ქალბატონო

მარტოხელა, მარტოსულა ქალბატონო,
ნუ აჰყვები გაზაფხულის დარებს,
სიყვარული გულში აღარ აბატონო,
მალე წავა, თან გაჰყვება ქარებს.
ოდეს დაგთოვს, სულში სევდა ჩამოდგება,
დაგინისლავს მაგ ჟუჟუნა თვალებს,
მერე მასაც მობეზრდები, წამოდგება,
წავა, ისე, არრას დაგიბარებს.
გაიღიმე მარტოსულა ქალბატონო,
ნუ იკიდებ გულზე ცეცხლის ალებს,
დარდმა, ლამის ერთიანად, გადაგტოროს,
მოუფრთხილდი შენს ბედნიერ წამებს.
გაზაფხული სჯობს ახლავე დაიშორო,
და ნუ ელტვი მზის სხივს ვერსაკარებს,
შენს საყვარელ წიგნში ჩადე იგი მხოლოდ,
სადაც მუდამ შენთან დაივანებს.

მანანა ტონია