მე დღეს ვერ გჩუქნი ვარდებს,
დღეს მე ვერ მოვალ შენთან,
არც შემიძლია დავთვრე,
არც თავს მანებებს სევდა.

გაბრაზებული მყავხარ,
ჩემი უაზრო სიტყვით,
არც პატიება მითქვამს,
არც შენ მპატიობ ჟინით.

ამინდში სარკეს ვხედავ,
ისიც ჩემსავით დარდობს,
ალბათ ეურჩა სატრფოს,
არც პატიებას არ სთხოვს.

ნეტავ ჩამიქრეს ცქერა,
არც ხასიათი არ მაქვს,
ცოტას მამშვიდებს წერა,
უშენოდ მზისაც არ მწამს.

საკუთარ თავზე ვბრაზობ,
რა იდიოტი გყავარ,
აგრამ ასეთი გიყვარს
სხვებივით კარგი არ ვარ.

შენი -მიყვარხარ! მიყვარს.
-ჩემი სუნთქვა ხარ! მათბობს.
არ მინდა თეთრი თოვლი,
შენი სიცოცხლე მათოვს.

მიყვარხარ ფრთების შესხმით,
ლოცვასაც დავწერ ახალს,
შენი სიცოცხლის ბიჭი,
პატიებას გთხოვ ახლა...