დღიურები


სანდრე. 2021-06-10 17:23:51

სანდრე. 2021-06-10 17:23:46

ალბათ არ მელოდა ისევ იმ სივრცეში გიორგი, ამიტომ  ჩემ დანახვაზე დაიბნა.
ხელი კი ჩამომართვა, გამარჯობაო, როგორ ხარო, ესეც კი მკითხა, მაგრამ მერე, მხოლოდ მისმა სხეულმა ილაპარაკა - ჯერ გულზე დაიდო ხელი,  შემომხედა, ხელი ისევ დაბლა ჩაწია და თვალი ამარიდა. იდგა ღია კარში, ვერც გადიოდა, ვერც შემოდიოდა.
მერე მუცელზე დაიდო ხელი, თითქოს რაღაც ეტკინა, ისევ შემომხედა და ისევ ამარიდა თვალი.
ვერაფრით მითხრა გისამძიმრებ რუსას გამოო, მაგრამ ვიგრძენი მისი წუხილი.
სხვისი ტკივილის ასეთი გულწფელი გაზიარება არასდროს მინახავს.

ველქამ, ველქამ 
ნ-ი-კ-ი 2021-05-28 20:32:14

ალ ბი ბაქ და აი მეც გავცოცხლდი!!!
ბარნომუსია 2021-05-28 17:38:08

დღიური: ფლორენცია.
არიან ქალები - ყაყაჩოები - კაშკაშები და ლამაზები,მაგრამ,როგორც კი მოწყვეტ,მაშინვე ჭკნობას იწყებენ...

არიან ქალები - უსუნო ვარდები - შეხედავ, მოგეწონება,მაგრამ არანაირი სურნელი არ მოაქვთ....

არიან ქალები - მიხაკები -  თავი რომ მუდმივად პანაშვიდზე  გგონია...

არიან ქალები -  გვირილები - მათთან ყოფნისას სულ უნდა იმკითხაო: ,,ვუყვარვარ?" ,,არ ვუყვარვარ?"

არიან ქალები - იები - მათკენ მუდმივად თითს იშვერენ: ,,აი ია"

არიან ქალები - იორდასალამები - ყველაზე გამძლენი და უპრეტენზიოები...

არიან ქალები - კლდის ყვავილები - ნებისმიერ კლდეს გახეთქავენ და მაინც აყვავილდებიან....

არიან ქალები - მზესუმზირები - მუდამ რომ მზე დგას მათ თვალებში...

არიან ქალები - კესანები - რა დროც არ უნდა გავიდეს,ვერასოდეს  დაივიწყებ...

არიან ქალები - ედელვაისები - იშვიათები და მითიურები - მათი პოვნა მხოლოდ მას შეუძლია,ვისაც გულში სიყვარული აქვს..
შოთა იათაშვილი.
ფლორენცია 2021-05-27 21:56:54

ჩემი დღეების ჩუმი კოშმარი -ყოველი მთის,
ყოველი ამაღლების ქვეშ
შენ მგონიხარ.
ღამღამობით კი ასე მგონია,
რომ თვალებს ახელ
და გული გწყდება, რუს...

ჩემი კომუნისტური ბავშვობის ერთ მშვენიერ დღეს მე,დედა,ბებია-ელეონორა,ბებიას და-ანგელინა(დიდი,მიხაკებიანი ,,ვენოკით ხელში) და ბებოს ძმისშვილი-მედეა,ჩავსხედით დიდ,თეთრ გემში და დავადექით ნოვოროსიისკის გზას.
მანამდე ბევრი წელი ეძებდნენ დაკარგულ მელიტონ ფაცაციას შვილები და როგორც იქნა მოვიდა შეტყობინება,რომ დაიღუპა ნოვოროსიისკთან და დაკრძალულია ძმათა სასაფლაოზე.
ღამით გემი სოხუმში გაჩერდა და ჩემდა სამწუხაროდ ვერ ვნახე ის სილამაზე,რაზეც ბევრჯერ მსმენია..
იყო შტორმიც, 8 ბალიანი.ირწეოდა გემი და ირწყეოდა ხალხი(პარდონ).
დილით ვიყავით სოჭში.მოგვცეს ბევრი დრო სასეირნოდ და ჩვენც ვისეირნეთ,მივირთვით სოჭის სახელგანთქმული სოსისი და არაჟანი..ვნახეთ ქალაქი და დავბრუნდით გემზე.
დროდადრო ანგელინა ჩადიოდა გემის საბარგო ნაწილში და რწყავდა ,,ვენოკს,,რომ მიხაკებს არ დაეკარგათ სიხასხასე.
ღამით მადლობა ღმერთს შტორმი აღარ ყოფილა,სამაგიეროდ იყო დისკოთეკა და გასართობი შოუ,რომელზეც დასწრება იყო სავალდებულო,რადგან შედიოდა მგზავრობის პროგრამაში.თუმცა მაშინ არც ისეთი დიდი ვიყავი და ბევრი რამ არ მახსოვს..
მოკლედ როგორც იქნა ჩავედით.
ბაქანზე იდგა ორკესტრი და უკრავდა საზეიმო მუსიკას.იყო უამრავი პიონერი, ხელში ყვავილებით.ქალები,კაცები.
ანგელინამ, უი,ვიღაც მთავრობის კაცი იყო ეტყობა ჩვენს გემზე და იმას ხვდებიანო...
ჩავედით ტრაპიდან და მოცვივდნენ ეს პიონერები და შემოგვეხვივნენ ამ ყვავილებით.
თურმე ომის გმირის შთამომავლებს გვხვდებიან ასეთი ზარ-ზეიმით!
ამაზე ბევრი იტირეს ბებიაჩემმა და ბებია ანგელინამ..არ მახსოვს ალბათ დედამ და მედეამაც.მე ნამდვილად არ მიტირია,მაშინ ამისთვის საკმაოდ პატარა ვიყავი.
ნუ ბევრი რომ არ გავაგრძელო,თან გადაგვყვნენ.ვიყავით საფლავზე,ვნახეთ ყველა იქაური ღირშესანიშნაობა და ცუდი გამოცდილების გამო,უკან კატერით დავბრუნდით...

ასევე დაკარგული იყო ბაბუას ძმა,იორდანე მიქაბერიძე,რომელიც 25 წლის წავიდა ომში.სულ რაღაც ორი წლის წინ,შემთხვევით გავარკვიე,რომ ბალკანეთში დაიღუპა და იქვეა დაკრძალული,ისიც ძმათა სასაფლაოზე.
კომუნისტური დრო რომ იყოს,ალბათ იქაც ჩავიდოდით,მაგრამ ახლა ბალკანეთში კიარა,თბილისში ვერ ჩავდივართ..
ასევე ომში დაიღუპა მელიტონის ორი ძმა.
რაცარუნდა ორად გაიყოს აზრი ამ დღის შესახებ,მე ყოველთვის მადლიერებით და სიამაყით ვიტყვი,რომ გმირი ბაბუების შთამომავალი ვარ და მუდამ ვიამაყებ ამით!
ვულოცავ ომის მონაწილე ყველა ცოცხალ ვეტერანს და დაღუპულებს მარადიული ხსოვნა!

ფორმა N 100

Როცა ფსიქიატრიული კლინიკის კარი მოვიხურეთ,
როცა ექიმმა მითხრა,
რომ დედაშენი არა 64-ის, არამედ ჩათვალე,
რომ ოთხი წლის არის
და ასე დარჩება და ამ ოთხ წელს ვერ გადააბიჯებსო,
მივხდი, რომ ძალიან ცოტა ვარ.
იმდენად ცოტა, რომ მთელი გზა ვტიროდი,
შემხვედრ მანქანებს ორად, სამად და ზოგჯერ საბედისწერო ოთხადაც ვხედავდი,
ისინი ცრემლში გუბდებოდნენ.
მთელი გზა ერთი და იგივე კითხვას ვპასუხობდი :
-სად არის, ნიკა?
-აქ ვარ, დედა.
-ნიკა, სად არის?
-აქ, დე..
თურმე შესაძლოა, ცოცხალი ცოცხალს ელაპარაკებოდე
და ვერ ხედავდე,
ვერ ამჩნევდე, როგორია, არ გახსოვდეს,
როგორ გაზარდე, როგორ შეიყვარე,
ან როგორ დაუმეგობრდი.
ან გახსოვდეს და ვერ აღიქვამდე.
იხედებოდე სივრცისკენ და მუდმივი შიში გქონდეს,
რომ ვიღაც მოგიკვდება,
რომ ვიღაც უკვე მოკვდა და ვერ დაიტირე,
ამ ვერდატირების გამო გაუბრაზდე ყველას,
არარსებული სიკვდილის გამო აყვირდე
და მეზობლები შეაწუხო.
არ ვიტყუები, როცა ვამბობ - ცოტა ვარ-მეთქი,
იმდენად უსუსური ხმელი ფოთოლისაც მშურს..
სად არის ახლა დედაჩემი,
ვის მკვდარს დასტირის?
სად არის ახლა დედაჩემი,
ვისთვის კეცავს ტანსაცმელს?
სად არის ახლა დედაჩემი?
რომელ არარსებულ სტუმარს ესაუბრება,
საკუთარ უცნობ თავზე..
სად მიდის, როცა სახლიდან გადის და იკარგება?!
რა ადვილია სახლის დალაგება.
იატაკის მოწმენდა.
მაგიდიდან იმ თეფშების ალაგება,
სტუმრებისთვის რომ დადო
და სიხარულით გაუმასპინძლდა,
მე მათ ვერ ვხედავ, მათზე ვერაფერს ვიტყვი,
გარდა იმისა, რომ რაღაცას აშკარად ეჩურჩულებიან დედას, დედაც პასუხებს არ აყოვნებს...
Რა ადვილია დედის დაბანა,
თმის შეღებვა, ალუბლისფერი საღებავით,
დედის გამოპრანჭვა,
თითქოს წვეულებაზე უხმობენ,
სადაც სიცოცხლე უნდა იზეიმოს.
რა მსუბუქია ეს სიმძიმე...
ერთხელაც, ისე უნდა ავყვავილდე
რომ ყველაფერი გაახსენდეს,
ისევ ისეთი დამხვდეს, როგორც ადრე,
ერთი შეხედვით მკაცრი,
მაგრამ სისხლივით თბილი,
ბალახივით მწიფე.
და ქარივით უშიშარი.
სად არის ახლა დედაჩემი?!
ნიკა ლაშხია

სიყვარულს როგორ უძლებთ? 

ტელევიზორთან ვიჯექი, მთელი საღამო წვიმდა,
ლოგინზე იდო პიჯაკი, პერანგი, ქუდი, წინდა,
ხელში მეჭირა გაზეთი, აქეთ და იქით ვფურცლე,
სტატია შემხვდა ასეთი: „სიყვარულს როგორ უძლებთ?!“
განა რა დიდი რამეა, ვთქვი და სიცილი წამსკდა,
ცოცხალი იყოს კამიუ, ამგვარ გაზეთთა დასტას,
წამში მისცემდა ბუხარს, მაშინ არ ვიყო კაცი...
მე კი ვზივარ და ვწუხვარ, სახლებს და ხეებს აწვიმს...
ცხელ ჩაის ვურევ პიტნას, წუხილშიც ვურთავ სიცილს,
სიყვარულს როგორ ვიტან? ვერანაირად, მიმძიმს!
ლოგინზე იდო პიჯაკი, პერანგი, ქუდი, წინდა,
ტელევიზორთან ვიჯექი, მთელი საღამო წვიმდა,
ხელში მეჭირა გაზეთი, აქეთ და იქით ვფურცლე,
სტატია შემხვდა ასეთი:„ სიყვარულს როგორ უძლებთ?!“

გიორგი ბალახაშვილი.

დღიური: თეია.
რომ მერე  და მერე  და ა.შ

შენ კიდევ ერთხელ "გაგიღმებს" ბედი ამაღამ,
დათვრები ისე, რომ გაიგებ ასფალტის გემოს.
მოგიწევს შენი ოცნებების გულში დამარხვა,
რომ მერე ფხიზელ საკუთრ თავს აღარ აჩვენო.
თეია 2021-04-28 00:41:19

ყველაფერს დავწერ, ყველაფერს დაწვრილებით აღვწერ, ამ საჯარო დღიურში, რასაც ახლა განვიცდი, რადგან ეს თემა - სიკვდილთან შეხებაში მყოფის განცდები ყველასთვის საინტერესოა, მე კი მომწონს რომ მკითხულობენ... მერედა რა შეღავათი იქნება ჩემთვის, თუ წამიკითხავენ? არაფერი, მაგრამ, ამაზე ფიქრი მამშვიდებს. თან ქალების გაფრთხილება გამომივა. ყურადღებით უნდა იყვნენ საკუთარი სხეულის მიმართ. ჰო, კონცენტრაციას წერაზე გავაკეთებ. ეს კი - ძუძუში დაბუდებული ჯოჯო ჩემი ყურადღებით იკვებება... ამიტომ წერაზე მეტად ვიფიქრებ, ვიდრე მასზე... ასე დავწერ: ხომ დამიტირებ, ურაკპარაკო, ხომ დაიხოკავ ჩემზე სახეს.? სინამდვილეში ურაკი ვერც კი გაიგებს ჩემს გარდაცვალებას. მე კი ვე გავიგებ, დამიტირებს თუ - არა. ასეა, მაგრამ ამაზე ფიქრი მამშვიდებს, აქ, კომპ. ტომოგრაფიის რიგში მდგომს და ასე ჯობია. ჯოჯოს არ გამოვკვებავ... მაგრამ, ბეჭები რომ მაწუხებს, იქნებ მეტასტაზებია წასული? ყველაფერი წავიკითხე, რაც კი ინტერნეტ-სივრცეში "იმაზე" ინფორმაცია არის. ძვალზე გადასული ძნელად იკურნებაო.  კიდევ, თავის, პათოლოგიურ სისხლძარღვებს ქმნისო. ცოდნა შეღავათს გაძლევს, კონკრეტულად - როგორ? თითქოს თითს უქნევ და  ტუქსავ მას - ჯოჯოს, "აი, მე გიყურებ და ვიცი  როგორ იქცევი, წესიერად იყავი, ვერაფერს გამომაპარებ"
აზრობრივად ათასჯერ გავიარე ეს საკითხი, კვლევების დროს, ათასჯერ შევეგუე. ისევ გავდივარ: მეორე სტადიააო. მესამე - მეოთხე სტადიამდე მისვლას წლები უნდა. რამდენიმე წელსაც მკურნალობა მომცემს. მეტი რაღა მინდა? მშობლებმა 8 წლისა დამტოვეს. დღესაც ყურებში მიდგას დედაჩემის მოთქმა, შეტევისას უპატრონოდ დარჩენილ ქმარ-შვილს რომ დასტიროდა. მე რა მიჭირს, ,დაზრდილი  შვილები მყვანან, გზაზე დაყენებულბი. 11 თვის საუკეთესო ანტიდეპრსანტი - შვილიშვილიც მყავს. ოდესღაც კი ყველა კვდება. რა ვუყოთ, ეს თუ ცოტა ადრე მოხდება. იქამდე რამდენ  გაზაფხულს ვნახავ, რამდენ შემოდგომას. იქნებ იმენი წელი გავიდეს,  შვილიშვილსაც დავამახსოვრდე... მაგრამ ქორბიოფსიამ რომ აჩვენოს გვიანი სტადია, მაშინ? ესეც ხომ გავიარე გონებაში. მერე რა. რამდენიმე წელი მაინც მაქვს. ოპერაციას არ გავიკეთებ. დედაჩემი ოპერაციამ ჩააგდო ლოგინად. ვინ იცის,  რამდენი წელი ივლიდა... მაგრამ, ეს ხომ 45 წლის წინ იყო. მაშინ, აქ  არც კი იცოდნენ ქიმიოთერაპიის შესახებ.
  მაინც ძნელი ყოფილა რეალობასთან პირისპირ დგომა.
როგორ გამიჭირდა მეთქვა ნინო ექიმისთვის "იმის" სახელი.
- აბა, რა გჭირთ? - მკითხა და ყურადღევით დამაკვირდა.
-რა ვიცი აბა, კაი რამ რომ არ მჭირს ვიცი. - წამით შევყოვნდი. მერე თვალებში შევხედე ექიმსაც, ავადმყფობასაც და ვთქვი- მოკლედ, კიბო მაქვს და რა და როგორი...
- ამის დასადგენად გამოგიშვათ გოგიტა ექიმმა აქ ხომ? - ჩემს მაგივრად დაამთავრა. - ნუ გეშინია,  გიშველით.
- კი, - თუ დავტოვე შვილები ქუჩაში.
- ნუ გეშინია, დაგეხმარებით.
ყველაფერს კი ადვილად ვიჯერებ, მაგრამ ექიმისგან მატერიალური შეღავათი რომ გამორიცხულია, ამდენი კი ვიცი.
  როცა მეილზე დიაგნოზი მივიღე ბედად, თუ ავბედად, იმ დღეს ვნახე ერთი ფეისბუქმეგობრის სახელზე შექმნილი გვერდი. იგივე დიაგნოზი დაუსვამთ. დახმარებას ითხოვდნენ.
ის უფრო მადარდებს წლებით ნაგროვები კომფორტი არ გავანიავო.
- არაფერია, ბინას გავყიდით და ერთ ოთახში გადავალთ. - მეუბნება ქმარი, ჩვენი ხელებით, წლების მანძილზე ნარემონტებ ბინაზე.
- ჩემ ბინას გავყიდით და თქვენთან გადმოვალთ. - მეუბნება შვილი, თავისი შრომით შეძენილ ბინაზე. - რა გადარდებს, ფულია რა. - იმ შემაძრწუნებელი დიაგნოზის მერე რომ 80 პროცენტი მომცეს განკურნების შანსი,  გახრებულია.
  სახელი კი ამოვთქვი მისი, მაგრამ
ეს ის სნეულება არ არის სახელის დარქმევით რომ გაგეცლება. ამ სნეულების დამარცხებას ბრძოლა და ბრძოლებს შორის  იგნორი სჭირდება.
  მიხეილ ჯავახიშვილი ამბობს: " ნუ ფიქრობთ სიკვდილზე, რადგან სიკვდილი მუდამ ფიქრობს თქვენზე".
მორჩა! დღეიდან არ ვფიქრობ. ბილწსიტყვაობა კაცისგანაც არ მიყვარს, მაგრამ ამ წუთში, რაც ენაზე მადგას ესაა: შენი დედაც სიკვდილო, დადექი და მელოდე!

p.s. ამ ჩანაწერის გაკეთებიდან ერთი თვე გავიდა. კვლევა დასრულდა.თურმე ამასაც აქვს სხვადასხვა ფორმები. ჩემი - არააგრესიული და შედარებით ადვილად განკურნებადი ყოფილა. ამასობაში ონკოპაციენტთა ფეისბუქგვერდზე გავწევრიანდი. რამდენი ახალგაზრდა იბრძვის სიცოცხლისთვის. მე საწუწუნო არაფერი მაქვს.
იქ სულ სხვა სამყაროა ასე ვიტყოდი - კეთილშობილ ადამიანთა სამყარო. ნუთუ, სიკვდილთან სიახლოვე აკეთილშობილებს ადამიანს?!

თემურ ელიავა

მშვიდობით მეთქი,
რა უნდა მეთქვა?!
ფეთქავდა გული
და გულის ფეთქვა
მკერდში ტოვებდა ექოს.
ვიდექი, როგორც მექა
და ამ უბედურ ხალხში,
მე მარტოსული მერქვა.

შენ ხომ ყვავილობ ისევ
ირმის ეხვევი კისერს,
ისევ კითხულობ შელის,
როცა ეშვება ნისლი
და არაფერი გშველის.

დილით კი, შავი ყავა,
წლებია -აღარ გყავარ,
წლებია - განმარტოვდი,
წლებია - „ამარკორდი“,
წლებია დამპალ ყავარს
ასდის ლექსი და კვამლი.
წლებია, აღარ გყავარ.
დაყივლებამდე მამლის
სამჯერ რომ უარყავი.

სხვისი ხორცი და ნერვი,
სხვისი ნერვი და ხორცი.
მერე- პალატა მერვე,
მერე- გაძლება, ხომ იცი?!
ზოგი სწავლობდა ქსოვას,
ზოგი იხსნიდა ძარღვებს,
მერვეში იყო თოვა,
პატრონს მიაკვდა ძაღლი.

შენ ხომ ყვავილობ ისევ
ირმის ეხვევი კისერს,
ისევ კითხულობ შელის,
როცა ეშვება ნისლი
და არაფერი გშველის.

მზია სალვარიძე
ფეისბუქპოსტი

დებილი ქალები მეჯავრება ყველაზე მეტად...

არ მწამს ოდესმე გახელილი თვალების  და მითუმეტეს- წლების შემდეგ საჯაროდ გამხელილი  სიმართლის...

დიახ, ყველა უვარგისი კაცის უკან, იმაზე ბევრად უვარგისი ქალი დგას, რომელიც, ყოველი ახალი პატიების შემდეგ ეტაპობრივად აყალიბს მოძალადეს.

ყველა უვარგისი ქალის უკან, იმაზე უფრო უვარგისი დედა-მამა დგას, რომლებიც ობობას ქსელივით არიან ჩახლართული შვილების გენდერული წესით დაყოფაში და მხოლოდ ქალიშვილის გზას აცდენის  შემდეგ ეწვით მაღლა აშვერილი ცხვირის წვერი. იმაზე არასდროს უფიქრიათ, თავიდანვე რომ ზურგი მიეცათ, მათი შვილებიც ივლიდნენ წელგამართულნი...

მეზიზღება არაფრისმცოდნე და არამკითხე სამეგობრო, სანათესაო, სამეზობლო. ყველაფერზე თვალისდამხუჭველი და ამავდროულად ყველაფერზე თვალებდაჭყეტილი საზოგადოება, რომლის აზრთა სიჭრელეს აყოლილნი  მხოლოდ ხრამში იჩეხებიან...

მეზიზღება ორადგაყოფილი აზრი, მოლა ნასრედინის მდგომარეობა და არაფრისთვის  ზვარაკად შეწირული ქალები.

არავითარი თანაგრძნობა მაქვს წლების მერე თავმოხსნილ ამბის გუდებზე, გვიან გამოღვიძებულ და სამაგიეროს გადახდით შეპყრობილ ქალებზე.

არ მაქვს და მორჩა!!!

რომ არა მათი სიმხრდალე, სიბეცე თუ განუვითარებლობა, იქნებ ის მოძალადე პირველივე ჯერზე დამუხრუჭებულიყო და მოგებოდა გონს...

დიახ, ვერ ვიტან დებილ ქალებს, მაგრამ შენ, მოძალადე, მოღალატე და ჩამოუყალიბებელო მამაკაცო, დიახაც ღირსი ხარ, რომ იცი, ადრე თუ გვიან გამოგიფენენ სააშკარაოზე შენ ნაგავს და მერე გინდ თავით ამტვრიე კაკალი, გინდ მუშტით და გინდაც დაუმტვრელი ყლაპე ყელში გაჩხერილ ბოღმასავით...
_____
(((((((((((((  არც კი ვიცი რა ვთქვა. (((

რატომ შლი ადამიანო ყველაფერს?
ფლორენცია 2021-04-18 20:05:51

დღიური: მაკიაველი.
უკანასკნელი ლექსი შენზე
მე მინდა გითხრა რაიმე ისეთი,
რაც ჩემს თავს შეგაცოდებს...
მე ასე მინდა !
მე არა ვარ ახლა ქუჩაში,
არა ვარ გაყინული,
არა ვარ მოტყუებული,
არა ვარ შეშინებული...
მაგრამ მე  მაინც
მინდა გითხრა რამე ისეთი,
რაც ჩემს თავს შეგაცოდებს !
მე ახლა ვწევარ
მე ვწევარ
რაღაც გაურთულებელი სიმშვიდით,
რაღაც ძალიან ჩემი და
ძალიან მახლობელი სიჩუმის გარემოცვაში
და ვფიქრობ:
რა შემიძლია გითხრა ისეთი,
რაც ჩემს თავს შეგაცოდებს...
მე მინდა წარმოვიდგინო
შენი შემოსვლა ოთახში.
მე მინდა წარმოვიდგინო
ჩემი დახვედრა...
მე არ მინდა შეგაცოდო თავი ჩემი ძველი ტკივილებით,
არც ძველი სისულელეებით,
ერთ დროს საშინელ წვიმაში დგომით
ერთ დროს ტირილით...
დღეს მე ვარ კარგად
და მე მინდა შეგაცოდო თავი
ჩემი დღევანდელი კარგადყოფნით,
ჩემი დღევანდელი სიმშვიდით,
რადგან ეს სიმშვიდე და კარგად ყოფნა
კიდევ ერთხელ შემახსენებს იმას,
რომ ჩემგან გავიდა სიყვარული.
მე მინდოდა მეთქვა რამე ისეთი,
რაც ჩემსთავს  შეგაცოდებდა
და გეუბნები:
"მე აღარ მიყვარხარ შენ ! "
ზვიად რატიანი
ფლორენცია 2021-04-18 19:59:16

დღიური: მაკიაველი.
ფლორენცია 2021-04-15 02:16:18

დღიური: მაკიაველი.
ფლორენცია 2021-04-15 02:15:13

დღიური: ჯაბა1989.
***
ნენი, გურჯისტანის მიწა ედემია,
მაშ, ჭო, ყველამ თურქეთიდან წევდეთ ბათუმ,
რაფერ ბუზებივით თვალწინ ირევიან,
ჰაიდე, ჩვენ ღელი-პირას, ჩემო ხანუმ!

იგზე აცხან აჭარული კიჟინია,
სამას-სამას სისხლიანი იარები,
სიზმარს, სიზმარს მინანია
უცხო მიწაზედ რომ ვიარები!

გაღმაი ჩემებური ბაღვი-ბუღვაი
ნახირს საძოვარზე მიდენიან,
გულში სიყვარულის მარწუხები
ჰოიდა, ჰოიდა, ნანას მიმღერიან!

ნენი, წამო, ადექ, წევდეთ გურჯისტანში,
ბათუმს უცხოდ უცხოელზე გვიყიდიან,
დარდმა ეშმაკივით დამკრა ისე ტანში,
ცოდვა მძიმეა და ვეღარ მიზიდია!

გულში სიყვარულის მარწუხები
ჰოიდა, ჰოიდა, ნანას მიმღერიან!


***
ნენი, გურჯისტანის მიწა ედემია,
მაშ, ჭო, ყველამ თურქეთიდან წევდეთ ბათუმ,
რაფერ ბუზებივით თვალწინ ირევიან,
ჰაიდე, ჩვენ ღელი-პირას, ჩემო ხანუმ!

იგზე აცხან აჭარული კიჟინია,
სამას-სამას სისხლიანი იარები,
სიზმარს, სიზმარს მინანია
უცხო მიწაზედ რომ ვიარები!

გაღმაი ჩემებური ბაღვი-ბუღვაი
ნახირს საძოვარზე მიდენიან,
გულში სიყვარულის მარწუხები
ჰოიდა, ჰოიდა, ნანას მიმღერიან!

ნენი, წამო, ადექ, წევდეთ გურჯისტანში,
ბათუმს უცხოდ უცხოელზე გვიყიდიან,
დარდმა ეშმაკივით დამკრა ისე ტანში,
ცოდვა მძიმეა და ვეღარ მიზიდია!

გულში სიყვარულის მარწუხები
ჰოიდა, ჰოიდა, ნანას მიმღერიან!


***
ნენი, გურჯისტანის მიწა ედემია,
მაშ, ჭო, ყველამ თურქეთიდან წევდეთ ბათუმ,
რაფერ ბუზებივით თვალწინ ირევიან,
ჰაიდე, ჩვენ ღელი-პირას, ჩემო ხანუმ!

იგზე აცხან აჭარული კიჟინია,
სამას-სამას სისხლიანი იარები,
სიზმარს, სიზმარს მინანია
უცხო მიწაზედ რომ ვიარები!

გაღმაი ჩემებური ბაღვი-ბუღვაი
ნახირს საძოვარზე მიდენიან,
გულში სიყვარულის მარწუხები
ჰოიდა, ჰოიდა, ნანას მიმღერიან!

ნენი, წამო, ადექ, წევდეთ გურჯისტანში,
ბათუმს უცხოდ უცხოელზე გვიყიდიან,
დარდმა ეშმაკივით დამკრა ისე ტანში,
ცოდვა მძიმეა და ვეღარ მიზიდია!

გულში სიყვარულის მარწუხები
ჰოიდა, ჰოიდა, ნანას მიმღერიან!





ჯაბა1989 2021-04-12 16:40:30

დღიური: ფლორენცია.
ვერ შეგპირდები რომ უსასრულოდ დაგელოდები
ვერ შეგპირდები, რომ უსასრულოდ მომინდება შენი ნახვა
ვერ შეგპირდები ვერც იმას, რომ ჩემი გულის საწვავობისთვის მუდამ ივარგებ
და არასდროს გაგივა ვარგისიანობის ვადა.
შეგპირდები მხოლოდ იმას, რომ
რაც არ უნდა მოხდეს,
რა კატაკლიზმებიც არ უნდა დატრიალდეს,
არასდროს ვიქნები ყალბი შენთან,
სხვასთან? _ შეიძლება,
მაგრამ შენ, არასდროს მოგატყუებ
და თუ ოდესმე, სულაც აღარ მომინდება ვიყო ცოცხალი,
და თუ ოდესმე, სულაც აღარ მეყოფა შენი სიყვარული არსებობისთვის,
გეტყვი მშვიდობით - ჩუმად, ჩემთვის გულში
და ... გავფრინდები!
ფლორენცია 2021-04-11 18:12:26

დღიური: თეია.
Вот и сегодня Ёжик сказал Медвежонку:
— Как всё-таки хорошо, что мы друг у друга есть!
Медвежонок кивнул.
— Ты только представь себе: меня нет, ты сидишь один и поговорить не с кем.
— А ты где?
— А меня нет.
— Так не бывает, — сказал Медвежонок.
— Я тоже так думаю, — сказал Ёжик. — Но вдруг вот — меня совсем нет. Ты один. Ну что ты будешь делать?..
— Переверну все вверх дном, и ты отыщешься!
— Нет меня, нигде нет!!!
— Тогда, тогда… Тогда я выбегу в поле, — сказал Медвежонок. — И закричу: «Ё-ё-ё-жи-и-и-к!», и ты услышишь и закричишь: «Медвежоно-о-о-ок!..». Вот.
— Нет, — сказал Ёжик. — Меня ни капельки нет. Понимаешь?
— Что ты ко мне пристал? — рассердился Медвежонок. — Если тебя нет, то и меня нет. Понял?…
თეია 2021-03-31 18:07:19

ეს ყოველივე ბარნოს არ გავდა...გამეღვიძა და მტკიოდა და თან არც მტკიოდა. რას შევადარებდი? ალბად ოპერაციის შემდგომ მორფინთან შედარებით რომელიმე სუსტ ტკივილ გამაყუჩებელს ვენაში რომ გაგიშვენებ და მაინც ყველაფრის შეგრძნება გრჩება, თუმცა ათბალიანი სისტემიდან ექვს ან შვიდ უფრო სწორად კი რვას, რომ მიანიჭებ და იტყვი მოსათბენიაო. მედპერსონალი კი გაოცებული თვალებით გიყურებს და ამბობს მოსათბენი? დედამიწაზე ტკივილიც კი გაუფერულდა...ან ეს მხოლოდ ჩემთვის მოხდა.
ვცდილობ ერთი ამბის დაწერას და რაღაც მაკლდება, თითქოს სულიდან მეცლება და ფურცელზე გადატანილი  სიტყვები კვდება.
ეს ბარნო არაა...ზუსტად ერთი წელია ვცდილობ გავცოცხლდე, აღვიდგინო ძველი უნარები მე კი უიმედო ამნეზიაში უფრო და უფრო ღრმად მივდივარ...რეალობას ალბად ამნეზიაში ყოფნა მირჩევნია.  მაინც ვიღიმი და ვამბობ მოსათბენია...
მე მაინც გავცოცხლდები!
ბარნომუსია 2021-03-30 14:23:06

დავწერე...ვიფიქრე...ვერ გადავწყვიტე...წავშალე...
ბარნომუსია 2021-03-30 13:42:55

დღიური: მათე.
გამარჯობა, ურაკო, რომ არ შემომიხედავს აქ დიდი ხანია, მაპატიებ, ალბათ.....
მათე 2021-03-20 23:40:26

სერიოზული ხუმრობა

ქალი...ოჰ, ქალი...
სისხლი ყეფს და ცეცხლი მენთება,
ამ სასწაულზე
სამარეშიც ვარ შეუცვლელი.
ქალი პოეტი?????
ნუ მიწყენთ და...მე მახსენდება,
პაწია ჭკუა,
კოხტა თხა და...
ბარდის ფურცელი.

ქერის ყანაში
როდის იყო პური ეთესა,
ოქროს ვაშლები ვერხვის ტოტებს
ვინ მიაშავა.
სხვისი რა ვთქვა და...
მე თუ მკითხავთ,
ეს პოეტესა,
პოეტზე უფრო კარგი ნაშაა.

ყველას არ ეხება და ყიამეთს ნუ დააყენებთ.
სანდრო ბერიძე.

დღიური: თეია.
თმიდან აღმოსავლურ სიმშრალეს ვივარცხნი,
ნინათ გოტახილით მოსვლას ვიქადნი.

და ვჩურჩულებ: "ზოღა ჩქიმი"
თეია 2021-03-15 14:09:11

დღიური: მუხა.
https://www.youtube.com/watch?v=AWNraPeCSdo
ფლორენცია 2021-03-09 18:24:44

დღიური: მუხა.
https://www.youtube.com/watch?v=g5iSsAHLrQo
ფლორენცია 2021-03-09 18:24:16

ცუდი ლექსი არ არსებობს, ისევე როგორც ადამიანი, არსებობენ მიზეზები, რატომ არიან ისეთები, როგორებიც არიან.
ნიმუში#1

დოღი აქვთ უკუდო ნარცისებს!

ცოტაა დღეს მუზის „ნაჟური“,
(მუზები გვატყვევებს  -არც ისე...)
სიტყვები აღარ სჭრის კაცური-
დოღი აქვთ უკუდო ნარცისებს!

კითხვის და ძახილის ნიშანით,
ვიტყოდი -წერტილით, მძიმეთი...
სად გაქრა,  ის „ხარი მისანი“?-
არა მაქვს,  მე თქვენი იმედი!

გამრჯე კაცს ხვავი და ბარაქა,
(მიართვით -„ნადავლი“ აკიდოს!)
თუ ლექსი მართლა ლექსს არა ჰგავს,
მე როგორ ვაქო და ვადიდო?!

მელანო მირანდუხტს აქეზებს,
ცოფებს ყრის ელამი ციცინო...
თუ გესლი  გადგებათ ბაგეზე ,
მითხარით, როგორ არ ვიცინო?!

ზოგს ენა  თუ ორი  მეტრი აქვს,
ზოგი კი ისეთი ავია...
მე თეთრზე ვიტყვი,  რომ, თეთრია -
შავი ხომ ისედაც შავია?!

მელანო მირანდუხტს აქეზებს,
ცოფებს ყრის ელამი ციცინო...
თუ გესლი გადგებათ ბაგეზე,
მითხარით , როგორ არ ვიცინო?!

ზაურ ნაჭყებია,

2.03.2021

დღიური: მარიამ.კ.
ქუჩაში ფოტოაპარატით გასვლა გადავწყვიტე.
არასოდეს მიფიქრია პორტრეტების გადაღება, რადგან ჩემი თანამოქალაქეები დიდად არ გამოირჩევიან კამერის სიყვარულით, უფრთხიან კიდეც მას. გასვლისთანავე  შინ დაბრუნება მომინდა. ქალაქი ჩვეული რიტმით სუნთქავდა, გარშემო უამრავი ადამიანი ირეოდა, მე კი ფოტოაპარატი ჩანთიდანაც არ ამომიღია.
შინ იმედგადაწურული დავბრუნდი, ისევ არაფერი გამომივიდა. ნუგეშად ისღა  დამრჩენია ჩაი დავლიო და დაველოდო უფრო საინტერესო დღეებს, იქნებ ოდესმე გავბედო კიდეც და პორტრეტები გადავიღო.

მარიამ.კ 2021-02-16 00:20:53


1 2 3 ... 1473 1474 1475