ღამით, როდესაც მე მას მოველი,
ბეწვზე ეკიდოს თითქოს სიცოცხლე,
ნებაც, დიდებაც, რაა ყოველი
იმ სტუმრის ფონზე, თითქოს იწვოდეს.
შემობრძანდება, პლედს განზე დადებს,
მიყურებს, მათვალიერებს დიდხანს.
მე: "ნუთუ შენ უკარნახე დანტეს
ის ჯოჯოხეთი?" "კი!" მოკლედ მითხრა.

МУЗА

Когда я ночью жду ее прихода,
Жизнь, кажется, висит на волоске.
Что почести, что юность, что свобода
Пред милой гостьей с дудочкой в руке.
И вот вошла. Откинув покрывало,
Внимательно взглянула на меня.
Ей говорю: "Ты ль Данту диктовала
Страницы Ада?" Отвечает: " Я!".
1924