დღიურები


ლიტერატურული კონკურსი “ლილე 2021“     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე https://urakparaki.com/?m=13&Theme=1546     * * *     "რევაზ ინანიშვილის სახელობის ლიტერატურული კონკურსი"     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე https://urakparaki.com/?m=13&Theme=1545
მკათათვის ღამეები

სხედან მკათათვეში
ღამეები,
სავსე -- მარტოხელა
აჩრდილებით,
თავში ღვინობისთვის
დაბევებით,
რაღაც საფიქრალით
დაჭრილები.
მთვარემ ხეივანი
გადასცურა,
შორით გამახელებს
თავის ქნევით,
ჭიქას მომაშველებს
ძმაკაცურად,
გაღმა ნაპირზე თუ
დავიბნევი.
ვერხვზე ჩუმად კვნესის
ბუკიოტი...
მამას ამოვიხმობ
სამარიდან,
ღამეს ვინც ჯიუტად
უყიოდა,
ყოფნით არყოფნას
რომ ამარიდა.
დარდით გალეშილი
დავბრუნდები,
ქუჩა ძლივსღა მყოფნის
საბანცალოდ,
თავზე იღბალივით
ნამრუდები,
იქნებ ღამეები
გამაცალოთ
ვეძებ კედელ-კედელ
ნათითურებს,
შენგან დარჩენილი
სუნთქვა როა,
გული იმედებით
მაბითურებს,
ქუჩაც, უსაშველოდ
უქაროა.
წმინდა ხელისგულით
გამაწვალა
კაცმა, დღენიადაგ
აქ რომ არის,
ჩემი სრულყოფილი
მაწანწალა,
იმედს შეხიზნული
მათხოვარი.
აქ ზის, კვლავ უპუროდ
და უღვინოდ,
კართან
- ,,საათების შეკეთება...”
მოდი, დავთვალოთ
და გავუღიმოთ,
ვისაც არაფერი
ემეტება...
თითქოს არავისი
არ ემართა
სული, მწევარივით
დანაგეში...
ჩვენი მარტოობის
ნაღვერდალთან
სხედან ღამეები
მკათათვეში.

საშა გველესიანი

*  *  *

ქარის ხმა შენზე ფიქრებს
მტაცებდა,
ყვითელი ალბობს მწვანე
ჭალაკებს,
წავალ, ერთ ჭიქას დავლევ
კაცებთან
და მხოლოდ შენზე ვილაპარაკებ...

საშა გველესიანი

*  *  *

გახსოვს ეს შუკა,
ბავშვივით რომ ახლაც ვეცემი
და ბაზილიკა,
დაბზარული ამაოებით,
შქერის ფოთლებით
განწმენდილი ძველი კეცები
და ცაციათი
გამომცხვარი საღამოები.
მწიფე სოფელი,
ფაციათი, ქვრივი აღათით,
ზამთრობით ჰგავდა
საცრემლოს და დასავიწყებელს,
კარებთან — სუსხი,
სახლში — მზე და ბუხრის ღაღადი,
დროს ამთავრებდნენ
შაშვები და ისევ იწყებდნენ...
თუ გახსოვს, მაშინ,
ჩაგვირბინა გზაზე ბიჟინამ, 
ფაციასავით
ქოთქოთებდა ქარი — ცაცია,
კეცი მზისფერი,
ის აპრილი მზემ აიჟინა,
სახლს ეცვა სურო
(ახლა, ალბათ, ხავსი აცვია...)
იყო ქარი
და ატეხილი კვირტების ცვენა,
თუთუბოც — წელში
მოსურვილედ ისე გახრილი,
სამი კერპი თუ შემიშლიდა
შეუშლელ რწმენას
— შენ, მოსასვლელი
ვარდობისთვე და ის აპრილი...
დარჩა ზამთარი...
არ მაღირსა თოვლის ფარტენებს,
მე — მაინც, მიწის,
მევენახე, მეხრე, მეყანე,
შენ — თრობის ნერგს და,
გასანეკს და ძუძუსამტევნეს
ჩემში დაგფლავდი,
რომ თვალებში ამომეყვანე.

საშა გველესიანი

მამა...

მამა ღმერთს ჰგავდა, თეთრი იყო,
უცხო და თბილი,
თვალებით (სადღაც ცასთან ახლოს)
ჩემი სჯეროდა
და იყო ცოტა, თითებზეღა
იყო დათვლილი,
მზე ყოველ დილას ითენებდა
მამის ჩეროდან.
რამდენი დღეა უგანგებო
და ნამიანი,
რამდენი ღამე — კიდევ ერთხელ
გადასალახი,
როდესაც კიბეს ავიწყდება
ადამიანი
და საფეხურზე ჩამოჯდება
მწვანე ბალახი...
მტრედებს მარცვლები დავუყარე
ცისკრის წამიდან,
მოვალ და მძინარს, ლოცვასავით,
გეამბორები,
მერე, გამიშვი -- მამაჩემიც
ასე წავიდა,
მხრებში მოხრილი და ჭაღარა
მეტაფორებით...
...და ამ მოხრილ მხრებს,
ჰორიზონტთან,
სიკვდილი ჰქვია,
ჩემნაირ სახეს შემოდგომა
უხმოდ, რომ ტოვებს...
მერე, ვთოხნიდი ნავენახებს,
ნიადაგ ქვიანს,
მე და თოხს, მიწა გვაკვნესებდა,
სიმაღლით ტოლებს.
რატომღაც ყველამ წასასვლელი
გზები მასწავლა,
უმისამართოდ, უსაგზლოდ
და სიტყვაც -- ,,მშვიდობით.."
,,ნახვამდის" -- არა,
ერთჯერადი ვარ მაწანწალა
და ბავშვობიდან ვერთობოდი
მხოლოდ დიდობით.
რამდენჯერ, ყინვა შემომიწვა 
-- თეთრი წაწალი
და ნამთვრალევზე ვალაგებდი
თავში რა დომხალს,
მტრედებს მარცვლები დავუყაროთ,
გზას თუ მასწავლი,
თორემ მასწავლეს წასასვლელი
გზები, რატომღაც...
ვიღიმებოდი -- არ ვიცოდი
როგორ მეტირა,
რა ვქნა, ღიმილი მეძალება
ვეღარ დავმალე
და მამის ღიმილს ვიმეორებ...
კიდევ, მეტი -- რა..!
-- სხვა ტკივილია ამ ტკივილის,
ალბათ, წამალი...
ქარი ჭადრების ხეივანში
დადის ზმორებით,
ზამთარს ფოთლების ჩამოცვენის,
ვგრძნობდი წამიდან,
ღმერთს ჰგავდა მამა, ცასთან ახლო
მეტაფორებით,
მტრედებს მარცვლები დაუყარა...
მერე -- წავიდა...

საშა გველესიანი

2021 წლის ხვარამზეს ლექსი ✉

სანამ მოვკვდებოდი

სანამ მოვკვდებოდი,
ბანაობა ამოვიჩემე.
შემოვდგამდი გვერდებაწითლებულ ღუმელზე
ემალის
ქეთლებს,
ცეცხლთან თუნუქის ტაშტს მივაჩოჩებდი,
ჩავჯდებოდი ქაფქაფ წყალში
და ვიწყებდი ტანგასაპვნის ხანგრძლივ რიტუალს...
ჯერ ფეხის თითებს სათითაოდ შემოვუვლიდი,
მერე კოჭ - მუხლებს ამოვყვებოდი,
ჩამოჩირულ, ძვალ - ტყავა ფეხებს...
ბოლოს მილეულ მკერდსა და კეფას...
ვბანაობდი. თან წყალს ვეტყოდი:
- წყალობავ ღვთისა, განბანილ სხეულს გადაევლე, დალოცვილო,
ჩამომრეცხე დღეის ცოდვები,
სუფთავ, ანკარავ,
გადაწანწკარდი პეშვებიდან,
წადი, თავ - თავქვე იჩუხჩუხე,
ჩემი მიმქრალი სიცოცხლიდან ფიქრი წაიღე,
მაცოცხლებელო წყაროვ,
დარჩი ჩემდა ცხონებად.

- ყოველღამ ვიღას ეკაზმებიო, -
ჩამძახებდა უჩინარი ხმა, -
ისიც ჩემსავით იმქვეყნისა, ისიც ხმელ - ხმელი...
- ვისა და სიკვდილს! - ვიფიქრებდი, არკი ვიტყოდი.
- ეგღა მაკლია, სხვისი ხელით გავპატიოსნდე...

სანამ მოვკვდებოდი,
ფსალმუნების კითხვა ამოვიჩემე.
მესამე დღისა, მეცხრე დღისა, მეორმოცესი...
,,უბიწონი" და კანონები.
,, - მოვდრიკე გული ჩემი ყოფად სამართალთა შენთა უკუნისამდე..."
ლოცვების წიგნი ცრემლით ვბანე, გული გავხსენი.
ამოვალაგე შავ - თეთრ ფიქრთა ავლადიდება,
როცა სიმართლეს სიშიშვლე და სული ეწვოდა,
თავთან ხის ჯვარცმა დავიდგი და ჭრაქი დავინთე.

- ყოველღამ ვიღას ებუტბუტები , -  ჩამქირქილებდა ისევ ის ხმა, - ისიც ჩემსავით საქელეხე,
- ვისა და ღმერთსა, - ვიფიქრებდი, არკი ვიტყოდი.
ავიღებდი და ვჩურჩულებდი ,,ალილუიას"...
- სიტყვავ და ღმერთო, შენ იდიდე, იმარადქვეყნე, და როცა სული ამომივა, ჩემგან გადარჩი...
წადი, მიწაზე იმზისდარე, ცხონების წიგნო,
მიმოიქარგე ღვთის ნაქარგო...
დარჩი სინათლედ.

ეგღა მაკლია, სხვისი ლოცვით გავპატიოსნდე.

სანამ მოვკვდებოდი,
მკვდრის შაბათები ამოვიჩემე.
ვრეცხე ხორბალი, მზის ჩასვლამდე ვხარშე და ვხარშე.
და დილაობით  კენტად, სინით, ცხელ - ცხელს, ერბოთი,
გავიტანდი სოფლის თავშიც, სოფლის ბოლოშიც...
ვიდექი მერე გზად იმედით,
ღვთისნიერი ჩამოივლიდა...
... თვალებმშიერი, თავად ვჭამდი შაბათის ფაფებს,
მკვდრების სახელებს ჩამოვთვლიდი, იქვე ჩემსასაც,
მისავალი გვქონოდეს -  მეთქი.

- ყოველ შაბათს ვიღასთან დაძვრებიო,
გულღრძოდ მკითხავდა ის ძველი ხმა...
ისიც ჩემსავით მარტოცალი ამ ტყე - სოფლისა...
- ვისთან და გარდასულებთან მეთქი,
არ კი ვიტყოდი, გავიფიქრებდი.
მერე ავიღებდი ხორბლის მარცვალს და ვუჩურჩულებდი:
- მე რომ მოვკვდები, ჩემი ძვლებიდან ამოიზარდე, გადაამზევე ეს ქვეყანა, ხვავით, ბარაქით,
შვებად ექეც მკვდარსა და ცოცხალს.
მეც ამომივსე სულის ხონჩა, სულის ხელადა,
ამ ქვეყნისაც და იმ ქვეყნისაც პურო -  საგზალო.
ეგღა მაკლია, სხვისი წანდილ - კორკოტით ვცხონდე.

როცა სიკვდილი მომადგა,
ჩემ თავს მარტო დ' მე ვეგულვოდი,
დავწექ და ჩავინანიე,
ეჰა, ჩემო ცრემლდამშრალო დღეებო - მეთქი,
ერთ დროს იავნანებისანო,
დღეს სულთათანით ნაგვირისტებნო,
თითოცალო და თითოდ დაცლილნო,
ცოცხალიც  ვიყავ და მკვდარიცა ვარ...
მკვდარს  რაღა მომეკითხება?!
#ნინომოდრეკილაძე
#ხვარამზე2021

ჩემს მეგობარს 

ჩემი მეგობარი აღარ არის ჩემი მეგობარი.
ის არც აღარავის მეგობარია,
არც აღარავის და, შვილი და ცოლი.
ის მარტო დედაა, ორად გაყოფილი დედა,
ორად გაყოფილი ტანით, თვალებით და სულით.
ორ სივრცეს შორის გადანაწილებული.
იქით გაფრენილ და აქეთ მორბენალ შვილებში.

ვუყურებ და ისიც მიყურებს
ვუყურებ და ისიც მიყურებს
არაფერს ვამბობ, ვიცი რომ
არაფერი უნდა ვთქვა.
მე კარგი მეგობარი ვარ.
არასდროს ვატყუებ.

იმ წამებში, როცა ფრთების გამობმა  დაიწყო
მისმა კრიალა შვილმა,
მკითხა, თავი ხომ არ მოვიკლაო?
მე ვუპასუხე, ის რაც ვიცოდი,
ანუ არ ვიცი-მეთქი.
ახლაც არ ვიცი, მისი ტკივილის სიდიდე.
მინდა წარმოვიდგენო,
რომ ცოცხლად ამომიღეს ორგანოები,
დამაძრეს ფრჩხილები ან ცეცხლი წამიკიდეს,
მაგრამ მისი ყურებისას,
ისეთი სასაცილო ხდება ეს წარმოსახვა.

მე კარგად ვიცნობ მის თვალებს.
ამიტომ ვარ ჩუმად,ამიტომ ვარ უმაქნისი
ჩემი კეთილი ნებით.
მე შემიძლია, მივყვე მის ტკივილს,
მის სიცარიელეს, მის კვდომას იქამდე,
სანამ არ ამოვიწურებით
ის ტკივილისგან და მე უმაქნისობისგან
და არ მეტყვის რომ შემიძლია დავარღვიო სიჩუმე.
იქამდე კი ვუყურებ და მიყურებს.

მისი ყურება არაფრით განსხვავდება
ჩარჩოში ჩასმული ფოტოსგან,
რომელსაც არ აქვს ცოცხალი ადამიანის გამოხედვა.
თუმცა სუნთქავს და ამიტომ
როგორც მინა ისეა დაორთქლილი მისი თვალები.

მე კი მეწვის თვალები და მეწვის წელები
მინდა, ნივთი ვიყო, რომელსაც ასეთ დროს
რაღაც დანიშნულება აქვს.
მაგალითად, ჭიქა, ფანჯარა, სკამის საზურგე..

მე მშიშარა ვარ, ამიტომ შემიძლია წარმოვიდგინო,
განვიცადო ყველა წამება ჩემზე,
მისი ტკივილის გასაგებად, მაგრამ წამითაც
ვერ ვუშვებ, როგორც დედამ ეს წარმოვიდგინო.
მე არც ისეთი კარგი მეგობარი ვარ ზოგჯერ.
ზოგჯერ არა, ამ ერთხელ,
ამ ერთ ფიქრში და ვერ შევძელი.

ადამიანური სისუსტისთვის ყველაფრის გადაბრალება შეგვიძლია.
მე ღმერთი არ ვარ-
შემიძლია ვთქვა და ვიამაყო იმით რომ ღმერთი არ ვარ.
შემიძლია ხელიც ჩავიქნიო,
დაღლილმა და დაქანცულმა და იყოს ნება შენი მეთქი,
ვუთხრა ღმერთს და ამოვისუნთქო.
ან ვილოცო, ვილოცო, ვილოცო შიშით,
რადგან ჩემმა მეგობარმა ილოცა სიყვარულით,
იცოდა უყვარდი და გიყვარდა...

ღმერთო, ამ ამბიდან მე დამრჩა შიში და მეგობარი,
რომელსაც ჩვენს შორის,
ბევრთა შორის ყველაზე მეტად ქონდა
მოსასვლელი პირი შენთან.

ანა ჯავახიშვილი.

დღიური: ფლორენცია.
მე გამოვიარე ჯოჯოხეთი .ახლა , მხოლოდ ღმერთის მეშინია.
ფლორენცია 2021-10-10 23:23:40

ეს უნდა წაიკითხოთ!
ზეინაბ მეტრეველი
..
იდაყვზე კბენით მოგებულ ნიძლავს,
სული მრავალი წელი იკმარებს,
ყოველდღე ისეთ სამშობლოს ვიცვამ,
ღმერთიც თვალებზე ხელებს იფარებს...
სხედან და ისეთ სახით მსჯელობენ,
როგორც ჩანს, ყველას თავის ნიხრი აქვს ,
ჩამოტყავებულ საქართველოს ძვლებს,
ვით მშიერ ძაღლებს ისე გვიყრიან,
ჩვენც ვფეთდებით და ერთმანეთს ვასწრებთ
საუკეთესო ნაჭრების ლოკვას
და ისტორიის უკუღმა დამწერთ,
ნებას ვრთავთ, ჩვენივ მახვილით მოგვკლას..
გავხედავ _ხოლმე ბანას და შატბერდს,
რომელთაც ფესვებს უნდა ვუქებდე,
კიდევ კარგი,რომ ძალით წაგვართვეს,
თორემ ისედაც გააჩუქებდნენ..
ვდგავარ საკუთარ ხერხემლის უკან,
სისხლად, რომ მომწვეთს შევნატრი იმ ფერს
და საქართველოს დაგლეჯილ რუკას,
ხორაგით სავსე ტაბლაზე ვიფენ,
ნეტავ, როდემდე უნდა ვლაჩრობდე,
სხვისი ძალის და ნდობის ლოკვებით,
როსინანტებზე დამჯდარ სანჩოებს,
სახედრით დაჰყავთ დონკიხოტები...
ხვალე ვინ მოწმენდს ჩემს ფესვებს ტალახს
სხვისი ჯიშის და ჯილაგის ლორწოს,
როცა დიდგორზე ამოსულ ბალახს,
კვლავ არაბული ტაიჭი მოძოვს,
ვიცი ამ ქვეყნად დიდი ძვრებია,
მე ჩემის უნდა ვიყო მოსარჩლე,
ვინ ამომკვეთავს ბებერ ძვლებიდან,
უცხო გენების მრუდე მონარჩენს,
ამ ძველი ჯავრით უკვე ვევნე მე,
ამ ჯავრს მივიტან ხვალე შვილამდეც,
ან, უცხო ჯიშით გაგვაბევრებენ,
ანდა, ჩვენითვე გამოგვხშირავენ,
იმ ოცნებამდე სული თუ მიგვყვა,
რაშიც საკუთარ ფესვით დავრჩებით,
ასი ლექსიც ვერ წაშლის იმ სიტყვას,
მატიანე, რომ დაწერს ,,ლაჩრები,,!
.

ეს უნდა წაიკითხოთ!
ზეინაბ მეტრეველი
..
იდაყვზე კბენით მოგებულ ნიძლავს,
სული მრავალი წელი იკმარებს,
ყოველდღე ისეთ სამშობლოს ვიცვამ,
ღმერთიც თვალებზე ხელებს იფარებს...
სხედან და ისეთ სახით მსჯელობენ,
როგორც ჩანს, ყველას თავის ნიხრი აქვს ,
ჩამოტყავებულ საქართველოს ძვლებს,
ვით მშიერ ძაღლებს ისე გვიყრიან,
ჩვენც ვფეთდებით და ერთმანეთს ვასწრებთ
საუკეთესო ნაჭრების ლოკვას
და ისტორიის უკუღმა დამწერთ,
ნებას ვრთავთ, ჩვენივ მახვილით მოგვკლას..
გავხედავ _ხოლმე ბანას და შატბერდს,
რომელთაც ფესვებს უნდა ვუქებდე,
კიდევ კარგი,რომ ძალით წაგვართვეს,
თორემ ისედაც გააჩუქებდნენ..
ვდგავარ საკუთარ ხერხემლის უკან,
სისხლად, რომ მომწვეთს შევნატრი იმ ფერს
და საქართველოს დაგლეჯილ რუკას,
ხორაგით სავსე ტაბლაზე ვიფენ,
ნეტავ, როდემდე უნდა ვლაჩრობდე,
სხვისი ძალის და ნდობის ლოკვებით,
როსინანტებზე დამჯდარ სანჩოებს,
სახედრით დაჰყავთ დონკიხოტები...
ხვალე ვინ მოწმენდს ჩემს ფესვებს ტალახს
სხვისი ჯიშის და ჯილაგის ლორწოს,
როცა დიდგორზე ამოსულ ბალახს,
კვლავ არაბული ტაიჭი მოძოვს,
ვიცი ამ ქვეყნად დიდი ძვრებია,
მე ჩემის უნდა ვიყო მოსარჩლე,
ვინ ამომკვეთავს ბებერ ძვლებიდან,
უცხო გენების მრუდე მონარჩენს,
ამ ძველი ჯავრით უკვე ვევნე მე,
ამ ჯავრს მივიტან ხვალე შვილამდეც,
ან, უცხო ჯიშით გაგვაბევრებენ,
ანდა, ჩვენითვე გამოგვხშირავენ,
იმ ოცნებამდე სული თუ მიგვყვა,
რაშიც საკუთარ ფესვით დავრჩებით,
ასი ლექსიც ვერ წაშლის იმ სიტყვას,
მატიანე, რომ დაწერს ,,ლაჩრები,,!
.

დღიური: ფლორენცია.
საღამომშვიდობისა ნატო, საჯაროდ არ დავწერე, მარიამი ნახავდა ჩემს კომენტარს, კატოს დაბადების დღეზე ბუშტებზე უნდა დაეწერათ კატოსთვის გზავნილი, მარიამმა ვერ დავტევო და ფურცელზე დაწერა, ბუშტს მივასკოჩებ და ისე გავუშვებო, მაგრამ ბუშტმა ვერ დაძლია აფრენა და მოხსნა წერილი, იმ ღამეს კი ცუდად მოვიქეცი და ეს წერილი წავიკითხე ჩუმად, ვიცი ცუდად მოვიქეცი, ბოლოს ამთავრებდა, რომ კატოს აძლევდა პირობას, ისე იცხოვრებდა, რომ იქ ზეციურ სამყოფელში მასთან  შეხვედრა შესძლებოდა, მადლობა კატოს, მის დედიკოს, მამიკოს და უფალს, რომ კატო მარიამის ცხოვრებაში არსებობს <3- მადლობა კატუნა
ფლორენცია 2021-10-03 00:10:00

დღიური: ფლორენცია.
ახლა მეტი ხარ, ორი ხარ ახლა... შენს წიაღში დაბრუნებული შენი ნაწილით ისევ ორსული. აღარ გთხოვ, დღეიდან აღარ - მოვალე ხარ, დედა ხარ და პირთამდე სავსე და შენს სიცოცხლეს არა, შენს სიცოცხლეში გადმოსულ მის სიცოცხლეს რომ გაუფრთხილდე. შენი სუნთქვა შენი არ არის. არც შენი თვალებია შენი და არც ის მზე, რომელსაც ხედავ. მისი თვალებია და იმის წილ მზესაც შენ ხედავ და შენი თვალებით ამყოფე მზეში მისი ხედვები. ტირილი არ გაბედო, თორემ შენი თვალები ახლა მისი თვალებია და ყველა ცრემლს დაგითვლის, ყველა ცაზე ანთებულ ვარსკვლავს და მოიწყენს ცრემლებით. ახლა ღიმილით აცოცხლე და ასე მანამდის, ვიდრე მარადის მკლავებს მოგხვევს და შენ როგორც შვილი არ განზავდები მისით ორსული დედა...

კ.ბ.
26,09,2021
კობა_ბ 2021-09-29 15:51:37



ჩემი ქვედა მეზობელი გარდაიცვალა

..

თურმე, იმ დილით,
ფეხათრეული გაემართა კლინიკისაკენ,
რომ იღლიის ქვეშ გაჩენილი
ჯირკვლით დამფრთხალს
გაერკვია თავისი ბედი.

და ანალიზის შემდეგ გამოსულს
კიბეზე ფეხი დაუცდა და კეფით დაეცა,
და ისევ უკან შეაბრუნეს.

სამი დღის შემდეგ გარდაიცვალა...
არც გამიგია,
ისე ხმადაბლა მოასვენეს,
ისე ხმადაბლა დაასაფლავეს.

ადრე, როდესაც დავცქეროდი
მისი მოზრდილი, ღია აივნის
ზუსტად მოწელილ
და პედანტურად მოხვეწილ ბეტონს,
რომელიც, სველი,
სარკესავით ბრწყინავდა და, ლამის, თვალს მჭრიდა,
სულ მეშინოდა,
რომ ფეხი არ დასცდენოდა,
მაგრამ იქ არა, სხვაგან დაუცდა...

როცა, წვიმის წინ,
დედაჩემი დამირეკავდა და მეტყოდა:
სარეცხი ჩამოხსენიო,
ბუზღუნით და აჩქარებით ვხსნიდი,
რომ ვინმეს არ დავენახე,
ამ სიჩქარეში
თითო სარეცხი ან სამაგრი
მუდამ ქვევით მივარდებოდა.

თუ სახლში იყო,
აუცილებლად გამოვიდოდა
და ჩემს ჩაშვებულ,
ბაწარმობმულ კალათში დებდა
სარეცხს ან სამაგრს.
ამას ისე გულმოდგინედ
და მონდომებით აკეთებდა,
აშკარა იყო, უხაროდა
ეს პატარა დიდი სიკეთე.
ის კი არა,
მგონია, რომ ელოდა კიდეც,
როგორც ბავშვი ელოდება
ციდან ფიფქების ჩამოცვენას.

მერე ბურუსში ჩაკარგული ქალაქისკენ გამახედებდა
და მეტყოდა:
ასე მგონია,
ჩემი პატარა სოხუმიდან
თითქოს ავდრიან ზღვას გავცქერიო.

მეც ვიდექი და გავყურებდი
და ცოტა ხნით
თავი მართლა იქ მეგონა,
მის მშობლიურ ქალაქში, სადაც
არასოდეს არ ვარ ნამყოფი,
ზღვის ხმაურიც კი ჩამესმოდა
და ჩვენს პირდაპირ, იმ ბურუსის ქვეშ,
იყო არა თბილისი,
არამედ ზღვაში ჩაძირული დიოსკურია...

ამ დილით,
როცა დედაჩემი სარეცხს ჰფენდა,
ჩემი შვილის მაისური ძირს ჩაუვარდა,
მას ვეღარავინ ამოგვაწვდის,
რადგან ის სახლი დაკეტილია.

იქნებ შემთხვევით არაფერი
მართლა არ ხდება,
იქნებ ქვედა მეზობლის სულს
მართლა დასჭირდა ის მაისური?!

ეს თუ ასეა,
დაე, წაიღოს იმ ქვეყნად,
როგორც საბუთი,
რომ იყო კარგი ადამიანი,
რომელიც ჩავარდნილ სარეცხს
ჯერ გულმოდგინედ დაბერტყავდა,
ჭუჭყს აშორებდა,
და მის პატრონს
მხოლოდ შემდეგ აწვდიდა ხოლმე.

ან წაიმძღვანოს,
როგორც ღვთისადმი საყვედური,
იმის გამო,
რომ მისთვის შვილი არ გაიმეტა.
ბექა ახალაია.



სუპერმარკეტის დაცვის ბიჭის სიმღერა

.

დრო აქ არ არი, სხვაგანაა, დროის მიღმა ვარ,
არც დასაწყისი გააჩნია, არც - დასასრული,
თითქოს ჯემია, უვარგისი, ვადაგასული,
რო ჩამოვარდა ამ დილით და რო დაიღვარა,
და რო მოწმინდა მობუზღუნე დამლაგებელმა,
და ისე გაქრა, თითქოს ქვეყნად არც კი ყოფილა,
და სულ ცოტა ხნით იარსება, როგორც პეპელამ,
2. წაიღო ნაგვის კრემისფერმა ავტომობილმა.
ამასობაში ჩემ რაციას ტუჩზე მივიდებ:
- ცენტრი, ოთხი ვარ, ობიექტზე არი სიმშვიდე!

დიახ, დრო მოკვდა, გაარიდეს აქაურობას,
დასაბამიდან, ლავასავით, ჩემკენ დაძრული,
ამ კედლებით და ვიტრინებით შემოსაზღვრული
მე ვდგავარ, როგორც უკბილო და ძველი ხუმრობა.
მხოლოდ სივრცეში დავტივტივებ და უძილობით
ამომწვარ თვალებს გავაყოლებ ქალის უკანალს...
და მომაწოდა კოვზით, როგორც ნივრის სიროფი,
4. მისმა მხლებელმა მამაკაცმა უხმო მუქარა.
რაციით ხელში, თავდახრილი, მივდი-მოვდივარ:
- ჩემ ობიექტზე სიმშვიდეა, ცენტრი, ოთხი ვარ!

ვჯდები ხანდახან და ვკითხულობ ყვითელ ჟურნალებს,
ვეცნობი, ვინ ვის დაშორდა და ვინ მოიყვანა,
ეს ჭორიკანა როგორ ლანძღავს იმ ჭორიკანას,
ვეცნობი ფულით ავადმყოფებს და მათ მკურნალებს.
არადა, მათი ნახევარი ფული რო მომცა
და რო ჩავაგდო ცხოვრებაში ყველა დუპლეტი,
და რო არ ვიყო ისე მშრალზე, ახლა როგორც ვარ,
6. ზეცასთან, ალბათ, უფრო ხშირად ვისაუბრებდი.
საათში ერთხელ ჩემ რაციას პირზე მივიდებ:
- ცენტრი, ოთხი ვარ, ობიექტზე არი სიმშვიდე!

ის (ღმერთი - ბ. ა.) არც უკრავს და არც მაკვრევინებს,
დაუკრას მაინც, მის დაკრულზე მეც რო ვიცეკვო,
მე ჩემს მოსაწევს მაინც მოვწევ იმ პლანს, იმ წეკოს,
უბრალოდ ვბრაზობ, რო უმართლებთ ვიღაც დებილებს.
მე მათ ვაგზავნი ჯანდაბაში, თანაც - ახლავე:
ჯანდაბას ყველა ფაშისტი და ყველა ზეპური,
ახლა და ამ წამს მე ის უფრო მადარდ-მახარებს,
8. ჩვენ მოლარეზე ძლიერ რო ვარ შეყვარებული.
სექციებს შორის, მოწყენილი, მივდი-მოვდივარ:
- ჩემ ობიექტზე სიმშვიდეა, ცენტრი, ოთხი ვარ!

თვალებს ვეღარ ვწყვეტ, როცა ზის და მავან კლიენტებს
ემსახურება, ვუცქერ და რა დასამალია,
თვითონაც ხვდება ამ ყველაფერს (მაინც ქალია),
მაგრამ ნუგეშად სიტყვასაც კი არ გაიმეტებს.
ამ სიყვარულზე, ალბათ, ლექსიც დაიწერება,
ვინმე პოეტი რო მნახავდეს ასე ფრთებგაშლილს...
მაგრამ რა ვუთხრა ამ ხანმოკლე ბედნიერებას,
10. რო ის (მოლარე - ბ. ა.) არის დილის სმენაში
(უკვე დრო არი, ჩემ რაციას ტუჩზე მივიდებ:
- ცენტრი, ოთხი ვარ, ობიექტზე არი სიმშვიდე!),

სამზე მიდის და მთელ მარკეტში წვება წყვდიადი,
და, დროსთან ერთად, გამქრალია სივრცის ნაკვთები,
და იცინიან ნაბოზვარი კონსულტანტები.
მე ველოდები, როდის მოვა ეს განთიადიც,
რო დილით ისევ, სანამ სმენა დამიმთვრდება,
ერთი საათით ვუყურო და მერე წავიდე,
როცა დრო ისევ ცოცხლდება და ათი გახდება,
12. მოდის შემცვლელი, მე ფეხს ვითრევ, ვითვლი ნაბიჯებს.
ხოლო მანამდე, თავდახრილი, მივდი-მოვდივარ:
- ჩემ ობიექტზე სიმშვიდეა, ცენტრი, ოთხი ვარ!

დიახ, ამ ქვეყნად რა გამოლევს ფაშისტ დებილებს,
ისინი აქაც შემოდიან ყოველდღიურად,
ჩემი მოლარე მათ მიცემულ მსხვილ კუპიურას
გამომიწვდის და მეტყვის: " - დაცვა, დააშლევინე!"
და მე მივქრივარ, თითქოს მიმაქვს მნიშვნელოვანი
შეტყობინება, დავეცემი, ვდგები და ვცდილობ
(ვერ შემაჩერებს გზა ვიწრო და ვერცა კლდოვანი),
14. რო დედამიწა კატასტროფას გადავარჩინო,
და განათებულ კაბინეტში ფიცხლად შევდივარ
(" - კავშირზე გამო, მშვიდობაა?! ოთხი, ცენტრი ვარ!").

ის (დირექტორი - ბ. ა.) სეიფს გამოაღებს და
დაშლის, ვერ ვხვდები, რატო ვძულვარ ასე ძალიან,
თითქოს რაც ხდება ქვეყნად ცუდი, ჩემი ბრალია,
არადა ჩუმად და მორჩილად ვდგავარ კარებთან.
ალბათ, მას მერე ვეღარ მიტანს, შუაღამისას
რო წამომადგა, შვილთან ერთად, სკამზე მთვლემარეს,
ათასში ერთხელ მესალმება, გარდა ამისა,
16. ისე მიყურებს, თითქოს იყოს ძველი მევალე.
ღამდება, მე კი მოწყენილი, მივდი-მოვდივარ:
- კი, მშვიდობაა ობიექტზე, ცენტრი, ოთხი ვარ!

საათი მითვლის ნაბიჯებს და საათს მე ვუთვლი
წამებს, დახლებმა, სექციებმა ისე დამღალეს,
რო არც ვდარაჯობ, მარკეტის წინ, ავტომანქანებს,
არადა თითო მანქანაში ლარი მეკუთვნის.
ვსვამ "ჰეინეკენს", რიჟრაჟია, ცოტა შევთვერი,
ღირსი ხართ, მაგრამ ადამიანს მაინც ვერ ვესვრი,
ხოდა, მივდივარ სამუდამოდ, რადგან მე თქვენი
18. ორასი ლარის მათხოვარი დედებს შევ...ი!

ბექა ახალაია

დღიური: თეია.
სულ მარტო იყო...  მარტო სვამდა... მარტო გათავდა ...
თეია 2021-09-10 11:17:05

სარდაფის ცოლები "დასრულება"

...12-ია და
სარდაფში კედლებს გამოსცრა ჟვავი.
...12-ია და ნუ მეშინია. შიშიდან გავალ.

მართლა ვარ ავად.

მომივლიან დედა და ძმები,
მათთან გავშრები.
ექიმბაშებიც გამიღებენ
პირს სიზმრის კოვზით.

ეგ ადრეც მოვსვი,
ბედიც, წერაც და
წითელი ჭირიც,

თან კედლებს ვთლიდი,
სახლის ჭერში ვაწყობდი სახლებს.
და უთვალებო ობობებიდან ძაფიდან ღილში
ვაძვრენდი თვალებს-ნაკბენს.
თან კედლებს ვთლიდი.

...12-ია და
სარდაფის თავზე მთვარემ დარეკა.
...12-ია და
ნუ მეშინია. შიშიდან გავალ.

მართლა ვარ ავად.
მომივლიან დედა და ძმები,
მკვდრების ძვლები ხომ ძლიერია
აღარ იმსხვრევა.

\"ჩემი ხმა არის თუ კატებიდან
ავი სულებია ამომხტარი,
სუფრას შემოუვლის ექვსფეხიანს
კაცი ბუტბუტით და ცელის ტარით.\"

ნუ მეშინია. ჩემი ყვავი უკვე ხეზეა.
მალე დაიწყებს საგალობელს
უკვე სიტყვებად
სამი მგლის სერზე ღამის ლოცვა
როცა მწიფდება,
მე უბგერებოდ მომჭრიან ხელებს
მე უბგერებოდ მომჭრიან ხელებს
(რომ ჩემს ჯვარზეც ვეღარ გამაკრან).

...12-ია და ნუ მეშინია, სარდაფი მოკვდა!
...12-ია და ნუ მეშინია. შიშიდან
გავალ

აღარ ვარ ავად,
გამოცვივდნენ დედა და ძმები.
მათი ძვლები ხომ ძლიერია
აღარ იმსხვრევა.

            ანა ჯავახიშვილი
კობა_ბ 2021-09-07 23:39:31

მდგომარეობა

უკვე მესამედ აღმოვჩნდი ქუჩაში.
ქუჩა ცარიელია ღამით,
დღისითაც.
ვფიქრობდი
კაცივით დარდის გაქარწყლებაზე.
სიმთვრალით, ხმაურით
ან ლექსებით
ან სამივეთი.
ასე ვიდარდებ-მეთქი სამივეჯერ ასე ვიფიქრე.
მერე მივხვდი, რომ
ვერც ისე დავლევდი,
ვერც ისე ვიხმაურებდი,
მით უფრო ვერ დავწერდი.
და შევეშვი... მხოლოდ ვიდარდებ მეთქი.
თან გამახსენდა რომ  აღარ ვიყავი შვილი.
რომც მეჩხუბა,  ან დამელია, ან დამეწერა
ვინ მომივლიდა?!  ვინ გამამართლებდა?!

ანა ჯავახიშვილი
კობა_ბ 2021-09-07 23:35:24

დღიური: სამურაი.
ნეტა ვიყო მე ტრიკოების ფაბრიკის მუშა

ნეტა ვიყო მე ტრიკოების ფაბრიკის მუშა,
ამცდებოდა ეს მწარე ცხოვრება,
ამცდებოდა ეს ტყუილები,
ქალისა, კაცისა,
ეს ახალგაზრდებიც,
უჯრებივით ახალ-ახლები რომ იღებიან _
ცარიელებია!

ნეტა ვიყო მე ტრიკოების ფაბრიკის მუშა,
თავდახრილი, წყნარი გამომჭრელი,
სულ არ ვიცხოვრებდი,
სულ ვიოცნებებდი,
ჭრელი პეპლებით მექნებოდა თავი გავსილი,
ხან ერთს, ხან მეორეს გავეკიდებოდი,
დავიზეპირებდი მათი გაშლილი ფრთების ბიბილოებს,
რომ ზედამერთო ტრიკოების მაქმანებისთვის.

ნეტა ვიყო მე ტრიკოების ფაბრიკის მუშა,
ყოველი ხაზი ძაფის შემდეგ
ვიქნებოდი უფრო მართალი,
ვიდრე ვიყავ წინა სტრიქონში.
ყოველ შეცდომაზე უფრო წარმოვჩინდებოდი,
მივხვდებოდი, რომ ვვითარდები:

რომ შეცდომა ღირსებაა ეკლიან გზაზე,
ვინც ტრიკოებს თხზავს ოცნებაში, ჰაერში, პეპლებში,
და დაეძებს აქამდის არარსებულ თარგს,
რომ მასზე გამოჭრას ფრთოსნებივით ჭრელი ტრიკოები.

რაც უფრო მცირეა საგანი,
მით უფროა სიმართლეზე დამოკიდებული,
ეს ვისწავლე მე ნემსისა და ყაისნაღისგან,

მაგრამ ათ კაცში ერთს რომ მოეწონოს, ესაა კანონი,
ხოლო თუ იმას მიაღწიე,
რომ ას კაცში ერთს მოეწონა,
მაშინ, მიიღე, რომ ნამდვილი ტრიკოების მწიგნარი ყოფილხარ.

ხომ გინახავთ მონაზვნების სატრაპეზოდ გაშლილი სუფრა _
წალკოტია, ნახატია, სასწაულია,
მიკარება როგორ გაბედო?
ასეთია ზოგჯერ ტრიკოც ჩემგან გამოჭრილი,
გაიფიქრებ _ ვინ უნდა ატაროს?

მხატვრულობა არ იწყება, მაკრატელს რომ აიღებ ხელში,
მხატვრულობა არ იქმნება, ქარგვას რომ იწყებ.
მხატვრულობა მოდის შორიდან,
მრავალ მგზავრს შეხვდება, მათში წინაპრებსაც,
როგორც ნაწერი
კალმის წვერიდან კი არ იწყება _ ჩამორბის მწვერვალზე.

_ ამიტომაც, ატლასებში ჩარგე თავი, შენ ჩემო თავო,
არა ხალხში, არა ცხოვრებაში.
თუ სააბრაშუმე ძაფი გაგიგორდა
დაიხრები და მშვიდად აიღებ,
ცხოვრებაში კი,
რაზე დაიხრები რომ მრავალგზის არ გაიხედო.

ცხოვრება ტკბობაა და არ აღება,
არავინ იცის, რა ტკბილია მცირე საგანი,
ქარისაა ყველაფერი, რაც კაცზე მეტია.

კაცს კარგი შვილი თუ ჰყავს სახლში,
გარეთ აღარ გავა,
არ დაიწყებს კარგის ძებნას, ჰაერში, სივრცეში,
არ იფიქრებს _
ნეტა მომცა მაკრატელი, შვილს გამოვჭრიდი!

კარგი შვილი თუ ჰყავს, გარეთ აღარ გავა _
მე კი წინ მიდევს ათასფერი ჩითი და ატლასი
და მიჭირავს ხელში მაკრატელი,
რომ  თარგი გამოვჭრა  ჩემი ოცნებიდან.

ნუ შეიშმუშნები, ლაპარაკი არაა შენზე და ჩემზე,
ლაპარაკია მზეთუნახავებზე,
ნუ იეჭვიანებ, ლაპარაკია ახალ მოდელებზე.

ნეტა ვიყო მე ტრიკოების ფაბრიკის მუშა,
აღარაფერი იქნებოდა ჩემთვის საოცნებო,

გოგოებო,
მე ვარ მოცვის ფოთლების ჩაი _
როცა მოგინდებათ არასასურველმა სტუმარმა რომ დაიგვიანოს,
შესვით ორი სამი ჭიქა მოცვის ჩაი და ათი დღე გინდ იხტუნეთ,
გინდ ისიყვარულეთ.

ნეტა  ვიყო მე ტრიკოების ფაბრიკის მუშა,
აღარაფერი იქნებოდა ჩემთვის დაფარული.
მეცოდინებოდა ვინ რას ფიქრობს,
ვინ რითი სუნთქავს,
სული და სუნი ერთი არის ადამიანის.

ნეტა ვიყო მე ტრიკოების ფაბრიკის მუშა,
მიმტან-მომტანი ძაფის, ნემსის, აბრეშუმის,
სატინის, ჩითის,
რომ კიბე-კიბე ავიმაღლო ნიჭის წყალობით
და ტრიკოების გამომჭრელის პატივი მერგოს.
_ სად მუშაობთ თქვენ?
რომ მკითხავენ,
დამცინავი ღიმილით ვეტყვი:
_ ტრიკოების გამომჭრელი ვარ!
გაიღიმებენ, რათქმაუნდა, რაგინდ კუშტებიც,
ყველას თავის ტრიკო წარმოესახება...

ჩემი დახატული ტრიკო ჰკიდია სარეცხის თოკზე!
ჩემმა ოცნებამ შექმნა ეს ტრიკო,
ჩემმა მრავალდაღლილმა თვალმა,
ჩვენს ბოტანიკას მუხლებამდე ტრიკო რომ ეცვა,
იმ სახელმწიფომ.

თავის ძაგება უფრო შვენის კაცს, ვიდრე ქება,
ტრიკოში კი ყველა მართალია.
თუ პატრონი განსაცდელშია,
მისი ტრიკოც არის გასაჭირში,
თუ პატრონს ულხინს,
ტრიკოც ხარობს,
პატრონი თუ ხურს, ტრიკოც მხურვალეა...
ნერვიულის ტრიკო კი არასდროს შრება.

მთელი ცხოვრება ქალის სხეულს ვათავისუფლებ,
რათა მეტი სივრცე მივანიჭო.
არ ვივიწყებ უფრო ძველ დროს _
სიშიშვლეზე უკეთესი შესამოსელი ქალს რომ არ ჰქონდა,
არც ჭირდებოდა, არც მოუხდებოდა,
რადგან ქალები
სიშიშვლეში არიან ერთმანეთზე უკეთესები.

ნეტა ვიყო მე ტრიკოების ფაბრიკის მუშა,
ადამიანს გამოვიცნობდი,
ვიტყოდი _ სიყვარულს კაცი ემალება,
როგორც კურდღელი.

ამ დროს კი ტრიკოებში სულ თამაშია,
როგორც კაცის თავში, როგორც მის სხეულში,
კაცი საკვირაოდ გამოწყობას ტრიკოთი იწყებს.

მაკრატელს რომ ხელში ვიღებ, სულ ვფიქრობ ხოლმე,
თუ ფარჩისაგან ასე კოხტა ტრიკო იჭრება,
რატომ არ უნდა იჭრებოდეს ადამიანი,
რა მოხდება რომ ჩვენ თვითონ შევიქმნათ თავი:
გაჩენის შემდეგ სულ წვალობს ჩემი ძმობილი ჭიჭო
და თავის თავში ვერ შეუღწევია,
რომ რომელიღაც ჭანჭიკს მოუჭიროს,
და რომელიღაც საერთოდ გააქროს.

მოდი შევქმნათ ჩვენი საამო ადამიანი,
გამოვჭრათ და მოვაგვირისტოთ,
რომ იყოს ის ისეთი კაცი,
როცა ჯერ არ იყო ქვეყანაზე არც გემოვნება,
არც ფორმები რომ ბოჭავენ თავისუფლებას.
ყველამ იცოდა თავის უსწავლელ ცოდნით:
ვინც თამაშობს ის ყველაფრის თანაზიარია!
ამიტომაც უყვარს სხეული, რაშიც საზღვრულია.

ნეტა ვიყო მე ტრიკოების ფაბრიკის მუშა!

აჰა, ავიღე ხელთ მაკრატელი,
მსურს ჰაერიდან გამოვჭრა ტრიკო,
ავაგე ნემსზე შვიდფერი ძაფი,
მაგრამ მოვიწყინე, ცრემლები დავყარე:
ჯერ შორსა ვარ ჩემ ოცნებისგან.

რაკი ქალს ჰაერისგან ტრიკოს ვერ შევუქმნი,
სჩანს, ქალი ისე ჯერ არ მყვარებია.

როცა სიფაქიზე გაკლია, ფარდას ნუ ეხები.
ბ.ხარანაული.
სამურაი 2021-09-06 07:50:55

ჩემი ფრაგმენტული სამშობლო

1. სიყვარულის შესახებ

თვალგახელილი ძილია ჩემი სიყვარული,
ჩემი ყოველდღე თვალგახელილი ძილი,
თოკზე თვალდახუჭული სიარული
ვით
მარტივია
ოღომდაც გეყოს ძალა -
რომ წამწამები - მიწებებული ცვილით  -
ერთხელ დახუჭო
მერე კი შეძლებ, თუნდაც გადადგა მთები
ან მოკვეთილი კიდურები -
გადახერხილი ძვლები.
( აქ საჭიროა სიმძიმის ცენტრი ცვალო)
მტკივნეულია -
ზოგიერთები ძლებენ.

Diana Anthimiadou

https://ru.siberianhealth.com/ru/

დღიური: სამურაი.
როგორ აჭრიალდა ეს ძველი უხლაო,
ძლივს საიდანღაც ისმის ჩემი შინაგანი ხმა.
სამურაი 2021-08-12 13:43:56

მე ვიღებ ყველაფერს, რასა ც სამყაროს ვთხოვ

დღიური: თიო.
ადამიანებში რაღაცის აღარ მჯერა ... არ ვიცი რის... ალბათ აღარაფრის...
თიო 2021-08-09 23:58:44

გეშტალტ ლოცვა

მე - ეს მე ვარ, შენ კი შენ ხარ.
მე ჩემსას ვაკეთებ, შენ კი _ შენსას.
მე იმისთვის არ ვცხოვრობ ამ ქვეყანაზე,
რომ შენს მოლოდინებს შევესატყვისებოდე.
შენ იმისთვის არ ცხოვრობ ამ ქვეყანაზე,
რომ ჩემს მოლოდინებს შეესატყვისებოდე.
შენ - ხარ შენ, მე - კი მე ვარ.
თუკი მოხდა ასეთი რამ, რომ
ჩვენ ვიპოვეთ ერთმანეთი _ ეს მშვენიერია.
თუკი არა _ ამას ვერაფერს უშველი.
ამინ.

პერლსი.

"next station - station square"

შემწყდარი წვიმა ბოზებს ემხრობა,
ქუჩამ მოიკლო განში მტკაველი.
ამ ფანჯრებიდან არ ჩანს ევროპა,
ამ ფანჯრებიდან ჩანს რუსთაველი.
შენს გამზირებზე არის აღლუმი,
და უღონონი ღონეს ძიობენ,
რისი კოსმოსი?! ან რა "ჩაკრულო"
ვინ სერაფიმე, რა ამბიონი...
ცაზე რომ მეხი დაიქსაქსება,
და გააბრუებს
თბილისს
თრიაქი.
მე, სარკის იქით
უცხო არსება,
ეიფორია
და ფორიაქი
სახლიდან გავალ.
“მრავალს და მრავალს„
დაესწარიო, დამასწრებს ვიღაც,
და მეც ბანალურ პასუხს ვაკმარებ
“შენც, შენიანად„
ჩემიანები არ მინახავს
დიდი ხანია,
თქვენიანების ძებნას შევყევი.
გავხდი
მერყევი
სულის
შერყევის
შემდეგ და
მარყევს
მჟავე
არაყი,
“მაგას არ აყვე„
“მაგას არ აყვე„
მესმის ნაცნობი
ხმა და, ქარია.
შენ შეუყევი ერიხ მარიას,
მე მარკ ნოფლერის
"money for nothing"_ს
ვუსმენ და მისმენს
ჭორის კანტორა,
მე ეს ქვეყანა
გვიან დავტოვე,
ჩემი ბრალია...
ვენებზე დანა ვერ მიხმარია
მიზეზთა გამო.

უბრალო სიკვდილს,
ჭეშმარიტი სიცოცხლე მოაქვს.
და მხოლოდ სიკვდილს
შეუძლია ღმერთი გაგაცნოს.
სანდო ვინც დარჩა,
დღეს ყველაზე უმეგობროა,
ბევრჯერ დაკაწრეს.
და მე რაღა ვთქვა?!
დიდი
პატივი
დამდო
ამ თვეს
ჭორის
კანტორამ,
წინა თვეებთან შედარებით
მწერლად მრაცხავენ.
როგორც კომუნიზს გაქცეული
სამხრეთ ანგოლა
ისე ვარ ახლა
და განმასხვავე.
რომ განსხვავებით
ამა სოფლელთა,
მე ვარ ამბოხი ქვეყნიერების.
რასაც შევატყე გამაზომბებდა,
გადავეკიდე და, ვემტერები.
ამინ და ამინ გულის ორგიებს,
თერთმეტჯერ სიკვდილს
და, ამ თენებას.
სულის ორგაზმის მითოლოგიას,
რომელსაც ვგრძნობ და, თან მეჩვენება.
მე აღარ ვეძებ მიწას საოცარს,
და ამ თვალებით ზეცას ვყიდულობ.
ორგაზმის შემდეგ “ვეფხისტყაოსანს„
და ორგაზმამდე ჩემ ლექსს ვკითხულობ.
ნეტარ არიან (ლოცვაც მცირედი)
პრემიერები "rolex"_ს ორთქლავენ,
მე მაინც ჩავალ ოჩამჩირემდე
და ვერ მომკლავენ.

ზ.ბუდაღაშვილი

სამი კვირაა
ჩემს ქალაქში წვიმა დასახლდა
და ფეხშიშველა კითხვის ნიშნებით დავტოპაობ
თქვენი თვალების გუბეებში
ახლა სათქმელიც დამიმოკლდა
შიშველ მუხლივით გამომიჩნდა რაღაცის შიში
სხეულზე მჭიდროდ მოხვეული სიმყუდროვიდან
და ფეხაკრეფით მივუყვები
ჩემი ქალაქის მყუდრო ქუჩებს
თქვენს ზურგებზე მზერით გაყვანილს.
გუშინ სიჩუმის პურის ჭრისას
გრძნობა გამეჭრა
და ჭრილობიდან სიმარტოვე ვერ შევიჩერე
თქვენ ხომ არ იცით
რამდენ ასეთ წვიმად დამიჯდა
სიზმრის სიჭრელე.
გული სავსეა უნაზესი სიცარიელით
და თუმცა ზურგზე დამასრისეს ჩემივე ჭერი
სიჩუმეს ვხვდები ახლადშობილ ჩვილის იერით
მე - ლოკოკინა წვიმისფერი.
სამი კვირაა
ჩამისახლდა სახსრებში წვიმა . .
დიანა ანფიმიადი

(პოლიტრიფტი)

კლდეს მომწყდარი კენჭივით იყო ჩემი ცხოვრება,
ცას თავშალი ავახიე ღამის სათევად,
სახლი სახლად არ მივარგოდა,
ჭერი სამყოფად,
იატაკი ლოგინად,
შემიძლია ცოდვაც გავამხილო და ვთქვა:

თუ რამდენად ლამაზი იყო,
მეტყევე ქალის ხავსიანი ხელები,
რამდენად მახვილი იყო ბავშვების თვალი,-
ნატყვიარ კედლებს რომ ისარივით თითი მიადეს.
არც აღარავის გაახსენდება,
ჩემი დაღლილი ცოლი,
თვალებიდან წვიმას რომ იმშრალებდა
და აწ გადაბმულ ყველა ძველ და მომავალ მკვდრებზე,
შუა ზაფხულში,
კოპიტის ძირას,-პიოლამეფთან,*
გარდაცვლილს რომ თავზე ვედექი.
ვერც მიწას ვკარი ხელი, სადაც ის მოკვდა,
ვერც ჩრდილს დავამღერე.
ხე დავტოვე ჩემს ეზოში,
ერთი ლოდიც მუზეუმივით,
თვითონ კი სადღაც გადავიხვეწე.

მღეროდა კაცი,-დამხრჩვალ  ფიცრულს შეკედლებული,
მღეროდა კაცი-იავნანას მღეროდა კაცი.
და მკაცრი იყო მისი სიმღერა,
და ხელუხლებელი და უშობი.

მღეროდა კაცი, ქსოვდა და ქსოვდა
დაბადებიდან გარდაცვალებას იზეპირებდა,



ათი მზის ეტლიც გამოგიგზავნონ, განა აუხვალ?
შუაღამისას, საფლავები როცა ყმუიან,
ყურს უგდებდა მიწის ტკივილებს,
განმარტოებულია კაცი და დამარხული სევდის  წითელი მდინარე რომ წამოუვიდეს,
დამალვას ჰგავს ეს, სიყვარულისას.
სხვებთან კი ალბათ თბილი ზამთარია.
ქუჩები კი ისეთი:
არც ბებერი მუხები ღონდებიან,
არც იასამნებს უხარიათ გაზაფხულობა.
მღეროდა კაცი,-სულ უბრალოდ,
სულ არაფრისთვის მღეროდა კაცი.

მთას რომ შეეკედლე,
სიყვარულს განა აქ გააცოცხლებ?
თუ კი არ დაგრჩა, სულიერიდან?
სახე რომ ბამბის ქსოვილად გიქცევია,
წვერი კი,პირქუშ ქვიშას მივიგავს, ქვიშას სეტყვისებრს,
იქნებ ის სჯობდეს, უშნო ნამგლით შეილამაზო?!
-რა ხისტია მარტოობის ტილო და რა ლამაზი,
ღმერთის მუცლიდან ამოდის ასე,
მდინარე კი ამოსავალს, ხომ არასოდეს დაუბრუნდება.
ამ ფიცრულში,
მიტოვებულში,მივიწყებულში,
სატრფიალო ლირიკა მიცოცხლდება,
ჩემს ეზოსთან ვერ შევძლებდი ჭის გაკარებას,
არ იქნებოდა წყალი კამკამა.
ამოიკვნესა და განავრცო,გულით, გულით-ნახევრით:

უკანასკნელად მომეჩვენა ტრფობის ის ჟამი.
ამ ფიცრულში კი, მკრთალ აჩრდილად კი არ ვქცეულვარ,
მთელი საიდუმლო შევინახე და აქვე ვამხელ,
მე მოვერიე დავიწყებას,
აქ ჩავირაზე
და სასჯელი კი იმ ორთვალა ურემს წააგავს,
რვავე ცხენი რომ, ნეკნის თოკით მასზე მივაბით, თოკს სასიკვდილოს.

ღამე ა ისეთი, მძიმე უღელს დაგადგამს თავზე, გვირგვინს მივიწყებულს.
-ღელეში რომ კაცი ქვებზე გადაირბენს, აქაოდა შარვლის ტოტი წყალში არ ჩავყოო და კოჭლი ქალი,
ალბათ ოთხოცს  მიტანებული, დატოვებული გაღმა ნაპირას,
ქვას ჯოხს უმიზნებს.
კაცი გაღმა მხარეს, არყის მსმელი კაცებისკენ მიიჩქარის,
ქალი წვალობს, წვალობს, მეგობრის საფლავს სარეველა შეეჩვიაო,
მიდის და კვდება.
ნეტავ რამდენს აღარ ახსოვს თაფლის სიმწარე?
ის  სიყვარული, კაშკაშა მზეში რომ ეძებდა  და პერსეფონეს შავ მიწაში რომ ვერ იპოვა?
რამდენ რძეს უსხამდნენ ამ ესთეტიზმს და რიგში დგომა ვის გაუგია,გარდა პურისა, სანთლისა,ტალახისა.
ბატკანს თვალი შეავლო და ნატკენი ხორცი გაუჩინარდა.ბავშვს გააჩნია სინდისის ქენჯნა, თუნდაც ვერმოსულს.
იჯდა კაცი დიდ ლოდზე, მთების ქედებზე მილურსმნული,
დაჭრილ ირაოს მიმსგავსებული, რომელსაც არსად აღარ მიჰყავხარ.
თვალი შეავლო მკაცრ მთებსა და მთისავით ცრემლი თვალებიდან ამოუყვავდა.
-დადიან სოფლად, მეზობლები, ამვლელნ-ჩამვლელნი,
ვერც სიყვარული დაიტირა,
ვერც თავს მიხედა-ამბობენ და საფლავის ქვას ერიდებიან.
-ჩამოიარა სოფლის სულელმა,-
ეჰ, მეზობელო, კარგო ქალოვ, შენი მჭადები ისე ცხვებოდა,კალთით ფქვილი ქმარს რომ მოჰქონდა, ნამათხოვარი,დედაჩემისგან.
თქვა და მიწას ხელი შეახო,
ხის ტოტებში გაიშალა და ამოიკვნესა, სადა ხარ, ბიჭო.
ცოლიც გიყვარდა, ამა სოფლად ერთი სულელიც.
ბატკანს სამჯერ ხმა აღმოხდა,
სამჯერ თქვა-მოვკვდი.მოდი ვიმღეროთ სიყვარულო,სხვა არაფერი,
მოდი ვიმღეროთ,
უკანასკნელი ცხოვრება და ეს ლექსები,
როგორაც თეატრს,ჭადრის ხეებს,აბრას,ბროშურას,

თან გაატანე:
ჩემი სუნთქვა,ნაბიჯი,ექო.

როგორც ატანენ უკანასკნელს მიხაკებს,ვარდებს,
გვეგებებიან ვრცელი ამბით,მოკლე კოცნებით,
დიდი ხანია აღარ  მჯერა ხიდიდან ვარდნის,
დიდი ხანია ასე ვცხოვრობ,ასე ოცნებით.

მოდი ვიმღეროთ სიყვარულო,სხვა არაფერი,
მოდი ვიმღეროთ,
უკანასკნელი ცხოვრება და ეს ლექსები,
როგორაც თეატრს,ჭადრის ხეებს,აბრას,ბროშურას,

თან გაატანე:
ჩემი სუნთქვა,ნაბიჯი,ექო.

როგორც ატანენ უკანასკნელს მიხაკებს,ვარდებს,
გვეგებებიან ვრცელი ამბით,მოკლე კოცნებით,
დიდი ხანია აღარ  მჯერა ხიდიდან ვარდნის,
დიდი ხანია ასე ვცხოვრობ,ასე ოცნებით.

დღიური: თემური57.
 
2021 წელის 20 ივნისი. მიმიწვიეს საერთაშორისო ლიტერატურული კონკურსის საექსპერტო კომისიის (ჟიურის) ერთ-ერთ უცხოელ წევრად ... ფიქრის შემდეგ დავთანხმდი. მქონდა ამის მიზეზი.
კონკურსი გაიმართება სექტემბერში.  აგვისტოში კი უნდა შევაფასო სხვადასხვა ეროვნების მონაწილე. შრომატევადი საქმეა, ვნახოთ, როგორ გავართმევ თავს.
ორგანიზატორები თავად დამიკავშირდნენ.. რატომ მე? - ხომ ვერ ვკითხავდი? ... რამდენიმე პრესტიჟული (მათი აზრით) საერთაშორისო კონკურსის პრიზიორი და ერთხელ გამარჯვებულიც ვარ (სულ თორმეტი ჯილდო მაქვს) და ალბათ ჰქონდათ ჩემზე ინფორმაცია (ასეთ კონკურსებში შემოქმედებით ბიოგრაფიას ითხოვენ), მაგრამ ამათ საიდან,  ვერ მივხვდი. მაგათ კონკურსში მონაწილეობა მგონი არასდროს მიმიღია  ... როცა კონკურსი დამთავრდება მერე ვკითხავ.
ყველა ჩემს წარმატებას აქ, ამ დღიურში ვინახავ. შევინახავ ამასაც (კონკურსის დასახელებას დასრულების შემდეგ ჩავწერ).
ამას მხოლოდ ჩემი ოჯახის წევრებისთვის ვაკეთებ, პატარა შვილიშვილებისთვის. რა ვიცი, იქნებ როდესმე ჩემით იამაყონ.
თემური57 2021-07-24 18:38:37

ე.წ. „ფრენდებში“
ერთი მართლაც დიდებული მხატვარი მყავს,
რომელიც ზოგჯერ
იმ ნახატების დასათაურებას ითხოვს,
სტატუსებად რომ გამოკიდებს დროგამოშვებით.
ერთგვარად გვეთამაშება „ფრენდებს“,
ხან თავად არქმევს სახელს
და სწყინს,
თუ ვინმე რამეს უსწორებს...

...რატომღაც სურვილი გამიჩნდა
ჯერ სათაური მიმეწოდებინა მისთვის,
რის მიხედვითაც შექმნიდა ნახატს.
- რა სათაური?
მკითხავს ალბათ,
მე აღმომხდება „გრამატიკა“,
მიწყენს
და გულმოსული მეტყვის:
- ანუ, დაგხატოთ?
- არა, რას ამბობთ,
გრამატიკაში ორები მყავდა,
დამემოწმებოდა ალ. ელერდაშვილი,
მაგრამ ეჰ!

- თუ გადაწყვეტთ  რომ მე დამხატოთ,
თან დამამსგავსოთ,
მასხარადაც რომ ჩამიფიქროთ,
მაინც „თმენა“ შემოგეხატებათ.

Знаешь, любимая?
Ты один из моих?
Я такой большой
Этот маленький мир
Мир кончика иглы
Ничего не могу уменьшить.

Я всю ночь ломался,
Всю ночь в слезах,
Как брошенный ребенок,
Как упавший виноградник.

Мой распад и крах,
Печень, моря и ручьи,
Мои мечты, амнезия,
Моя бесконечная жизнь,
Мой сплошной провод,
Как сплошные песни,
Как перелетные птицы
Как лодки с луком,
Сломано и достигнуто.

თუ ოდესმე რამეს შეუშლია ჩემთვის ხელი, ეს სამარცხვინო შიშები იყო: არ დამცინონ, არ გაბრაზდნენ, ფეხებში არ გამოვედო ვინმეს. ეს შიში მაიძულებდა ვყოფილიყავი ის, ვინც არა ვარ. ვინმემ არ დამცინოს, რომ ღმერთისაც მწამს და ეკლესიის ძალისაც, ვინმემ არ დამცინოს, რომ ჩუმად მაგრამ წარამარა წამომცდება ხოლმე ისეთი ვადაგასული სიტყვები, როგორებიცაა ვთქვათ  ,,სუფთა'' და ,,სათუთი'' ვინმე არ გაბრაზდეს, რომ პოლიტიკის  და ყველა პოლიტიკოსის მეშინია, ვინმე იმაზეც არ გაბრაზდეს, რომ ყველაფრის მეშინია. ვინმე კარგმა ადამიანმა ხელი არ მკრას მხოლოდ იმიტომ, რომ ცუდად ვიყავი და ბევრი ვიხმაურე. რატომაა ბოროტი დაცინვა და ბოროტი გაბრაზება ჩემთვის საშიში და სიყვარული ვერ თავსდება მის გვერდით და სადაც სიყვარული არაა, ნეტა ყველასთვის ხილული იყოს, რამხელა მგრგვინავი ქვესკნელია.

მაია სარიშვილი.


1 2 3 ... 1472 1473 1474