ღამის სამი საათი იქნებოდა, ჭიშკართან ხმაურმა  რომ გამაღვიძა,ცოტა შემეშინდა, მაგრამ უცებ ტანზე მოვიცვი და
კართან გავჩნდი.პატრულის მანქანა რომ დავინახე, გულმა მიჩხვლიტა, ნეტავ რა მოხდა_მეთქი.
არავის გაღვიძება არ გამხსენებია, კარს ვეცი
_რა  ხდება _ხმამაღლა დავიძახე.
_ქალბატონი მარიტა აქ ცხოვრობს?_მეკითხება ერთერთი ფორმიანი.
სანამ ვუპასუხებ, თვალი მანქანისკენ გამირბის, მაგრამ ღამეა და ვერ ვარჩევ, მანქანაში კიდევ ვინაა .
_მარიტა? მასე არავინ მომმართავს, მარი მქვია_ვპასუხობ და გულში ვფიქრობ, რომ მასე მხოლოდ ერთი ადამიანი მეძახის.
_არ ვიცი, მგონი თქვენთან არიან_უკან არ იხევს პატრულის თანამშრომელი.
ამ საუბარში  ვართ, რომ  მანქანიდან ბიჭი და პატარა გოგონა გადმოდიან. ბიჭი მიახლოვდება ,  სინათლეზე მის სახეს
გარკვევით ვხედავ და  ვიცი, რომ ეს სახე არასდროს მინახავს.
ის სულ ახლოს მოდის
_მარიტა_მე მომმართავს
_ნიკა? _გაკვირვებისგან წამოვიძახე მე.
  პატარა გოგონა ამ დროს უკვე ტანზე ამეკრო  და ჩემს კაბას შემოეხვა.
_ნუთუ ნიკა ხარ?_უკვე მერამდენედ ვიმეორებ მე
_ჰო მე ვარ_ ეღიმება მას.
  უცებ მანქანის ხმაურმა გამომაფხიზლა, პატრულის მანქანა დაიქოქა და უკუსვლით გავიდა ჩემი ჩიხიდან.
დავიბენი.
_შემოდით, შემოდით_დავიხარე და გოგონას ვაკოცე.
_შენი შვილია?_უაზრო კითხვა დავსვი ცოტა დაბნეულმა.  ღამის სამი საათია, გონებას ძინავს, ალბათ, ეს ყველაფერი  სიზმარია.
ისინი ეზოში შემოდიან.

სახლში შემოვედით,
ცხელა.
_ ბავშვს ეძინება, როგორმე დავაძინოთო  _  წყნარად ჩაილაპარაკა ნიკამ.
_ააა  , კი, კი,  ახლავე _საჩქაროდ  ლოგინს ვშლი და ბავშვს ფრთხილად ვაწვენ, ერთი სული მაქვს, სიმართლე გავიგო, აქ როგორ მოხვდნენ,
თუმცა კითხვას ვერ ვბედავ და ველოდები, თვითონ როდის მეტყვის.
_ნიკა, ახლავე ჩემებს გავაღვიძებ და სუფრას გავშლი, მოშიებული იქნები.
_ არა, არაა ჭამის დრო.
_მაშინ  შენც გაგიშლი ლოგინს.
_ცხელა, გარეთ დავჯდები ცოტა ხანს, სიგარეტს მოვწევ.

მე ეზოში რომ ქვის მაგიდა მაქვს, იმ მაგიდასთან მივიყვანე და სინათლე ავანთე,თან მიკვირს, ხმაურზე ჩემებს რატომ
არავის ეღვიძება.
ალბათ ძალიან  ვფრთხილობ.
_აქ გრილა, ვიქნები აქ_ ჩუმად ამბობს ის.
_კარგი, ახლავე მოვალ.
სამზარეულოში შევდივარ, ხაჭაპურისთვის ცომს ვზელ , მერე ყავას ვადუღებ და  თხუთმეტ წუთში ნიკასთან ვჯდები.
_როგორ ხარ ნიკა?_ვეკითხები პირველად_ყავა დალიე, ხომ გიყვარს ჩემი გაკეთებული ყავა?
  ნიკას ეღიმება.
_აქეთ ვიყავით,მარიტა,  მანქანა გამიფუჭდა, შენ გამახსენდი_მიყურებს და თითქოს მიბოდიშებს,თან ყავას ნელა და ყლუპებით სვამს.
_კარგია რომ მე გაგახსენდი, კარგია რომ მე გაგახსენდი_ვიმეორებ მერამდენედ, თმაზე ვეფერები  და  ამ დროს სულ მაციებს...
ჰო,  ღამის სიგრილე თავისას შვება  და  მაციებს...
_წადი, გცივა, დაწექი შენ_
_რას ამბობ, ჯერ შენ უნდა დაწვე, სტუმარი ხარ_ვამბობ ხმამაღლა _სასურველი და მოულოდნელი  სტუმარი_ გულში ვამბობ და მეღიმება.
ნიკა ხვდება, რაც გავიფიქრე.
_ხო, მარიტა_ისევ ჩუმად ამბობს.
_მალე გათენდება_ვამბობ.
_ჰო, გათენდება მალე.
რამდენი რამ მაქვს სათქმელი და სულ დამავიწყდა ყველაფერი. რამდენი რამის  თქმა მინდოდა,ოდესმე როცა ვნახავდი,  ვინ იცის...
მაგრამ ახლა მგონი ენა გადამეყლაპა.

_ჩემი ნიკალა_ ისევ მაციებს მე.
_გაცივდები და მე დამბრალდება......იცინის და თვალებში სინათლე  უციმციმებს


  დილით, როცა ავდექი და საძინებლიდან ჩამოვედი, ჩემი დედამთილი ხაჭაპურებს  უკვე აცხობდა.
ათი საათი  იყო, ეტყობა ჩამძინებია. არავითარი კვალი წუხანდელი სტუმრებისა არსად იყო .
  გული ჩამწყდა.

2014