებლიედ
და ნერწყვთან ერთად ბოღმას ვაყოლებ,
რადგან თბილისის გარეგნულ იერს,
ჩვენ მისი სული გადავაყოლეთ!