არცა შიოლა ყოფილა განა?
იმ ბიჭსაც ალბათ არ ერქვა გაბო
და მაინც გაჩნდი ამ ქვეყნად ქალად,
არ არსებული გრძნობების გამო...

გინდ მორიელის
სისხლი გაახმე,
რაღას უშველი მოშხამულ
სოფელს.
ელიოზივით ყინავს ნატვრისხე,
მთელი ცხოვრება ნატვრაში მყოფებს..

ჭრელჭრულა კაბებს აღარ უხდება,
გახუნები ქალობის მადლი.
იქნებ წყევლაა ან ამბოხება
ეგ ერთგულება სიკვდილის ვადით.

არცა შიოლა არა ყოფილა!
ქალო, ავქალო, მერცხლისთვალებავ..
და მარტოობის სევდა ფუფალას,
ფერუმარილით  არ ფერმკრთალდება.

მიდი გაჰყევი სოფლის შარაგზას,
მზე მოიჩრდილე ფარფატა ქოლგით..
რომ სხვების თვალში, შეალამაზო,
არარსებული გრძნობების მორგი.