დღიურები


ლიტერატურული კონკურსი “ლილე 2021“     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე https://urakparaki.com/?m=13&Theme=1546
დღიური: დევი.
ეკა

გზას ვირჩევ...მინდორს ამშვენებს:
მწყერი, გნოლი და მწევრები.
ქარო, მე ჩემთვის ვნავარდობ,
შენ როგორ დაგედევნები?
მინდოს თვალებში ვირეკლავ,
ან შევეხები ხელებით,
შენს დევნას როგორ გავბედავ?
გადავიწვები ცხელებით.
სიყვარულს თქმა რადღა უნდა?
თუ საკმარია ჩურჩული,
აქ, დედამიწის კიდეზე,
დგას ჩემი სახლი უჩუმრად.
დევი 2021-12-01 12:59:25

დღიური: დევი.
ცირა

ინგოროყვაზე ჭორები დადის,
რომ ბრმადა მყვარობ, ჩემო ვაჟიკო,
თითქოს მაგ შენი სიყვარულისა,
მხურვალე გულით ღირსი არ ვიყო.
გითრთის თითებში ასტრომერია,
ისე ნაზი და ისე თოთო,
ვით სიყვარული, აუხდენელი,
გულს მოდებული,
თბილი და ლორთქო.
არ ვიმსახურებ თითქოს და ვითომ,
არ ვაღიარებ, მაგრამ მეც მწადის,
სულ ტყუილია, არ დაიჯერო,
ინგოროყვაზე ჭორები დადის.
დევი 2021-12-01 12:50:39

დღიური: დევი.
მაია

რასაც ვიტყვი, არ გაიგოთ,
პირდაპირი მნიშვნელობით,
წყაროზეც თავად ჩავედი,
ფოთოლიც ვაგროვე წლობით.
მითხრეს აქაც კარგად გაძლებ,
ახლა ქარგე გვირილები,
დაისვენე ზოგჯერ მოლზე,
მხოლოდ ძილს ეძლიე ვნებით.
მე კი ვამბობ:
- ნუ მასვენებთ!
სარეცელთან მიზის მგელი,
გვირილებში მიჯობს ყოფნა,
მგელთან კარგი არა მელის.
დევი 2021-12-01 12:50:04

დღიური: დევი.
მზაღო

არ მიყვარს მოციქულები,
განსაკუთრებით ბნელეთის,
ვდნები და ვლღვები ყოველთვის,
რომ გავაზავო მელეთი.
აქ სხვა ქარები ტრიალებს,
სხვა, პიკანტური სურნელით,
მე ჩემი მომაქვს თქვენამდე,
შაშკვლავი, მოცვი, კუნელი.
ცნობა-არცნობა ძნელია,
დროს თავად მოაქვს სათქმელი,
გულმა კი იცის, ვის, როდის,
გაუღოს ციცქნა სარკმელი.
დევი 2021-12-01 12:49:28

დღიური: დევი.
ნათია

ფიქრის მორევში ყოველთვის,
ციცქნა იმედი ანთია,
ღიმილით გაეცილება,
ბედს თუ რამ არ აპატია.
ვაზის ნაჟურსაც შეირგებს,
მასაც ღიმილით დახვდება,
ხვალემ თავისი იდარდოს
ხვალ იქნებ ქვეყნად რა ხდება?
სიზმრის ბილიკებს ჩაყოლილს,
ვარსკვლავის შუქი უნათებს,
დილით მზე ისევ ამოვა,
შუქს მოფენს ტაძრის გუმბათებს.
დევი 2021-12-01 12:48:48

დღიური: ფლორენცია.
ნიკუშ, ახლა ყველაზე მეტად შემეცოდე. ცხოვრება ხომ არ გქონდა მარტივი და შენს სიცოცხლეში რამდენი კრებული შეგეძლო რომ გამოგეცა, მარა ვის ეცალა შენთვის? ან შენ სად გეცალა შენთვის? ახლა კი, ისინიც კი ვინც შენს სახელს ხმალამოღებულები უნდა იცავდნენ, თითქოს სადღაც გაიწოვა შიშმა, უდროობამ, უხერხულობამ თუ ისევ შიშმა. ასე მახინჯდება მეგობარო ისტორია და ამ კომპრაჩიკოსულ დეფორმაციას ისევ ადამიანთა მოქმედება-უმოქმედობა უწყობს ხელს. ახლა, როცა შენ ერთ სიტყვასაც ვერ იტყვი საკუთარი თავის კი არა, საკუთარი ოჯახის, განსაკუთრებულად კი შვილების ტკივილისგან ასარიდებლად, სისინმა ლამის დაახშოს ყურთა სმენა და ისინი, თუნდაც ვისგანაც შენ სიყვარულს მოელოდი, საკუთარი სახელისპოზიციონირებას, საკუთარი ადგილის მოპოვების მარათონში ჩართულები, აყოლებენ ფსევდო სიყვარულის აჩრდილებსა და მოლანდებებს. სიყვარული თუ სახელი? არჩეულია სახელი და ამ სახელს გადაყოლილია შენი შვილების სიმშვიდე და სტაბილურობა. მინდა ვინატრო რომ ახლა ამ ყველაფერს ვერ ხედავდე, მაგრამ არა, უნდა დაინაახო, რომ როცა შეგხვდებით, ყველას თვალებში ჩაგვხედო და გაგვასამართლო შენი უძირო და ლამაზი თვალებით - მეტი არც იქნება საჭირო, ეგეც საკმარისი იქნება იმათთვის, ვისაც სულ ერთი ბეწოთი მაინც უყვარხარ. ვისაც არ უყვარხარ კი ისინი.... ისინი ჯანდაბასაც წაუღია!!! ნათელი და სიმშვიდე შენს სულს ნიკუშ! და მომიტევე ჩემი უძლურება!
ფლორენცია 2021-11-30 22:58:09

წერილი უნომროდ

მე უფრო მწამდი, ვიდრე
შენ — ღმერთი,
შენ — ასე ცივი
და შიშადქმნილი...
ვთვალე დღეების 
საშინელეთი
და ღამეების მარტივი
სკვნილი...
ჩემი ტკივილი ვერ დაიტიე,
შენ მხოლოდ 
შენით იყავი სავსე,
ღამედქცეულმა ჩუმად გითიე
სიცოცხლე
— ჩემი სიკვდილის ფასი.
მიგიხვდი დუმილს, სიღრმეში
მღერდი
სიჩუმის ნანას — ვერ დააძინებ,
არ დაიძინებს რამეთუ ღმერთი,
და ეგ სიჩუმეც არ გააცინო,
რომ ვერცხლით სავსე
ყოველი ქისა
ცარიელია, ვით, სიტყვა
— ნეტავ...
და თბილი სული დაჰბერე,
ვისაც,
საკუთარ სულზე უყვარხარ
მეტად.
ღიმილი კონკავს სახეს,
შენაბზარს,
კაციც ესაა — დილა და ბინდი,
სიკვდილი მოვა — არა,
ყველა გზა,
თავისი ნებით, სიკვდილთან
მიდის..!
აპრილით — ვეღარ,
ზამთრით უფრო გცნობ,
დრო, სიკვდილი და სიტყვა
მომანდე,
ოჰ, ქალბატონო ციხის უფროსო,
ო, თქვენ უდიდებულესობამდე
ყოფილა შორი და სველი
გზები
და ეს გზაც, რომ ჰგავს ბოლო
სამიჯნეს
— ფუჭი ყოფილა,
ტანჯით და გზნებით...!
— ირჩევდი, მაინც, სულ სხვა
ნაბიჯებს
— უნდა გაექცე საკუთარ
ყინვას,
შორს არა, მანდვე, შენში
— მზე როა,
ვიცნობ რომელსაც
(თორემ, მე, ვინ ვარ...)
მენდე, ტკივილი უნაკეროა...
სიჩუმეს ვტოვებ, რა
ოკრო-ბოკროს
და ვიბადები ჩემი საკნიდან,
თითქოს 
სიწმინდეს უსინჯავს ოქროს,
დრომ სულის კიდე
ჩამომაკვნიტა.
წლები — შავ-თეთრი
მტრედების დათვლა...
დღეები ვშობე ღამესთან
შერთვით,
ყველა ღიმილი ტკივილით
დათვრა,
მე უფრო მწამდი, ვიდრე შენ
— ღმერთი..!

საშა გველესიანი

წერილი

ჩემო, გიგლიუს, რა ტყუილად დაგაპატიმრეს,
ცალი ხელ-ჯოხი, ცალი ფეხი, ცალი პროთეზი
შეაჯლაყუნე ცივ საკანში. არ გაპატიეს
ერთი გინება სიმთვრალეში და ჰიპოთეზის

მარტივი აზრი, რომ ტყუილი უყვარს დახლიდარს,
ფულში ტყუილი და ძაღლივით კუდის ქიცინი,
რომ ახლა ღმერთი ყოველივეს ხედავას მაღლიდან,
ათეისტურად და ბრიყვულად, როცა იცინით.

ძლივს ჩაგიყვანეს პირგაცვეთილ, ბინძურ კიბეზე,
როგორც გვიამბე, მიგათრევდა ვინმე ფეშვანგი,
რა მშობლიურად თბილი იყო თურმე `კაპეზე~,
თვალჟანგიანი. უჟანგესი, ანუ ზეჟანგი.

ჩამოაღწია ცამ მზერაში. რა მიმქრალია...
ზურგსუკან შიში, შიშისაგან უნდა გახევდე,
ზოგიერთები, ძვირფასები, ხომ იქ არიან,
ცა ჩაიგუბე თვალებში და მერე ახედე

წარმოდგენაში და შენ მიხვდი, ვერ აგასხიპეს
იმედი, რითაც არსებობდი, რითაც იწყები,
თუ კი დაგჭირდა მზეს თვითონვე ამოასხივებ
და შენივე მზის მცხუნვარებას მიეფიცხები.

რეაგირება ამ საკითხზე, ალბათ, დროზეა
საჭირო, რადგან შეგიყვარდა შენი ტყუილი,
იხსენებ გალას, როგორ მოწყდა ალბატროსივით
და საუკუნეს ჩაუქროლა ფრთების შხუილით.

არ არსებულა, ვერ იხსენებ ფიქრის ჩამრაზავს
და შენს ცინიკურ გაღიმებას რა შეედრება,
მაგრამ ცხადია, ვერ შეხედავ ხიფათს ამრეზით,
მეტადრე მაშინ, შორი-ახლოს თუ კი ეთრევა.

იხსენებ საფოს, ხან ეზოპეს, ხანაც ალკეოსს,
გოგოზე ფიქრობ მშვენიერზე და მის კაბაზე,
ქარი რომ არწევს, თითქოს ცდილობს გააცალკეოს...
და მშვენიერი მასპინძელი არის `კაპეზე~.

მწყობრი ხმაური _ საბჭოური გახსოვს მარშები,
ვარდების სუნთქვა და სიგრილე ძველი ხეივნის?!
უცნობის თვალი თუ თვალთვალი, ჩვენი ჩამშვები,
შენი სიცილი სარკასტული და არხეინი.

ახდა ოცნება. ვართ უზომოდ თავისუფლები
და მახსენდება ის ლექსები ლესბოსელების,
რომ გვიკითხავდი და გისმენდით ლამის უბრები
და ღამეები უპოვართა შემმოსველები

მოგვაზომებენ ხამის ქსოვილს, მოგვალამბავენ
ახალ ბლუზებს და ახალ შარვლებს და სიკაპასე
გაუვლის დობილს, რომ გაიგო შენი ამბავი
და გადაბმულად ექაჩება ნაპასს ნაპასზე.

პონტო. ტყეები სახომალდე. ვკითხავ კატულუსს:
ტყე მასალაა ხომალდების, ლექსი იმედის,
ხომ შეიძლება კაცმა თავი მოიკატუნოს
და ბედნიერი იყოს ახალ ექსპერიმენტით?!

ჯდება სიზმარი ტრამვაიში, ადის ვერისკენ,
უნივერსიტეტს მიადგება სავსე ვაგონი,
უმჯობესია მღვიძებოდა, არ გამერისკა,
არ ავყოლოდი ყურმოკრულ და სადღაც გაგონილ

სიტყვას, ასე რომ მაღელვებს და მაფორიაქებს,
ფორიაქია ეს ფუსფუსი, ეს მსახურება,
რომ თვალებს ჩემსას, ამოჭყეტილ ამ ორ იაქეს,
მონატრებია დახუჭვა და შენსკენ ყურება.

საბურთალოზე განისვენებთ შენ და იურა,
სოსოც იქვეა, დარჩენილა სოფლად თევდორე,
გიგზავნით წერილს, და ცხადია, ვერ ვიუარებ,
ვარ თქვენი დროის და ამ დღეთა თანამედროვე.

გუშინ შევსრულდი, ჰო, რატომღაც, სამოცდასამის,
გთხოვ პატიებას სიბრაზისთვის, დილანდელისთვის,
რაღაც ვიგრძენი, გულზე ხავსის ამოსვლასავით,
როცა იბანდა ხელს და სინდისს პილატელისტი.

ვარ ამ ვარდებით, იდილიით, დილით, დილემით
და რა თქმა უნდა, ჩემი ლექსით კმაყოფილ ვორდით,
ვათავისუფლებ ამ სტრიქონებს, ვაჭერ delete--ს
და ბედნიერად ვიღიმები, როგორც ბილბორდი.

გივი ალხაზიშვილი


გიშვებ.. სამყარო დიდი არის ..

გიშვებ.. სამყარო დიდი არის, კი არ გაშინებ -
გიშვებ , რომ იშვე შენ ხელახლა ცის ქვეშ და მზის ქვეშ.
ხელს კი არ გიშვერ , გიშვებ - მეთქი, ღამის სიგიშრე
ტბები დამიშრა, ცრემლიც არ მაქვს -
უცრემლოდ გიშვებ

მიყვარხარ მთელი ამოსუნთქვით, ჩასუნთქვით, შიშველ
ტკივილით ძილში ,ღვიძილში და მე გიშვებ იმ შენ
ერთადერთ გზაზე , ვიწრო გზაზე და ეს კი ნიშნავს
რომ შენს საკუთარ სიღრმეში და წიაღში გიშვებ.

სახლში დაბრუნდა ღვთისმშობელი გოლოთის მერე,
ჯვარცმის საღამო მიიწურა და ალბათ ნივთებს
(რაზეც ნაკლებად საუბრობენ, ფიქრობენ , წერენ)
ადგილს უცვლიდა , ალაგებდა და წმენდდა იმ დღეს.

ათი მცნებით ვართ აკრძალულნი , ათი უძირო
უკიდეგანო უფსკრული წევს ჩვენს შორის შიშებს
ათასგვარს აღძრავს იგი ჩვენში - უღრმესს, უმძიმესს,
და ამიტომაც სხვა რა გზაა - მე სახლში გიშვებ

ბედნიერება ცრურწმენაა , ნუ ჩაეფლობი
ამ ძველ ჭაობში, ნუ კითხულობ მის მაცდურ ნიშნებს,
ეს მე კი არა - სიყვარულის შეუძლებლობა
თავის ვეება მოქნეული ფრთებიდან გიშვებს!

გფარავდეს თვითონ ღვთისმშობელი და ასეც იზამს
ჩემი ჩარევის , ხვეწნისა და თხოვნის გარეშე ,
სადმე შევხვდებით სიკვდილამდე ცხადში ან სიზმრად
და ჩავიხედავთ ერთმანეთის დამშრალ თვალებში.

რატი ამაღლობელი

სახელები

ლოცვას გასწავლი, შემოდგომას
გასწავლი მშვიდად
დედის ჭიქაში ჩარჩენილი
ყავის გემოთი,
მერე რა, დრო თუ კედლებიდან
სახელებს შლიდა,
ვიზრდებოდით და ბავშვობაში
ვერ ვეტეოდით.
თამამ ზღაპრებზე ვჩურჩულებდით
ფრანგულ ბუხართან,
ქოსატყუილა დრო ყოფილა,
იყო თხაწვერაც,
სახლის კედლებზე რომ ვაწერდით
ვის ვინ უყვარდა,
იმ სახლზე სხვა ვინ გაბედავდა
რამეს დაწერას.
ახლა კი გული ფეხს ითრევს
და მაინც ვტყუვდები,
ვიცი რომ მშვიდი დავიბადე,
არ მიწვალია,
მოკლე სიცოცხლით ივსებოდნენ
გრძელი ყუთები,
შიშვლდება ხე და აწი ისიც
ზამთრის ძვალია.
იწერებოდნენ სახელები
და იშლებოდნენ,
გვიყვარდა გემო ბავშვობისგან
დარჩენილ ჭორის,
მერე აწყობდნენ ძმაკაცები
მძიმე ჩემოდნებს
და ახლაც ძლივსღა ეტევიან
თარიღებს შორის.
ჩვენ ისევ ვრჩებით ეპიზოდურ
პატარა როლით,
ლოცვას გასწავლი შემოდგომის
ღია კარამდე
— აღვაპყრობთ თითებს და ღრუბლებზე
დავაწერთ — თოვლი,
რომ სიმშვიდეში ხვავრიელად
გავჭაღარავდეთ.

საშა გველესიანი

ზამთრის სუიტა
Inverno Suite

preludio

აუჯანყდება შავ-თეთრი ფერებს და ასარევი
რაც არის, არევს...
თეთრბურნუსიან ფადიშაჰივით დაუვლის
ნისლი ხეების ჰარემს,
წამოაკვნესებს მდუმარ სერალებს... დღეს
ამინდია საეჭვოდ მშვიდი...
გადავიწყებულ მხურვალე კოცნას მაგონებს
ახლა ნოემბრის შინდი.
ქარმა წაართვა კალთა ქალწულებს, გამოლეშილი
დადის წანწალით...
და მიწა სუნთქავს ფარულ ვნებასთან ღამენათევი,
როგორც წაწალი...
ეს ნოემბერი ჩურჩულებს გარეთ, როგორც
მისანი სამღვთო ტარიგთან,
დაბნეულ დღეებს ვისტუმრებ სადღაც... ჩემი რაც იყო,
გამისხვარიგდა.
დღეს ნეკერჩხლებთან ერთად დავთვერი
და მივირწევით გამორეტებით...
დრომ მხატვარივით ჩამოატარა პორტრეტები
და სილუეტები,
გახსოვს, იმ აპრილს ვერ შევეკვირტეთ და ეს
ზამთარიც ახია, ახი...
მოდის და ხატავს... ღიმილით -- ცრემლებს,
სიტყვით — სიჩუმეს,
სიჩუმით — ძახილს...
ცივი თითების ჩუმი შეხებით ზამთრის სუიტას
დაუკრავს თოში...
ჩაღამებული თვალებით დგანან მიტოვებული
სახლები თოვლში.
დაუვლის ყინვა თეთრი ქოშებით და ჩამქრალ
ფანჯრებს ლოშნით აცივებს...
ამაოებით და უმწეობით ჰგვანან
სიჩუმის დეკორაციებს.
დღეს შემოდგომა აკეცავს მოლბერტს
და დეკემბერი შეიბუმბლება,
წავიდა წელი... ბოლო დღეები დარჩნენ ვენახის
ჩამტკბარ კუმპლებად...

un'altra volta

თითქოს სხვა დროში ვიყავით ერთად,
გუშინდელ დღემდე, უხსოვარიდან...
ახლა სხვა დროა, რაღაცით სულ სხვა, თითქმის
ერთმანეთს რომ აგვარიდა.
მინდა ზამთარი წმინდა ფიფქების ჩუმი დაბნევით
სავსე შუკებად
და შენს ჩუმ ქარგვას მინდა ვუყურო, სული
გევლება და გენუკვება,
გაყინულ ხეში თბილი ფუღურო
(იცი, ბავშვურად მშურდა ციყვების)
არ შემეკითხო ახლა არაფერს — მოვა სიბერე
და მოგიყვები.
სახეს შეიშლის თეთრი სიმშვიდე და ფერთა
გამებს რევს უდიერად,
ჯერ ისევ აქ ვარ. მიწას აცვივა ფოთლები
ზამთრის პრელუდიებად...
დღეები, ერთ დროს სახეკეთილნი
მეჩვენებიან სახეავები,
თითებზე სუნი იაფი ღვინის
და გაცრეცილი საღებავების.
მართლა არ იცი, აქ რა უნდა თქვა და დაბნეული
რაღაცას ელი...
გესვრიან ქვებს და საშველი არ ჩანს, რადგანაც
ჯვარზე აცვეს საშველი...
ელი, ჰო, ელი, ვით დაგიტევა ვიდრე, ჰხვალ..!
— ცრემლი რომ დაგაბედა...
დაგავიწყდება ყოველი სიტყვა და ბაგეს
უცებ მოსწყდება — დედა!

tempesta

ჩვენი სიშორე არის სიბეცე, სიბეცე
იყო ადრე ვითარცა,
უკაცო ჩრდილმა (რომელიც მიხვდა)
უსაგნოდ გვიან, მაგრამ იკაცა...
სასმისებივით ვცალეთ დღეები და სული
დარჩა მაინც უმთვრალო...
ვაუბრალოებ თითქოს, არადა ვიცი,
არაა ასე უბრალო.
ტილოზე სახე სამეფო სევდით, დაღლილ თვალებში
ზამთრის შარადა
და ყველაფერი რჩება არჩევანს, სულ ორიოდე
შტრიხი — არადანს...
ქარბუქი წაგშლის... მერე ნებდები... მერე
უთქმელი ერთი სიტყვა ხარ...
მოვა თოვლი და წაშლილ ნახატზე
ლაქად დარჩება — ,,მე შენ მიყვარხარ..!”

საშა გველესიანი

*  *  *

ღამე თვალებით
სავსე უბეა,
შეთხზავს სივრცეებს
არყოფნით მდიდრებს
და შიშო ჩემო რა სიჩუმეა,
აკვნესდებოდეს ეს ღამეც
ვიდრე...
სიბნელეს ჩემი ნერვები
უყვარს,
მწიფე ტკივილით სავსე
სამკალი,
არ ეშინია ღამეს და ბუხარს,
თორემ კედელზე ჩრდილიც
კანკალებს,
სადაც წარსული დაისხამს
ხიწვებს
და სადაც ჩემში ვეღარ
ვეტევი,
აქ, შიში რომ წევს, შენ უნდა
იწვე,
ფერდს მიკაწრავდნენ შენი
კერტები...
გახსოვს, შენს ტანზე ვეძებდი
ხალებს,
ისე თამამი, ბნელის უჩვევი,
ვეძებდი მზეს და ვეძებდი
,,ხვალეს"...
არადა, ყინვის იყო ქუჩები...
ებადებიან ღამეს კითხვებიც,
ვიცი, ტკივილი უნდა
გასამდეს,
წავალ და მხოლოდ მერე
მიხვდები,
რატომ წავედი შენგან
წასვლამდე...
არ მინდა სიტყვად სიჩუმე
მექცეს,
უცნაურობით ხარ საცნაური,
მჭირდები, როგორც უნათლავ
ლექსებს
სჭირდება აზრი და სათაური...
აქაც ,,სიჩუმე" უნდა ეწეროს,
ოთახში კვამლიც ნისლივით
ჩაწვა,
ქარი მოიქნევს ალვის
კენწეროს
და მთვარის ღაწვზე გაადენს
ლაწანს.

საშა გველესიანი

დღიური: სამურაი.
განა ტყუილად ვყვირი შენს სახელს?
ვიცი რომ გესმის ჩემი გულის ხმა.
არ ვიცი შენთვის როგორაა,
ჩემთვის კი სამწუხაროა
რომ ეს შედეგი საკმარისია.
სამურაი 2021-11-12 11:53:28

დღიური: სამურაი.
მოვიდა წვიმა,
წვიმა წკრიალა,
დატოვა ცრემლი და ჩაიარა...
მოვარდა ქარი,
ქარი გრიალა,
დატოვა მტვერი და ჩაიარა...
მზე აშრობს ქვებად
ქცეულ იარებს, -
მოხვედი შენ და...
შენც ჩაიარე...

მორის ფოცხიშვილი
სამურაი 2021-11-12 11:52:45

არავითარი პოეზია
<><><>
არავითარი პოეზია...ცა...მთვარის შუქი...
არავითარი შეკრებები მეტეხთან,მტკვართან.
არც ბიბლიიდან  ბოძებული კვირა დღე-უქმე,
არავითარი მზის სხივები,არამედ ქართა
ზუზუნი,დელგმა,იანვარი და ელვის ზოლი.
გაშრა ქალაქიც,როგორც ერთგან მშრალია ხიდი:
გახუნებული  ჟან ჟაკ რუსო და ემილ ზოლა,
დიდრო,ვერლენი– გაყიდული და გასაყიდი
გდია მიწაზე.და მიწიდან ამოდის ორთქლი,
დგანან სულები წარსულების- გრანელის,გალლას.
არავითარი პოეზია.ქაოსი.შფოთი,
ერთი პოეტის ერთი ლექსიც არ სცხია ქალაქს.
.........................................................................
ვიბრძვით ლუკმისთვის,შვილებისთვის,გვეღვრება ოფლი,
ნელ- ნელა გვაჭერს საფეთქლებთან პაოლოს თოფი...

არავითარი პოეზია!
გიო ზედვაკელი

ორი ,,პალტო"

...და როცა,
დილით იპოვი ხამლებს,
სავსეს თელხიდან დაყრილი
ღვენთით, 
ზამთრის საძებნად, ნოემბრის
დამლევს,
ისევ ფეხშველა წასულა
ღმერთი.
ქალაქში, სადაც ვერაფერს
აგნებ,
ძველი კარივით მზეს
ჩაერაზე,
მე, წუხელ, პაბლოს ,,გერნიკა"
ვთარგმნე
ძველი ქუჩების გამშრალ ენაზე.
მოიტანს სეზონს, მაწანწალების,
ხმა არსაიდან, თვე
-- ოქტომბერი
ღვინის გემოთი და ნაწვალები
ქარი, ჭაღარა დღეთა მომბერი
და ორი ,,პალტოც",
უგაცრეცილეს
კალთებიანი ძველი ბოჰემა,
ემა დაგარქვი, ცეცხლის
მეცილეს,
გავიმეორე ასჯერ, ,,ოჰ -- ემა".
ოჰ, ნოემბერი (ჯერაც
ნორჩია)
ჭლექიანივით ამოახველებს
ფერმკრთალ დეკემბერს,
ემა ბორჯია,   
შენიც კი, მმართებს ცივი
ნაღველი
და -- ერთი ლოცვაც, სადაც
ჯერ ისევ
თბილი ტერფებით დადის
საბაოთ,
მწვავს, სიგარეტის მოკლე
ღერისებრ,
სიზმრების ძებნა, მაინც
-- ამაოდ.
ალბობს ლორფინებს წვიმა,
თავხედი,
მზე სახედარზე სადაც შემოსვი,
ქალაქს თვალებშიც ვეღარ
ჩახედავ,
დახატულია ამადეოსი.
სიტყვების ბანგი და ანათემა,
ღამე სარკმელზე იყო
მიმხმარი,
არ დამაცალე ღამის გათევა,
რომ არ უსმენდი რაც ვერ
გითხარი.
როცა რიჟრაჟი, ღამეს დარეტილს,
ტანზე დააყრის თამამ
ბისერებს,
გრჩება ღიმილი და სიგარეტი,
გული რომ ერთხელ გადაგისერეს.
...და როცა, დილით იპოვი
ხამლებს,
სავსეს ღვენთით და აღთქმის
რეზონით,
წასულა ღმერთი, ნოემბრის
დამლევს
მაწანწალების მოდის სეზონი...

საშა გველესიანი

დღიური: ფლორენცია.
იყო დრო, როცა სხვის დასანახად უბედურების თამაშიც კი არ შემეძლო.
ახლა კი რა დამრჩენია, სხვის დანახად ბედნიერების თამაშის გარდა?!
ფლორენცია 2021-11-07 23:38:27

დღიური: სამურაი.
ოთარ ჯირკვალიშვილი

ლოგინი

რა სევდიანი გარეგნობა აქვს, უფალო, ლოგინს.
ის არის ქვეყნის დემოგრაფიული საყრდენი და
ბალანსის წყარო.
ვერ ჩაანაცვლებ
კარადით,
კომოდით,
სკამით,
მაგიდით,
გამათბობლით,
მაცივრით,
ტახტით;
წარმოიდგინეთ, ჰამაკსა და ავტომობილსაც არ შესწევს ამის ძალა!
აი, თუ გნებავთ, დავაკვირდეთ ეს რა რწევაა,
მე მგონი, უფრო ბავშვს აძინებენ,
სექსისას არ ჰგავს.
სიკვდილის დროს და ჩახუტებისას სტატიკურია
(არადა, როგორ მიისწრაფვის
მომაკვდავი უძრაობისკენ!),
სიცოცხლისას და ნეტარებისას - დინამიური.
ლოგინი ძილის შეუცვლელი ატრიბუტია და,
აქედან, კაცობრიობის ფსიქიკური კონტროლის მექანიზმი,
უმაგისოდ შევიშლებოდით!
სიზმარში ვეღარ ავიხდენდით
ცხადში გაცრუებულ სურვილებს,
(წარმოიდგინე, სიზმრის ნახვა
როგორი მოუხერხებელი გახდებოდა...),
გაუცხოება, გაუცხოება, თვითმკვლელობამდე
მიმყვანი გაუცხოება!..
ლოგინი საკუთარ თავში ყოფნის ერთადერთი საშუალებაა -
ისე მკაფიოდ ასაზრდოებს გულს და გონებას
ციხეებშიც შეიტანეს დამნაშავისთვის
სინდისის გასაღვიძებლად,
რადგან უწყიან ალიონზე, გაღვიძებისას,
ადამიანი წმინდად გრძნობს თავს და
ეჯავრება ის სიბინძურე, რაც წარსულს ახლდა!
ლოგინში ერთდროულად განისვენებს
სიმშვიდე და მოუსვენრობა,
აქ ხდება შერწყმა დღისა და ღამის
(სულის და მატერიის ერთიანობის ილუზორული წამი!),
აქ ხდება ფიქრი სიყვარულზე, ვინმეს შებმაზე
ან გულუბრყვილო ოცნებები „იმასთან“ სექსზე.
აქ ხდება ფიქრი მკვლელობაზე, თვითმკვლელობაზე,
დანაშაულის ჩადენაზე, მის შედეგებზე!
აქ არ არსებობს აფექტები, უგუნურება, წინდაუხედაობა და ა. შ.
აქ მხოლოდ აზროვნებენ, რამეს გეგმავენ,
როგორც ბალზაკის „წითელ სასტუმროშია“ და
ამიტომაც აქ ჩადენილი დანაშაული
ძალზე მძიმეა - უპატიებელი თავისი არსით!
აქ გათამაშებული სიკეთე კი უდიდესი ეგოიზმია,
რადგან მხოლოდ ძილში ხდება და მხოლოდ შენთვის.
ეს ერთადერთი ადგილია სადაც ჩვენ ჩვენ ვართ, -
ვიცინით, ვტირით, გვიხარია თუ ვნერვიულობთ!..
ჩვენთვის ვართ თბილად თავზე საბანგადაფარებული,
ჩამალული ბნელ განზრახვებში და
ველოდებით მეორე დღის გათენებას ლოგინთან ერთად,
რომელთან ურთიერთობაც მხოლოდ ცალხმრივი
შეიძლება იყოს, რადგან ის ვერ გრძნობს
სითბოს,
სიცივეს,
(ვერ ხვდება მასზე მიმდინარე ფიქრებს, განზრახვებს,
სიზმრებს და მათში ნანახ დიდ აღმოჩენებს,
კაცობრიობის დაღუპვა რომ განაპირობეს...)
მოძრაობას თუ უძრაობას...
თავის თავში ჩაკეტილი სტიქია -
საბანგადახდილი (მარტო ადამიანისთვის), თეთრი ბალიშით,
მუდმივად სხეულის მომლოდინე, თბილის თუ ცივის -
მხოლოდ სხეულთან ურთიერთობაში საზრისის მქონე;
კაცობრიობის დემოგრაფიული საყრდენი და
ბალანსის წყარო,
სადაც ცნაურდება სიკვდილ-სიცოცხლის
მარადიული მისტერია.
მისი ერთადერთი ცოდნაა სიყვარულნიღაბაფარებულმა
ზუსტად განსაზღვროს, რა რამდენია საჭირო...
სამურაი 2021-11-07 23:17:09

დღიური: ფლორენცია.
ნუ გეშინია, ახლა შენ თვითონ ხარ ღმერთი. იმიტომ ხარ ასე უღონო და უსუსური
კობა_ბ 2021-11-03 09:35:03

მკათათვის ღამეები

სხედან მკათათვეში
ღამეები,
სავსე -- მარტოხელა
აჩრდილებით,
თავში ღვინობისთვის
დაბევებით,
რაღაც საფიქრალით
დაჭრილები.
მთვარემ ხეივანი
გადასცურა,
შორით გამახელებს
თავის ქნევით,
ჭიქას მომაშველებს
ძმაკაცურად,
გაღმა ნაპირზე თუ
დავიბნევი.
ვერხვზე ჩუმად კვნესის
ბუკიოტი...
მამას ამოვიხმობ
სამარიდან,
ღამეს ვინც ჯიუტად
უყიოდა,
ყოფნით არყოფნას
რომ ამარიდა.
დარდით გალეშილი
დავბრუნდები,
ქუჩა ძლივსღა მყოფნის
საბანცალოდ,
თავზე იღბალივით
ნამრუდები,
იქნებ ღამეები
გამაცალოთ
ვეძებ კედელ-კედელ
ნათითურებს,
შენგან დარჩენილი
სუნთქვა როა,
გული იმედებით
მაბითურებს,
ქუჩაც, უსაშველოდ
უქაროა.
წმინდა ხელისგულით
გამაწვალა
კაცმა, დღენიადაგ
აქ რომ არის,
ჩემი სრულყოფილი
მაწანწალა,
იმედს შეხიზნული
მათხოვარი.
აქ ზის, კვლავ უპუროდ
და უღვინოდ,
კართან
- ,,საათების შეკეთება...”
მოდი, დავთვალოთ
და გავუღიმოთ,
ვისაც არაფერი
ემეტება...
თითქოს არავისი
არ ემართა
სული, მწევარივით
დანაგეში...
ჩვენი მარტოობის
ნაღვერდალთან
სხედან ღამეები
მკათათვეში.

საშა გველესიანი

*  *  *

ქარის ხმა შენზე ფიქრებს
მტაცებდა,
ყვითელი ალბობს მწვანე
ჭალაკებს,
წავალ, ერთ ჭიქას დავლევ
კაცებთან
და მხოლოდ შენზე ვილაპარაკებ...

საშა გველესიანი

*  *  *

გახსოვს ეს შუკა,
ბავშვივით რომ ახლაც ვეცემი
და ბაზილიკა,
დაბზარული ამაოებით,
შქერის ფოთლებით
განწმენდილი ძველი კეცები
და ცაციათი
გამომცხვარი საღამოები.
მწიფე სოფელი,
ფაციათი, ქვრივი აღათით,
ზამთრობით ჰგავდა
საცრემლოს და დასავიწყებელს,
კარებთან — სუსხი,
სახლში — მზე და ბუხრის ღაღადი,
დროს ამთავრებდნენ
შაშვები და ისევ იწყებდნენ...
თუ გახსოვს, მაშინ,
ჩაგვირბინა გზაზე ბიჟინამ, 
ფაციასავით
ქოთქოთებდა ქარი — ცაცია,
კეცი მზისფერი,
ის აპრილი მზემ აიჟინა,
სახლს ეცვა სურო
(ახლა, ალბათ, ხავსი აცვია...)
იყო ქარი
და ატეხილი კვირტების ცვენა,
თუთუბოც — წელში
მოსურვილედ ისე გახრილი,
სამი კერპი თუ შემიშლიდა
შეუშლელ რწმენას
— შენ, მოსასვლელი
ვარდობისთვე და ის აპრილი...
დარჩა ზამთარი...
არ მაღირსა თოვლის ფარტენებს,
მე — მაინც, მიწის,
მევენახე, მეხრე, მეყანე,
შენ — თრობის ნერგს და,
გასანეკს და ძუძუსამტევნეს
ჩემში დაგფლავდი,
რომ თვალებში ამომეყვანე.

საშა გველესიანი

მამა...

მამა ღმერთს ჰგავდა, თეთრი იყო,
უცხო და თბილი,
თვალებით (სადღაც ცასთან ახლოს)
ჩემი სჯეროდა
და იყო ცოტა, თითებზეღა
იყო დათვლილი,
მზე ყოველ დილას ითენებდა
მამის ჩეროდან.
რამდენი დღეა უგანგებო
და ნამიანი,
რამდენი ღამე — კიდევ ერთხელ
გადასალახი,
როდესაც კიბეს ავიწყდება
ადამიანი
და საფეხურზე ჩამოჯდება
მწვანე ბალახი...
მტრედებს მარცვლები დავუყარე
ცისკრის წამიდან,
მოვალ და მძინარს, ლოცვასავით,
გეამბორები,
მერე, გამიშვი -- მამაჩემიც
ასე წავიდა,
მხრებში მოხრილი და ჭაღარა
მეტაფორებით...
...და ამ მოხრილ მხრებს,
ჰორიზონტთან,
სიკვდილი ჰქვია,
ჩემნაირ სახეს შემოდგომა
უხმოდ, რომ ტოვებს...
მერე, ვთოხნიდი ნავენახებს,
ნიადაგ ქვიანს,
მე და თოხს, მიწა გვაკვნესებდა,
სიმაღლით ტოლებს.
რატომღაც ყველამ წასასვლელი
გზები მასწავლა,
უმისამართოდ, უსაგზლოდ
და სიტყვაც -- ,,მშვიდობით.."
,,ნახვამდის" -- არა,
ერთჯერადი ვარ მაწანწალა
და ბავშვობიდან ვერთობოდი
მხოლოდ დიდობით.
რამდენჯერ, ყინვა შემომიწვა 
-- თეთრი წაწალი
და ნამთვრალევზე ვალაგებდი
თავში რა დომხალს,
მტრედებს მარცვლები დავუყაროთ,
გზას თუ მასწავლი,
თორემ მასწავლეს წასასვლელი
გზები, რატომღაც...
ვიღიმებოდი -- არ ვიცოდი
როგორ მეტირა,
რა ვქნა, ღიმილი მეძალება
ვეღარ დავმალე
და მამის ღიმილს ვიმეორებ...
კიდევ, მეტი -- რა..!
-- სხვა ტკივილია ამ ტკივილის,
ალბათ, წამალი...
ქარი ჭადრების ხეივანში
დადის ზმორებით,
ზამთარს ფოთლების ჩამოცვენის,
ვგრძნობდი წამიდან,
ღმერთს ჰგავდა მამა, ცასთან ახლო
მეტაფორებით,
მტრედებს მარცვლები დაუყარა...
მერე -- წავიდა...

საშა გველესიანი

2021 წლის ხვარამზეს ლექსი ✉

სანამ მოვკვდებოდი

სანამ მოვკვდებოდი,
ბანაობა ამოვიჩემე.
შემოვდგამდი გვერდებაწითლებულ ღუმელზე
ემალის
ქეთლებს,
ცეცხლთან თუნუქის ტაშტს მივაჩოჩებდი,
ჩავჯდებოდი ქაფქაფ წყალში
და ვიწყებდი ტანგასაპვნის ხანგრძლივ რიტუალს...
ჯერ ფეხის თითებს სათითაოდ შემოვუვლიდი,
მერე კოჭ - მუხლებს ამოვყვებოდი,
ჩამოჩირულ, ძვალ - ტყავა ფეხებს...
ბოლოს მილეულ მკერდსა და კეფას...
ვბანაობდი. თან წყალს ვეტყოდი:
- წყალობავ ღვთისა, განბანილ სხეულს გადაევლე, დალოცვილო,
ჩამომრეცხე დღეის ცოდვები,
სუფთავ, ანკარავ,
გადაწანწკარდი პეშვებიდან,
წადი, თავ - თავქვე იჩუხჩუხე,
ჩემი მიმქრალი სიცოცხლიდან ფიქრი წაიღე,
მაცოცხლებელო წყაროვ,
დარჩი ჩემდა ცხონებად.

- ყოველღამ ვიღას ეკაზმებიო, -
ჩამძახებდა უჩინარი ხმა, -
ისიც ჩემსავით იმქვეყნისა, ისიც ხმელ - ხმელი...
- ვისა და სიკვდილს! - ვიფიქრებდი, არკი ვიტყოდი.
- ეგღა მაკლია, სხვისი ხელით გავპატიოსნდე...

სანამ მოვკვდებოდი,
ფსალმუნების კითხვა ამოვიჩემე.
მესამე დღისა, მეცხრე დღისა, მეორმოცესი...
,,უბიწონი" და კანონები.
,, - მოვდრიკე გული ჩემი ყოფად სამართალთა შენთა უკუნისამდე..."
ლოცვების წიგნი ცრემლით ვბანე, გული გავხსენი.
ამოვალაგე შავ - თეთრ ფიქრთა ავლადიდება,
როცა სიმართლეს სიშიშვლე და სული ეწვოდა,
თავთან ხის ჯვარცმა დავიდგი და ჭრაქი დავინთე.

- ყოველღამ ვიღას ებუტბუტები , -  ჩამქირქილებდა ისევ ის ხმა, - ისიც ჩემსავით საქელეხე,
- ვისა და ღმერთსა, - ვიფიქრებდი, არკი ვიტყოდი.
ავიღებდი და ვჩურჩულებდი ,,ალილუიას"...
- სიტყვავ და ღმერთო, შენ იდიდე, იმარადქვეყნე, და როცა სული ამომივა, ჩემგან გადარჩი...
წადი, მიწაზე იმზისდარე, ცხონების წიგნო,
მიმოიქარგე ღვთის ნაქარგო...
დარჩი სინათლედ.

ეგღა მაკლია, სხვისი ლოცვით გავპატიოსნდე.

სანამ მოვკვდებოდი,
მკვდრის შაბათები ამოვიჩემე.
ვრეცხე ხორბალი, მზის ჩასვლამდე ვხარშე და ვხარშე.
და დილაობით  კენტად, სინით, ცხელ - ცხელს, ერბოთი,
გავიტანდი სოფლის თავშიც, სოფლის ბოლოშიც...
ვიდექი მერე გზად იმედით,
ღვთისნიერი ჩამოივლიდა...
... თვალებმშიერი, თავად ვჭამდი შაბათის ფაფებს,
მკვდრების სახელებს ჩამოვთვლიდი, იქვე ჩემსასაც,
მისავალი გვქონოდეს -  მეთქი.

- ყოველ შაბათს ვიღასთან დაძვრებიო,
გულღრძოდ მკითხავდა ის ძველი ხმა...
ისიც ჩემსავით მარტოცალი ამ ტყე - სოფლისა...
- ვისთან და გარდასულებთან მეთქი,
არ კი ვიტყოდი, გავიფიქრებდი.
მერე ავიღებდი ხორბლის მარცვალს და ვუჩურჩულებდი:
- მე რომ მოვკვდები, ჩემი ძვლებიდან ამოიზარდე, გადაამზევე ეს ქვეყანა, ხვავით, ბარაქით,
შვებად ექეც მკვდარსა და ცოცხალს.
მეც ამომივსე სულის ხონჩა, სულის ხელადა,
ამ ქვეყნისაც და იმ ქვეყნისაც პურო -  საგზალო.
ეგღა მაკლია, სხვისი წანდილ - კორკოტით ვცხონდე.

როცა სიკვდილი მომადგა,
ჩემ თავს მარტო დ' მე ვეგულვოდი,
დავწექ და ჩავინანიე,
ეჰა, ჩემო ცრემლდამშრალო დღეებო - მეთქი,
ერთ დროს იავნანებისანო,
დღეს სულთათანით ნაგვირისტებნო,
თითოცალო და თითოდ დაცლილნო,
ცოცხალიც  ვიყავ და მკვდარიცა ვარ...
მკვდარს  რაღა მომეკითხება?!
#ნინომოდრეკილაძე
#ხვარამზე2021

ჩემს მეგობარს 

ჩემი მეგობარი აღარ არის ჩემი მეგობარი.
ის არც აღარავის მეგობარია,
არც აღარავის და, შვილი და ცოლი.
ის მარტო დედაა, ორად გაყოფილი დედა,
ორად გაყოფილი ტანით, თვალებით და სულით.
ორ სივრცეს შორის გადანაწილებული.
იქით გაფრენილ და აქეთ მორბენალ შვილებში.

ვუყურებ და ისიც მიყურებს
ვუყურებ და ისიც მიყურებს
არაფერს ვამბობ, ვიცი რომ
არაფერი უნდა ვთქვა.
მე კარგი მეგობარი ვარ.
არასდროს ვატყუებ.

იმ წამებში, როცა ფრთების გამობმა  დაიწყო
მისმა კრიალა შვილმა,
მკითხა, თავი ხომ არ მოვიკლაო?
მე ვუპასუხე, ის რაც ვიცოდი,
ანუ არ ვიცი-მეთქი.
ახლაც არ ვიცი, მისი ტკივილის სიდიდე.
მინდა წარმოვიდგენო,
რომ ცოცხლად ამომიღეს ორგანოები,
დამაძრეს ფრჩხილები ან ცეცხლი წამიკიდეს,
მაგრამ მისი ყურებისას,
ისეთი სასაცილო ხდება ეს წარმოსახვა.

მე კარგად ვიცნობ მის თვალებს.
ამიტომ ვარ ჩუმად,ამიტომ ვარ უმაქნისი
ჩემი კეთილი ნებით.
მე შემიძლია, მივყვე მის ტკივილს,
მის სიცარიელეს, მის კვდომას იქამდე,
სანამ არ ამოვიწურებით
ის ტკივილისგან და მე უმაქნისობისგან
და არ მეტყვის რომ შემიძლია დავარღვიო სიჩუმე.
იქამდე კი ვუყურებ და მიყურებს.

მისი ყურება არაფრით განსხვავდება
ჩარჩოში ჩასმული ფოტოსგან,
რომელსაც არ აქვს ცოცხალი ადამიანის გამოხედვა.
თუმცა სუნთქავს და ამიტომ
როგორც მინა ისეა დაორთქლილი მისი თვალები.

მე კი მეწვის თვალები და მეწვის წელები
მინდა, ნივთი ვიყო, რომელსაც ასეთ დროს
რაღაც დანიშნულება აქვს.
მაგალითად, ჭიქა, ფანჯარა, სკამის საზურგე..

მე მშიშარა ვარ, ამიტომ შემიძლია წარმოვიდგინო,
განვიცადო ყველა წამება ჩემზე,
მისი ტკივილის გასაგებად, მაგრამ წამითაც
ვერ ვუშვებ, როგორც დედამ ეს წარმოვიდგინო.
მე არც ისეთი კარგი მეგობარი ვარ ზოგჯერ.
ზოგჯერ არა, ამ ერთხელ,
ამ ერთ ფიქრში და ვერ შევძელი.

ადამიანური სისუსტისთვის ყველაფრის გადაბრალება შეგვიძლია.
მე ღმერთი არ ვარ-
შემიძლია ვთქვა და ვიამაყო იმით რომ ღმერთი არ ვარ.
შემიძლია ხელიც ჩავიქნიო,
დაღლილმა და დაქანცულმა და იყოს ნება შენი მეთქი,
ვუთხრა ღმერთს და ამოვისუნთქო.
ან ვილოცო, ვილოცო, ვილოცო შიშით,
რადგან ჩემმა მეგობარმა ილოცა სიყვარულით,
იცოდა უყვარდი და გიყვარდა...

ღმერთო, ამ ამბიდან მე დამრჩა შიში და მეგობარი,
რომელსაც ჩვენს შორის,
ბევრთა შორის ყველაზე მეტად ქონდა
მოსასვლელი პირი შენთან.

ანა ჯავახიშვილი.

დღიური: ფლორენცია.
მე გამოვიარე ჯოჯოხეთი .ახლა , მხოლოდ ღმერთის მეშინია.
ფლორენცია 2021-10-10 23:23:40

ეს უნდა წაიკითხოთ!
ზეინაბ მეტრეველი
..
იდაყვზე კბენით მოგებულ ნიძლავს,
სული მრავალი წელი იკმარებს,
ყოველდღე ისეთ სამშობლოს ვიცვამ,
ღმერთიც თვალებზე ხელებს იფარებს...
სხედან და ისეთ სახით მსჯელობენ,
როგორც ჩანს, ყველას თავის ნიხრი აქვს ,
ჩამოტყავებულ საქართველოს ძვლებს,
ვით მშიერ ძაღლებს ისე გვიყრიან,
ჩვენც ვფეთდებით და ერთმანეთს ვასწრებთ
საუკეთესო ნაჭრების ლოკვას
და ისტორიის უკუღმა დამწერთ,
ნებას ვრთავთ, ჩვენივ მახვილით მოგვკლას..
გავხედავ _ხოლმე ბანას და შატბერდს,
რომელთაც ფესვებს უნდა ვუქებდე,
კიდევ კარგი,რომ ძალით წაგვართვეს,
თორემ ისედაც გააჩუქებდნენ..
ვდგავარ საკუთარ ხერხემლის უკან,
სისხლად, რომ მომწვეთს შევნატრი იმ ფერს
და საქართველოს დაგლეჯილ რუკას,
ხორაგით სავსე ტაბლაზე ვიფენ,
ნეტავ, როდემდე უნდა ვლაჩრობდე,
სხვისი ძალის და ნდობის ლოკვებით,
როსინანტებზე დამჯდარ სანჩოებს,
სახედრით დაჰყავთ დონკიხოტები...
ხვალე ვინ მოწმენდს ჩემს ფესვებს ტალახს
სხვისი ჯიშის და ჯილაგის ლორწოს,
როცა დიდგორზე ამოსულ ბალახს,
კვლავ არაბული ტაიჭი მოძოვს,
ვიცი ამ ქვეყნად დიდი ძვრებია,
მე ჩემის უნდა ვიყო მოსარჩლე,
ვინ ამომკვეთავს ბებერ ძვლებიდან,
უცხო გენების მრუდე მონარჩენს,
ამ ძველი ჯავრით უკვე ვევნე მე,
ამ ჯავრს მივიტან ხვალე შვილამდეც,
ან, უცხო ჯიშით გაგვაბევრებენ,
ანდა, ჩვენითვე გამოგვხშირავენ,
იმ ოცნებამდე სული თუ მიგვყვა,
რაშიც საკუთარ ფესვით დავრჩებით,
ასი ლექსიც ვერ წაშლის იმ სიტყვას,
მატიანე, რომ დაწერს ,,ლაჩრები,,!
.

ეს უნდა წაიკითხოთ!
ზეინაბ მეტრეველი
..
იდაყვზე კბენით მოგებულ ნიძლავს,
სული მრავალი წელი იკმარებს,
ყოველდღე ისეთ სამშობლოს ვიცვამ,
ღმერთიც თვალებზე ხელებს იფარებს...
სხედან და ისეთ სახით მსჯელობენ,
როგორც ჩანს, ყველას თავის ნიხრი აქვს ,
ჩამოტყავებულ საქართველოს ძვლებს,
ვით მშიერ ძაღლებს ისე გვიყრიან,
ჩვენც ვფეთდებით და ერთმანეთს ვასწრებთ
საუკეთესო ნაჭრების ლოკვას
და ისტორიის უკუღმა დამწერთ,
ნებას ვრთავთ, ჩვენივ მახვილით მოგვკლას..
გავხედავ _ხოლმე ბანას და შატბერდს,
რომელთაც ფესვებს უნდა ვუქებდე,
კიდევ კარგი,რომ ძალით წაგვართვეს,
თორემ ისედაც გააჩუქებდნენ..
ვდგავარ საკუთარ ხერხემლის უკან,
სისხლად, რომ მომწვეთს შევნატრი იმ ფერს
და საქართველოს დაგლეჯილ რუკას,
ხორაგით სავსე ტაბლაზე ვიფენ,
ნეტავ, როდემდე უნდა ვლაჩრობდე,
სხვისი ძალის და ნდობის ლოკვებით,
როსინანტებზე დამჯდარ სანჩოებს,
სახედრით დაჰყავთ დონკიხოტები...
ხვალე ვინ მოწმენდს ჩემს ფესვებს ტალახს
სხვისი ჯიშის და ჯილაგის ლორწოს,
როცა დიდგორზე ამოსულ ბალახს,
კვლავ არაბული ტაიჭი მოძოვს,
ვიცი ამ ქვეყნად დიდი ძვრებია,
მე ჩემის უნდა ვიყო მოსარჩლე,
ვინ ამომკვეთავს ბებერ ძვლებიდან,
უცხო გენების მრუდე მონარჩენს,
ამ ძველი ჯავრით უკვე ვევნე მე,
ამ ჯავრს მივიტან ხვალე შვილამდეც,
ან, უცხო ჯიშით გაგვაბევრებენ,
ანდა, ჩვენითვე გამოგვხშირავენ,
იმ ოცნებამდე სული თუ მიგვყვა,
რაშიც საკუთარ ფესვით დავრჩებით,
ასი ლექსიც ვერ წაშლის იმ სიტყვას,
მატიანე, რომ დაწერს ,,ლაჩრები,,!
.

დღიური: ფლორენცია.
საღამომშვიდობისა ნატო, საჯაროდ არ დავწერე, მარიამი ნახავდა ჩემს კომენტარს, კატოს დაბადების დღეზე ბუშტებზე უნდა დაეწერათ კატოსთვის გზავნილი, მარიამმა ვერ დავტევო და ფურცელზე დაწერა, ბუშტს მივასკოჩებ და ისე გავუშვებო, მაგრამ ბუშტმა ვერ დაძლია აფრენა და მოხსნა წერილი, იმ ღამეს კი ცუდად მოვიქეცი და ეს წერილი წავიკითხე ჩუმად, ვიცი ცუდად მოვიქეცი, ბოლოს ამთავრებდა, რომ კატოს აძლევდა პირობას, ისე იცხოვრებდა, რომ იქ ზეციურ სამყოფელში მასთან  შეხვედრა შესძლებოდა, მადლობა კატოს, მის დედიკოს, მამიკოს და უფალს, რომ კატო მარიამის ცხოვრებაში არსებობს <3- მადლობა კატუნა
ფლორენცია 2021-10-03 00:10:00

დღიური: ფლორენცია.
ახლა მეტი ხარ, ორი ხარ ახლა... შენს წიაღში დაბრუნებული შენი ნაწილით ისევ ორსული. აღარ გთხოვ, დღეიდან აღარ - მოვალე ხარ, დედა ხარ და პირთამდე სავსე და შენს სიცოცხლეს არა, შენს სიცოცხლეში გადმოსულ მის სიცოცხლეს რომ გაუფრთხილდე. შენი სუნთქვა შენი არ არის. არც შენი თვალებია შენი და არც ის მზე, რომელსაც ხედავ. მისი თვალებია და იმის წილ მზესაც შენ ხედავ და შენი თვალებით ამყოფე მზეში მისი ხედვები. ტირილი არ გაბედო, თორემ შენი თვალები ახლა მისი თვალებია და ყველა ცრემლს დაგითვლის, ყველა ცაზე ანთებულ ვარსკვლავს და მოიწყენს ცრემლებით. ახლა ღიმილით აცოცხლე და ასე მანამდის, ვიდრე მარადის მკლავებს მოგხვევს და შენ როგორც შვილი არ განზავდები მისით ორსული დედა...

კ.ბ.
26,09,2021
კობა_ბ 2021-09-29 15:51:37


1 2 3 ... 1473 1474 1475