ეძღვნება  პოეტ  ზაზა სუყაშვილს (ჰერელს)

მამა და ორი ვაჟი ანკესებით თევზაობდნენ.  არადა არ ეკიდებოდა თევზი.  აქ ალაზანი ახლა ორი ქვეყნის საზღვარიცაა და მდორედ მიედინება, თითქოს და ენანებაო, ქართულ მიწას რომ ემშვიდობება.  დღეს , ალბათ  თუ წვიმდა  საქართველოს მთებში, ადიდებულია მდინარე.  მზე კი ისე აცხუნებს,  როგორც უდაბნოში იცის შუადღისას, როცა ჩრდილები იკარგება.
მერე ერთმა ბიჭმა, შვიდიოდე წლისამ,  თევზაობას თავი დაანება და წყალში შეცურა. ცოტაც და  მხარულით მიაპობდა ტალღებს.  რაღაცა ძალა ეწეოდა მეორე ნაპირისაკენ, რომელზეც ერთხელ უთხრა მამამ, იქ საქართველოა შვილო, ჩვენი სამშობლოო.  აქაც ხო ჩვენი სამშობლოაო, - გაკვირვებია მაშინ პატარას. კიო, - მამამ. აქაც საქართველო ყოფილაო, - გულში გაუფიქრებია ბიჭს.
ალაზანმაც სულ აკვანივით არწია, თან თითქოს ისიც ეხმარებოდა  ბიჭს მეორე მეორე ნაპირისთვის მიეღწია. ცოტაც და  ფსკერს  დაებჯინა ხელიც და ფეხიც.  ნაპირზე გასული, ფეხზე  არც ამდგარა, მუხლებზე დაჩოქილი ჯერ  დიდხანს  კოცნიდა მიწას, მერე  კი ისე ჩაეხუტა,  მშობელ დედას რომ ჩაეხუტება შვილი.
მამამ იფიქრა, მდინარემ  არ გაიტაცოსო.  ისიც  უკან მიჰყვა.    მერე მამა და შვილი  კარგა ხანს ისხდნენ ალაზნის  ერთ ნაპირზე  და  იქედან უცქერდნენ მეორე ნაპირზე დარჩენილ ერთი ძმას,  მეორე შვილს, ორივენი კი  საკუთარ სოფელს, ადრე ქათმისხევი რომ ერქვა ახლა კი ალიბეგლო ქვია.

5.07. 2014 წ.