დღიურები


(პოლიტრიფტი)

კლდეს მომწყდარი კენჭივით იყო ჩემი ცხოვრება,
ცას თავშალი ავახიე ღამის სათევად,
სახლი სახლად არ მივარგოდა,
ჭერი სამყოფად,
იატაკი ლოგინად,
შემიძლია ცოდვაც გავამხილო და ვთქვა:

თუ რამდენად ლამაზი იყო,
მეტყევე ქალის ხავსიანი ხელები,
რამდენად მახვილი იყო ბავშვების თვალი,-
ნატყვიარ კედლებს რომ ისარივით თითი მიადეს.
არც აღარავის გაახსენდება,
ჩემი დაღლილი ცოლი,
თვალებიდან წვიმას რომ იმშრალებდა
და აწ გადაბმულ ყველა ძველ და მომავალ მკვდრებზე,
შუა ზაფხულში,
კოპიტის ძირას,-პიოლამეფთან,*
გარდაცვლილს რომ თავზე ვედექი.
ვერც მიწას ვკარი ხელი, სადაც ის მოკვდა,
ვერც ჩრდილს დავამღერე.
ხე დავტოვე ჩემს ეზოში,
ერთი ლოდიც მუზეუმივით,
თვითონ კი სადღაც გადავიხვეწე.

მღეროდა კაცი,-დამხრჩვალ  ფიცრულს შეკედლებული,
მღეროდა კაცი-იავნანას მღეროდა კაცი.
და მკაცრი იყო მისი სიმღერა,
და ხელუხლებელი და უშობი.

მღეროდა კაცი, ქსოვდა და ქსოვდა
დაბადებიდან გარდაცვალებას იზეპირებდა,



ათი მზის ეტლიც გამოგიგზავნონ, განა აუხვალ?
შუაღამისას, საფლავები როცა ყმუიან,
ყურს უგდებდა მიწის ტკივილებს,
განმარტოებულია კაცი და დამარხული სევდის  წითელი მდინარე რომ წამოუვიდეს,
დამალვას ჰგავს ეს, სიყვარულისას.
სხვებთან კი ალბათ თბილი ზამთარია.
ქუჩები კი ისეთი:
არც ბებერი მუხები ღონდებიან,
არც იასამნებს უხარიათ გაზაფხულობა.
მღეროდა კაცი,-სულ უბრალოდ,
სულ არაფრისთვის მღეროდა კაცი.

მთას რომ შეეკედლე,
სიყვარულს განა აქ გააცოცხლებ?
თუ კი არ დაგრჩა, სულიერიდან?
სახე რომ ბამბის ქსოვილად გიქცევია,
წვერი კი,პირქუშ ქვიშას მივიგავს, ქვიშას სეტყვისებრს,
იქნებ ის სჯობდეს, უშნო ნამგლით შეილამაზო?!
-რა ხისტია მარტოობის ტილო და რა ლამაზი,
ღმერთის მუცლიდან ამოდის ასე,
მდინარე კი ამოსავალს, ხომ არასოდეს დაუბრუნდება.
ამ ფიცრულში,
მიტოვებულში,მივიწყებულში,
სატრფიალო ლირიკა მიცოცხლდება,
ჩემს ეზოსთან ვერ შევძლებდი ჭის გაკარებას,
არ იქნებოდა წყალი კამკამა.
ამოიკვნესა და განავრცო,გულით, გულით-ნახევრით:

უკანასკნელად მომეჩვენა ტრფობის ის ჟამი.
ამ ფიცრულში კი, მკრთალ აჩრდილად კი არ ვქცეულვარ,
მთელი საიდუმლო შევინახე და აქვე ვამხელ,
მე მოვერიე დავიწყებას,
აქ ჩავირაზე
და სასჯელი კი იმ ორთვალა ურემს წააგავს,
რვავე ცხენი რომ, ნეკნის თოკით მასზე მივაბით, თოკს სასიკვდილოს.

ღამე ა ისეთი, მძიმე უღელს დაგადგამს თავზე, გვირგვინს მივიწყებულს.
-ღელეში რომ კაცი ქვებზე გადაირბენს, აქაოდა შარვლის ტოტი წყალში არ ჩავყოო და კოჭლი ქალი,
ალბათ ოთხოცს  მიტანებული, დატოვებული გაღმა ნაპირას,
ქვას ჯოხს უმიზნებს.
კაცი გაღმა მხარეს, არყის მსმელი კაცებისკენ მიიჩქარის,
ქალი წვალობს, წვალობს, მეგობრის საფლავს სარეველა შეეჩვიაო,
მიდის და კვდება.
ნეტავ რამდენს აღარ ახსოვს თაფლის სიმწარე?
ის  სიყვარული, კაშკაშა მზეში რომ ეძებდა  და პერსეფონეს შავ მიწაში რომ ვერ იპოვა?
რამდენ რძეს უსხამდნენ ამ ესთეტიზმს და რიგში დგომა ვის გაუგია,გარდა პურისა, სანთლისა,ტალახისა.
ბატკანს თვალი შეავლო და ნატკენი ხორცი გაუჩინარდა.ბავშვს გააჩნია სინდისის ქენჯნა, თუნდაც ვერმოსულს.
იჯდა კაცი დიდ ლოდზე, მთების ქედებზე მილურსმნული,
დაჭრილ ირაოს მიმსგავსებული, რომელსაც არსად აღარ მიჰყავხარ.
თვალი შეავლო მკაცრ მთებსა და მთისავით ცრემლი თვალებიდან ამოუყვავდა.
-დადიან სოფლად, მეზობლები, ამვლელნ-ჩამვლელნი,
ვერც სიყვარული დაიტირა,
ვერც თავს მიხედა-ამბობენ და საფლავის ქვას ერიდებიან.
-ჩამოიარა სოფლის სულელმა,-
ეჰ, მეზობელო, კარგო ქალოვ, შენი მჭადები ისე ცხვებოდა,კალთით ფქვილი ქმარს რომ მოჰქონდა, ნამათხოვარი,დედაჩემისგან.
თქვა და მიწას ხელი შეახო,
ხის ტოტებში გაიშალა და ამოიკვნესა, სადა ხარ, ბიჭო.
ცოლიც გიყვარდა, ამა სოფლად ერთი სულელიც.
ბატკანს სამჯერ ხმა აღმოხდა,
სამჯერ თქვა-მოვკვდი.მოდი ვიმღეროთ სიყვარულო,სხვა არაფერი,
მოდი ვიმღეროთ,
უკანასკნელი ცხოვრება და ეს ლექსები,
როგორაც თეატრს,ჭადრის ხეებს,აბრას,ბროშურას,

თან გაატანე:
ჩემი სუნთქვა,ნაბიჯი,ექო.

როგორც ატანენ უკანასკნელს მიხაკებს,ვარდებს,
გვეგებებიან ვრცელი ამბით,მოკლე კოცნებით,
დიდი ხანია აღარ  მჯერა ხიდიდან ვარდნის,
დიდი ხანია ასე ვცხოვრობ,ასე ოცნებით.

მოდი ვიმღეროთ სიყვარულო,სხვა არაფერი,
მოდი ვიმღეროთ,
უკანასკნელი ცხოვრება და ეს ლექსები,
როგორაც თეატრს,ჭადრის ხეებს,აბრას,ბროშურას,

თან გაატანე:
ჩემი სუნთქვა,ნაბიჯი,ექო.

როგორც ატანენ უკანასკნელს მიხაკებს,ვარდებს,
გვეგებებიან ვრცელი ამბით,მოკლე კოცნებით,
დიდი ხანია აღარ  მჯერა ხიდიდან ვარდნის,
დიდი ხანია ასე ვცხოვრობ,ასე ოცნებით.

დღიური: თემური57.
 
2021 წელის 20 ივნისი. მიმიწვიეს საერთაშორისო ლიტერატურული კონკურსის საექსპერტო კომისიის (ჟიურის) ერთ-ერთ უცხოელ წევრად ... ფიქრის შემდეგ დავთანხმდი. მქონდა ამის მიზეზი.
კონკურსი გაიმართება სექტემბერში.  აგვისტოში კი უნდა შევაფასო სხვადასხვა ეროვნების მონაწილე. შრომატევადი საქმეა, ვნახოთ, როგორ გავართმევ თავს.
ორგანიზატორები თავად დამიკავშირდნენ.. რატომ მე? - ხომ ვერ ვკითხავდი? ... რამდენიმე პრესტიჟული (მათი აზრით) საერთაშორისო კონკურსის პრიზიორი და ერთხელ გამარჯვებულიც ვარ (სულ თორმეტი ჯილდო მაქვს) და ალბათ ჰქონდათ ჩემზე ინფორმაცია (ასეთ კონკურსებში შემოქმედებით ბიოგრაფიას ითხოვენ), მაგრამ ამათ საიდან,  ვერ მივხვდი. მაგათ კონკურსში მონაწილეობა მგონი არასდროს მიმიღია  ... როცა კონკურსი დამთავრდება მერე ვკითხავ.
ყველა ჩემს წარმატებას აქ, ამ დღიურში ვინახავ. შევინახავ ამასაც (კონკურსის დასახელებას დასრულების შემდეგ ჩავწერ).
ამას მხოლოდ ჩემი ოჯახის წევრებისთვის ვაკეთებ, პატარა შვილიშვილებისთვის. რა ვიცი, იქნებ როდესმე ჩემით იამაყონ.
თემური57 2021-07-24 18:38:37

ე.წ. „ფრენდებში“
ერთი მართლაც დიდებული მხატვარი მყავს,
რომელიც ზოგჯერ
იმ ნახატების დასათაურებას ითხოვს,
სტატუსებად რომ გამოკიდებს დროგამოშვებით.
ერთგვარად გვეთამაშება „ფრენდებს“,
ხან თავად არქმევს სახელს
და სწყინს,
თუ ვინმე რამეს უსწორებს...

...რატომღაც სურვილი გამიჩნდა
ჯერ სათაური მიმეწოდებინა მისთვის,
რის მიხედვითაც შექმნიდა ნახატს.
- რა სათაური?
მკითხავს ალბათ,
მე აღმომხდება „გრამატიკა“,
მიწყენს
და გულმოსული მეტყვის:
- ანუ, დაგხატოთ?
- არა, რას ამბობთ,
გრამატიკაში ორები მყავდა,
დამემოწმებოდა ალ. ელერდაშვილი,
მაგრამ ეჰ!

- თუ გადაწყვეტთ  რომ მე დამხატოთ,
თან დამამსგავსოთ,
მასხარადაც რომ ჩამიფიქროთ,
მაინც „თმენა“ შემოგეხატებათ.

Знаешь, любимая?
Ты один из моих?
Я такой большой
Этот маленький мир
Мир кончика иглы
Ничего не могу уменьшить.

Я всю ночь ломался,
Всю ночь в слезах,
Как брошенный ребенок,
Как упавший виноградник.

Мой распад и крах,
Печень, моря и ручьи,
Мои мечты, амнезия,
Моя бесконечная жизнь,
Мой сплошной провод,
Как сплошные песни,
Как перелетные птицы
Как лодки с луком,
Сломано и достигнуто.

თუ ოდესმე რამეს შეუშლია ჩემთვის ხელი, ეს სამარცხვინო შიშები იყო: არ დამცინონ, არ გაბრაზდნენ, ფეხებში არ გამოვედო ვინმეს. ეს შიში მაიძულებდა ვყოფილიყავი ის, ვინც არა ვარ. ვინმემ არ დამცინოს, რომ ღმერთისაც მწამს და ეკლესიის ძალისაც, ვინმემ არ დამცინოს, რომ ჩუმად მაგრამ წარამარა წამომცდება ხოლმე ისეთი ვადაგასული სიტყვები, როგორებიცაა ვთქვათ  ,,სუფთა'' და ,,სათუთი'' ვინმე არ გაბრაზდეს, რომ პოლიტიკის  და ყველა პოლიტიკოსის მეშინია, ვინმე იმაზეც არ გაბრაზდეს, რომ ყველაფრის მეშინია. ვინმე კარგმა ადამიანმა ხელი არ მკრას მხოლოდ იმიტომ, რომ ცუდად ვიყავი და ბევრი ვიხმაურე. რატომაა ბოროტი დაცინვა და ბოროტი გაბრაზება ჩემთვის საშიში და სიყვარული ვერ თავსდება მის გვერდით და სადაც სიყვარული არაა, ნეტა ყველასთვის ხილული იყოს, რამხელა მგრგვინავი ქვესკნელია.

მაია სარიშვილი.

დღიური: თეია.
კვლავ თავს იტყუებ ლექსების წერით,

შიშველ ნერვების დასამშვიდებლად.
თეია 2021-07-20 09:28:46

სასაცილოა, მიდიოდე, კვალს არ ტოვებდე,
არავის ფიქრში, არც თვალებში, აღარც ხსოვნაში,
უწინდებურად რომ ადგე და ისევ მოხარშო
ერთ ქვაბში ყველა შენი დარდი, განმარტოება,
უსუსურობა, უმეცრება, კიდევ ათასი
შიში და ღამის ნამსხვრევები, რომელიც ტეხე...
ჯერაც ვერ ნანახ ზმანებათა უცნობი ექო,
რაც ვერ მოიმკი, უფრო სწორად, რაც ვერ დათესე,
რაც ვერ მოიგე, რაც წააგე, რაც ითამაშე,
ყველგან, სადაც კი გაწვდებოდა ფიქრი და ხელი,
ყველგან, სადაც კი საკუთარი თავი ამხილე,
ომში, ეზოში, სცენაზე და ჭვავის ყანაში.
სასაცილოა, უერთგულო მათ, ვინც აქამდე
დაგაღალატა არაერთგზის, უფრო მრავალგზის...
შენივე ყოფით არყოფნათა გზები დახაზე,
მერე მოეშვი, მერე უფრო, მერე დაქანდი,
სადაც არავინ გელოდება, სადაც არავინ
ჩაგიღიმილებს. მიენდობი, ლუკმას გაუტეხ,
სადაც სულერთად გეჩვენება სტიკლი, გაუდი,
სადაც შენობებს წარწერები ურცხვად ფარავენ.
სასაცილოა, მიდიოდე, კვალს არ ტოვებდე,
არავის ფიქრში, არც თვალებში, აღარც ხსოვნაში...

გიორგი ბალახაშვილი.

დღიური: სამურაი.
ფეხაკრეფით შემოუარეთ სიყვარულს,
კეთილებმა, მამაცებმა და მომხიბვლელებმა,
არ შეეხოთ გამხდარ მკლავებზე,
არ კითხოთ - რატომ არა აქვს ფერი,,
პირიც არ აუკრათ - აღარაფერს გეტყვით თავისზე;
თავი შეიკავეთ მხდალებმაც, ცოდვილებმა და ხეიბრებმა,
მძიმეა, როგორც რიყის ქვა,
მოუხელთებელია, როგორც მდინარე.
ფეხი აუქციეთ - მიტოვებულს,
რადგან "მეფე ლირი" უკვე ატირდა,
რადგან მწუხრის ზარების ხმა დაკარგულია,
რადგან ოლიმპოს მთა დაიკეტა,
რადგან ცათა სასუფეველში კარანტინია,
რადგან ჩვენი ელამი სიზმრები ლურჯ ფერებს აღარ ხედავენ,
რადგან ჩვენი იდუმალი გზები უკვე ყველასთვის ცხადია
და ამ ცხადში, ის წევს -
ასეთი ლამაზი და გაუგებარი.

ნუციკო დეკანოზიშვილი.
სამურაი 2021-07-14 23:00:50

დღიური: სამურაი.
დამნაშავე

დამნაშავეა, რომ მოკვდა,
მოკვდა არეულ საწოლში,
თავი გვერდზე გადააგდო და, ღმერთო ჩემო,
პირღია მოკვდა. რა სირცხვილია!
არც ოთახი მიაწესრიგა,
არც ჭურჭელი დარეცხა,
წარმოიდგინე, საფერფლეც კი სავსე დატოვა,
და ეს მტვერი თაროებზე?
არც ფოტოები წაუშლია ტელეფონიდან,
ისეთი, ცოტა უხერხული,
არც წერილები,
ან ეს შიშვლად სიკვდილი,
რა უპატივცემულობაა,
რა სირცხვილია!
არც შეყვარებულს შეურიგდა,
არც ვალები გადაიხადა,
ან განვადება და კრედიტი,
არც მეზობელს ჩაუტანა ლიფტის ფული,
სადარბაზოს საკეტის ფული,
სარეცხი მაინც გაერეცხა
ან თუ გაშრა, შემოეტანა.
არც პროფესიულ წარმატებას  მიაღწია,
არც სტარტაპერი გახდა,
ბლოგერი ან ინფლუენსერი,
მაინც როგორ უნდა მოახერხო ასე სიკვდილი,
რას იფიქრებენ?
როგორ არ შერცხვა?
წვერი მაინც გაეპარსა,
თმა დაევარცხნა,
სანამ ნაცემი მოკვდებოდა
ტკივილისგან,
ღამით და მარტო.

დიანა ანფიმიადი.
სამურაი 2021-07-14 22:57:35

ვისაც ვუყვარვარ და ვისაც ვძულვარ,
ორნივ მართალნი არიან ცამდე,
ვძულვარ - ვინც ახლო მოვუშვი გულთან,
მათ, ვისაც მთელი არსება ვანდე.

ვუყვარვარ - ვისაც ჟამი-ჟამს ვხვდები,
ვინაც ჯერაც ვერ მივიღე თვისად...
ვის სიშორესაც მკარნახობს ბედი,
გაუშიფრავი დავურჩი ვისაც.

ვისაც ვუყვარვარ და ვისაც ვძულვარ
ცამდე მართალნი არიან, ალბათ,
ვინაც ახლობლად მიიღო გულმა,
რატომღაც ძალზე ადვილად მკარგავს.

რა გითხრათ, ხშირად ვიბნევი კიდეც
და სიახლოვე მაშინებს კაცთა,
ვმარტოობ... კვლავაც რომ აღარ ვზიდო
ადამიანის დაკარგვის განცდა.

ვისაც ვუყვარვარ და ვისაც ვძულვარ, -
მაინც მართალნი არიან ორნივ,
ვძულვარ, ვინც ახლო მიიღო გულმა,
ვუყვარვარ, ვისაც დავურჩი შორი.

ბელა შალვაშვილი

ისევ არაფერი მეგობარო,
არაფერი შეცვლი
ლა ჩვენს ქალაქში,ხშირი წვიმებიც გადაიდო გაისამდე,
მხოლოდ და მხოლოდ ტყავის გამოცვლას ელოდებიან ეზოები, იზმორებიან და იღლებიან,დაუღალავად უცდიან გაზაფზულობას.
ასე უთავბოლოდ როგორღა დამავიწყდი, ხედავ, ამჩნევ?ზამთრის უკანასაკნელი თვის დასაწყისში,ლექსიც ვეღარ გავიმეტე და ასე, ლავკრაფტის "სიცივით" , გაციებული ჩაით,თაროებზე გასაფრენად მზად შავ-თეთრი ფოტო-სცენებით  გიმზერ.
ასე მგონია ჩვენ საერთო,პროგნოზები გვაქვს ამინდების,
თანაც უიმედო.
წრეს გვივლიდნენ,გარს გვეხვეოდნენ მკითხავები, ჩვენ კი კრინტიც აღარ დაგვცვდეს ჩვენ ცხოვრებაზე, ,ვიყოთ მდუმარედ, კელიად ვიყოთ.
თეთრი წყაროს წყალით პირს ვიბანდეთ და სული გველეოდეს ენგურზე,
ველოდებოთ უთენია აისობას, დავღიღინებდეთ მხნე და ხალასნი.
თითქოს იოლად ვჭვრეტდთეთ  ქვეყანას და ვიყოთ თოვლი ხელშეუხებელი,ღმერთივით თოვლი..
2
როგორ ხარ  ახლა,მეგობარო,
ვეჭვობ ბარათები აგვიანებს,
თითქოსდა ზამთარს გადავურჩი,
რომანს,ლექსებსაც ნაგვიანად,
დავთმობ,ოღონდაც მეახლე და...
სადღაც შორს მესმის გემების ჩაძირვის ხმა,
ასე შორს ვხედავ ხალიჩების რეცხვის სეზონებს, ასე შორს ვამჩნევ ტყემლის ხეებს, ბავშვებს,მოხუცებს, ტრამვაის,მტრედებს.არც მატარებლები ყვებიან მგზავრებზე, აღარ გადმოდგებიან რელსებიდან და ცაშიც არაფერია,როგორი შავი თვალებიც არ უნდა ააყოლო.
ასე შორსაა ყველაფერი.
მე  სახლიდან მეგობარო ადრე წავედი, მთლად უთენია,გათენებისას გვამჩნევია როგორ ვცხოვრობთ, როგორ გვიყვარს,როგორ ვერ მოვკვდით.
ისეთივეა ჩვენი ეზო,ჩვენი ფანჯრები, როგორც დავტოვეთ,ვიზეპირებთ და მეტი აღარც ვართ,გარდა ამბების.
იქნებ მოვიდე მეგობარო, ჩამოვაღწიო საღ-სალამათმა.ასე ასჯერად,  ჩამოვიტოვე წელიწადის დროები,მაისობა , ყვავილობანა, გაშლა-დამჭკნობა  და ვერ მოვსულვარ..
აფხაზური ცხენებიც დაილია და ოფლად-ოფლად ღვრიან ნიშნიანიძეს.
აღარც ხეთაა,აღარც ჯარი
და მზადყოფნაში გასაფრენად არაფერია,გარდა თავების.
არც ხურჯინი მომიკიდია ცხელი ამბებისთვის,ერთი ესაა,ხან ლია დამყვება უჯრედებში მეტასტაზებად, ხანაც ესენინი ამომდის  ყელში,(ხშირად ბესიკი)
ასეა მეგობარო,ვერაფრით შევძელი კარგად ყოფნა, ვერაფრით შევძელი.
გამუდმებით დავატარებ ჯიბით საკუთარ ნეკროლოგს,მაგრამ არც თოვას არ უჩანს პირი, როგორც ჩემს ამბებს არ უჩანს ბოლო, ნეტავ შემეძლოს, შუაღამით გასულ აფრებს, შევუცვალო გეზი და ხედი, და გადავცუროთ, გადავცუროთ მღვრიე ენგური.
ილი

სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ , პაგანინის მევიოლინის ავადმყოფობის გამო, გადადებულ კონცერტს გავს ეს გაზაფხული,რომელიც უშედეგოდ გაიწერა.ასევე უუნაროდ გაწერილია ყველა სეზონი აქ,ამ ქალაქში, მგზავრებიც  იწუნებენ მატარებელს და თოლიებიც საკმაოდ შორსაა ან და მხოლოდ მზერა რას გიშველის, რაღას დატკბები, როცა სასიხარულოდ ან სამწუხაროდ დატვირთულია კვირძალი საღამო. შორეულ აფრებს ავედევნებოდი, რაიმე უდიდებულესობის გამო, რომელიც აღარაფერი იქნებოდა,გარდა მტვერისა და მომლოდინე, უნაპირო შენი თვალების.

მერცხლის აფრენა კი არა,
სადაც ოდესმე ჩვენი თავები გვეგონა ბუდეები,
როცა ველოდით,
როცა ვსახლობდით,
და უკანასკნელს ყურს ვუგდებდით,როგორაც ზეიმს, ან გაცილებას, მარტივად სიკვდილს,
სწორედ ესაა გაზაფხული,
გაზაფხული უკანასკნელი.

აღარ მწერ მეგობარო, თითქოს დამჯდარხარ ვაშლის ძირას,წინ კი მღვრიე-მღვრიე წყალი როგორც ამ გაზაფხულზე, თუ როგორ გადიხარ ბაღებში,როგორ ატან იმედიანად  ყოველ სიზმარს ბეტონზე ამოსულ ფურისელებს, ვითომ და არაფერი....არაფერი დილა ეს იყოს, როგორ წუწუნებ, რომ საგზალი შენ თუ არა, სხვას რომ არ ეყო, მე რომ არ მეყო...
იმდენად შორით გამიტაცა დოღმა, ცხენებმა, ნეაპოლის შორმა ჰაერმა,
დერეფნებმა, კიბემ, ხეებმა,
და ყვავილებმა,ყოჩივარდამ,
მაღვიძარამ, აივნებმა,ღვინომ,ბალზაკმა,
გეახლებოდი აქ რომ იყო
და გახდებოდა ჩვენი ქალაქი ათი წლის თავზე.
აღარც ფრაგმენტებს ვეჯიჯღინები,
არც მემწვანილეს,
აღარც ჰონორარს.
ვაბრუნებ მიწას მთვარესავით,
სალამებს ვუჩერდები..
ვგაზაფხულობ.

მე რომ მოვდიოდი წვიმებიდან,
მე რომ ქარიშხლებს ვეომებოდი,დავღიღინებდი გულამომჯდარი,როდესაც  ერთი გაზაფხული, ყველაფერი თავის ადგილას მქონდა,გარდა გულისა. მიკერებული ქინძისთავით სხეულზე,კანზე.
მერე მოგივიდა ბარათები ჩემს შესახებ,რომელსაც არცერთ რადიოში არ გადასცემენ, რაც არ უნდა უჩვეულო იყოს.
თ.ვ
უხდება შენს ეზოს იშვიათად,
პლატიკოდონი,ნარიტალა,
(ასე ვამეტებ, ვაზვიადებ)
რა დროს ფლორა და ფაუნაა?!
იქნებდა გარეთ გაიხედო,
მგზავრი გეახლა გარიყული.
შენი მორყეული აივნიდან,
მთვარესთან მარტოს გემკითხავა,
ობოლი მეზობლის ნარცისები,
ერთხელაც მაინც გენახულა?
ანაც საქართველო გენახა და,
თუნდაც ორივე მოგეწყვიტა.
უხდება შენს ეზოს იშვიათად,
პლატიკოდონი,ნარიტალა,
(ჩემი ლავიწევი არც ისე)
ჩვენზე რადიოშიც არ ამბობენ,
ვგავართ ზღვის კენჭებს, უნაპიროდ....

ავაადა ეს გაზაფხული.
ადამიანები მოვკვდებით, აბა რას ვიზამთ?!
სანამ  გაიზაფხულა,
სანამ ყველამ იგრძნო მიწის სუნი,
მომისმინე.
მე წავალ,
ავაშენებ ზღვისპირზე ორთვილს
და ვერაფერი მოერიოს მას.
წამლები იქნებიან იქ და კატები,
ჭიანჭველები იქნებიან და ფრანც კაფკა იქნება,
რუსულ სამოვარში გუშინწინდელი ჩაი მოდუღდება
და ქვრივები იმკითხავებენ გაბზარულ ფანჯრებთან.
ლამპის შუქში,
როგორ უყვარდათ.
როგორ იცხოვრეს,
როგორ დაბერხნენ.
გავიშენებ ატმის ხეებს ,
იფანს, ლანჯებს,
სადაც არავინ არ მიმღერებს
იქ დავდგამ დიდ ლოდს,
სამშობლოსას.
როცა გემები ჩამივლიან უცხო ნაპირით,
იქნებ სალამი გაატანო,გემბანო მაინც
ვინ ვიყავით.
..................
ახლა დგახარ ხიდის ბოლოს ***
როგორც წიფელი,
სასიკვდილოდ დაჭრილ მუხას გვერდს რომ უმშვენებს
გაუვალ ტყეში,
და მიაცილებ,მიაცილებ ვაგონს,მოხუცებს
და შენი მძიმე,გადაღლილი მღვრიე თვალებით,
ვერაფერს ამჩნევ,გარდა იმისა როგორ მიდიან,
რადგანაც წასვლას გაცილებით
უხდება თოვა,
თოვა,რომელშიც მარტო დარჩები,
უკანასკნელი საკურასავით.
ვერაფერს  ამჩნევ, გარდა იმისა,
აღარაფერი აღარ ხდება გულთვალთ საღები.

ვერ დაგიმალავ მეგობარო,როგორ გამშვენებს,
ძირგამომძვრალი  ფეხსაცმელი ცისარტყელებით,
და შავი პალტო,შავი პალტო
გამოზოგილი,
და შიგადაშიგ ამომწვარი გულის მხარესთან
და მუქი პალტო,მუქი პალტო  და თეკერეი.
გუშინ ღამით რომ ერთმანეთზე ვმარჩიელობდით:
ყველა დარაბა,ძველი კარი,ძველი ფანჯრები,
და ეს გალიაც,
რომ გადავრაზეთ,ამოვქოლეთ, არიქა, ვაჰ ჩვენ...

შენი ფანჯრიდან შენ ხომ იცი, გზაა, ენგური,
და პოეზია, ჟურნალები,"უცხო, ებგური"
დამერწმუნება თვით გურამიც სოხუმშიც არ წვიმს,
როგორც ბალკონზე აქვე ჩვენთან,საფიჩხიაზე.
როდესაც დედა მოუთმენლად გვაწვდიდა ფუნჯებს,
ჩვენ კი ვხატავდით უნაყოფო ხეებს, ფრინველებს,
პალმებს,ბროწეულს.

ჩვენ კი ვხატავდით ჩვენს ცხოვრებას ასე მგონია,
თეთრი ხალათით,პოეზიით პაციენტურად,
ჩვენთან ქარია, იალქნები, სხვების ჭორები,
პოეზიაა ჩვენი თავიც,
ბოლოსწინა ნეკროლოგებთან.

ვერაფერს ამჩნევ,გარდა იმისა როგორ მიდიან,
რადგანაც წასვლას გაცილებით
უხდება თოვა,
თოვა,რომელშიც მარტო დარჩები,
უკანასკნელი საკურასავით.
ვერაფერს  ამჩნევ, გარდა იმისა,
აღარაფერი აღარ ხდება გულთვალთ საღები..........
..............
...............................

როგორ ახლოა მეობარო  ხოდაბუნები,
და წაქცეული, წაქცეული ხეთა რიგები,
და ქარი-ქარი როგორც
სიმები
აწყვეტილი ბოლო არიას,
და ამ  ბორიას უთავბოლოს,მკაცრსა და თავხედს,
აღარაფერი აღარ მოაქვს
გულდასაწყვეტი ამბების გარდა.

და რაც ხდება
ხდება მხოლოდ განმარტოებით.
რომ მარტო კასცას წაექევა ჭერი, ჭერამი,
რომ მარტო კაცი ჩაუსაფრდება თოვას ლოდინით,
ასე ასი წლის,
რომ ატირდები ალუდაზე ასეთ ლოდინში.

ახლა ერთმანეთს დაველოდოთ,
მთამდე ბილიკია საცალფეხო,
როცა მიყვავის ხელისგულზე,
პალმა სოხუმის.

როცა ყველაფერი სიზმარია,
ან და აღარც ღირც სახსენებლად,
შენ ხომ ბილიკებს მიაგენი,
ყვავილებს დარგავ, იასამანს,
ქოთნებსაც სული შეუბერე.
(ქოთნებმა იმდენი იციან)
ავანთოთ კოცონის ათინათი,
დაე გამზეურდეს სულები,
და შენ რომ აღარ იქნები და
კოცონი შემორჩება სოფელს.

დამისხი, დამისხი ჭურა სახოს,
იქნებ ვენახებში გესტუმრო,
ცრემლი ვადინო დარდიანი,
აქ რამ მოგიყვანა მადლიანო.

ხუდაბუნები და ჭვავის ყანა,
როგორ ყველაფერი გვენატრება,
სული გველევა იფნებთან.
ასე თავხედური ნაპირები,
სქელი ტალღები და ვენახები,
ვრცელი დაბლობი უნახავი,
დაბლობზე ქარი წაქცეულა.

როცა ყველაფერი სიზმარია,
ან და აღარც ღირც სახსენებლად,
შენ ხომ ბილიკებს მიაგენი,
ყვავილებს დარგავ, იასამანს,
ქოთნებსაც სული შეუბერე.
(ქოთნებმა იმდენი იციან)
ავანთოთ კოცონის ათინათი,
დაე გამზეურდეს სულები,
და შენ რომ აღარ იქნები და
კოცონი შემორჩება სოფელს.

რაა სოფელი?!
ერთი ლოდის წინ გაგორება
და ბილიკები ნაფეხურებს მონატრებული.
............
/////////////////////////
აგერ გაზაფხული ნორჩი
ნორჩი როგორც ყმაწვილობა,
მე კი  მენატრება თოვლი,
ხელში ჩამდნარი თოვლი.

ასე თოვლივით დაგიდნები,
ვინღამ დამტოვოს მიწის ზემოთ,
მეც იმ ძაღლივით ჩაგაკვდები,
გზაზე რომ ვნახეთ გარდაცვლილი
და ჩვენს ეზოში გადამალეთ,
მიმოზებთან...
ვეღარ გავიმეტეთ ტროტუარზე
აზიზინდებაო მიმტკიცებდა.

გული ღრიალებს ზოზინით,
გული ღრიალებს როგორც თერგი,
ბანი კი,ბანი აღარ მესმის,
მე ხომ სული ჩაგაბარე,
მე ხომ თავი გაგიმეტე,
არ დავაშრე წყარო.
შეგიყვარე,შეგიყვარე,
შენი გზები ვაბილიკე,
ცრემლი ვღვარე ქარვის,
ოთხივ კუთხის ქარები,
ჩავიცვი და ვარიგე.

თვალებში მაქვს ქოთნები და
ვეღარ დამრჩა წვეთი,
ვეღარ დამრჩა წვეთი,
მეასედ რომ მოვრწყა.

მანამ უნდა ვიარო,
მანამ უნდა ვიმღერო,
მანამ უნდა ვიკითხო,
"შარიანი ლემადე"

გულწითელა შემოხვდა,
გალეული გალობდა,
ვერ წაქცეულ ბაღებში
თვითონ იყო გული!

გულზე ზოზინ-ზოზინით,
ხელში თვითონ ჩამაკვდა.
აყვავილდა ბაღი
და დამიდნა თოვლი.

..............

მალე ჩამოვალ სკან გოლვაფრო,მალე ჩამოვალ
და უსათუოდ სახლში დამხვდი,ანაც ჩიხებთან
სადაც გარკვევით აწერია ნომერი-რიცხვი,
სადაც დაფნაა,იფნებია,სადაც ვერხვები
იქ შემოგხვდები,გადაგეხვევი.

უნდა გიამბო  ამინდებზე,როგორ დამღალეს,
როგორ მაჯობეს ამინდებმა როცა ვერაფრით,
ვერ იცვლებიან,რადგან ამინდი უფრო რე მეტად
გულღიაა,გადაჭარბებით მეტად სანდოა.
იმდენად ნაღდი,ამინდს რომ აყვე,რას აღარ გიზამს.

მე  ჩემოდნიდან ამოქექილ, უღილო პალტოს,
გულდამწვარი,ცხელი მიხაკი უნდა მივაკრა,
უნდა გიმღერო ცხელ მინდორში
უნდა გიმღერო,
რომ დამაბერე უკანასკნელ მენავესავით
და უნაპირო,ლურჯი ზღვები  სქელი ტალღებით
რომ ჩამისაფრე ლოდინისგან დაღლილ თვალებში.

არაფერია აქ  შეცვლილი ჯანდაბა ყოფას,
ჯანდაბას ყველა პოეზია,წყალმა წაიღოს,
მაშინ როდესაც გულთმეინახეს გეძებ და გეძებ
და მაშინ როცა გაზაფხულის სხივი მაცვია
შიგნით თოვლია გაუკვალავი და ჭაობები.

როგორ მიყვარხარ მეგობარო,როგორ მიყვარხარ.
უსათუოდ ჩამოვალ მალე
და შენი  ხელით,გაშვერილი გამხდარი ხელით
ამბებს მიამბობ.

მე  ჩემოდნიდან ამოქექილ, უღილო პალტოს,
გულდამწვარი,ცხელი მიხაკი უნდა მივაკრა.

..................

აში ჩაქცეული მელანია,
ჩვენი უდროო ნაუბარი,
როგორ დამიბერდი სიყვარულო,
ატმის ბაღებივით.

ცოლებს პოეტები აქვრივებენ,
ხომ წაგიმღერია მეგრულად,
ფირცხალავა და წალენჯიხა,
გადავივიწყე.დავიმარხე.
როცა ომების ქვეყანაა,
ამინდი მხოლოდ ამინდები,
ჩვენი უთავბოლო  რეისები,
ზოგჯერ არცერთი არ ამართლებს,
ხელის დაქნევა ორივე.

აქ რომ ყვავილებმა იყვავილა,
აქ რომ მინდორ- ველი გადავთიბეთ,
აქ რომ წყარო ვსვით ცრმელიანად,
თიბათისთვესაც გეფიცები
სახლების სუნია ხელები.

როცა ქალაქში იკარგები,
ზაფხულშიც პალტოთი და სქელი ჯიბით,
დოჩანაშვილი და კონიაკი
მუდამ მეგზური და მაცდური.
ქალაქში ნისლია სიყვარულო
ქალაქში  მტვერია სიყვარულო
ტროლეიბუსია სიყვარულო
ბავშვებია და ბებერი
კაპელდინრებია სიყვარულო.

`გამარჯობა კლარა,როგორახართ?
ჩემი გზა მგონი აქით მიდის.`

ჭაში ჩაქცეული მელანია,
ჩვენი უდროო ნაუბარი,
როგორ დამიბერდი სიყვარულო,
ატმის ბაღებივით.

............................
მე ძლიერ გვიან მომიტანეს ჩემი ამბავი,
როგორც ბარათი,ან დეპეშა, თუნდაც სალამი,
მივიწყებული,გადასული ფერი დრო-ჟამი,
როგორაც სკივრი  უძირო და უშინაარსო,
მაშინ როდესაც თაროებზე დიდხანს ცხოვრობდი,
გელანდებოდა მომცრო ყუთი ისევ ჭიშკართან,
როგორც პასუხი დიაგნოზზე,*ახლა მივდივარ*
მაშინ როდესაც თოლიებმა ფრენა ისწავლეს,
და ჩვენ კი ომის,ომის მეტი სხვა რაღა გვექნა.
მე ეს ომი,ამ ქვეყნიდან ვისწავლე თორემ
იმქვეყნიური ფსალმუნივით ვდგავარ არქივი,
სადაც უბრალოდ სიტყვებია,აბრა,ბროშურა,
ხიდი,მანძილი და სოხუმი ,სოხუმს არც ვჩივი..
სოხუმს არ ვჩივი რადგან ჭადრებად
გადაგიდგები ერთი ობოლი და შენ დაგრჩდილავ,
მე კელასურის* ნაპირებზე ამოზრდილი ვარ
და დაგასვენებ,ასე დაღლილს,ასე უმიწოს.
მე მოგიყვები იმ ხიდების გემოს,ამინდსაც
და იმ მგზავრებზეც მოგიყვები,დღეში რომ სამჯერ
უდგანან სიკვდილს,ბრუნდებიან და ამის მერეც
ისევ მიდიან.გვტოვებენ მაინც
და ბრუნდებიან.
მე მოგიყვები შენ იმ ზღვებზე,როცა ნაპირი,
მომლოდინეა ნაფეხურის ძლიერ ზამთარში,
და მაშინ როგორ,როგორ ტირის ამ უნაპირო
ზღვასთან ახლოს გამხმარ ხესთან ჩიტი
უდედო,
რომელიც წეღან ჩამოაგდეს რუსულ სიმღერით.
სადაც მწერლები,იხრჩობოდნენ ისე უსიტყვოდ...
მე მოგიყვები უკაცრიელ ბაქანზე დგომას,
ოჩამჩირეზეც კი მოგიყვები,
მაგრამ ვერ ვიტყვი სამშობლოზე,საქართველოზე.

................




ბარნოს დიდი გეგმები აქვს დიდი !!!
ბარნომუსია 2021-06-28 16:17:01

დაბადებიდან ვიყავი ზედმეტად ემოციური ბავშვი..სულ პატარას რატომღაც მეშინოდა ომის და ყოველთვის,როცა იწყებოდა გადაცემა,,ვრემია,,ტელევიზორიანი ოთახიდან ჩუმად ვიპარებოდი,რომ არ გამეგო მისი დაწყება...
მადლობა ღმერთს მაშინ ომი არ დაწყებულა.
ცოტა რომ წამოვიზარდე,სიკვდილზე დავიწყე ფიქრი.დავწვებოდი და თავისით მეფიქრებოდა.სულაც არ მინდოდა,მაგრამ მეფიქრებოდა და რა მექნა...
ერთ ღამეს ვერაფრით დავიძინე.
უკვე თენდებოდა.
-ადექიო მამაჩემმა.
ავდექი და ხატების კუთხესთან რამდენიმე ლოცვა წავიკითხეთ.
-ჩაიცვი მამა და წავიდეთო
და წავედით ზღვაზე.
თენდებოდა.ვიყავით მხოლოდ ჩვენ, ორნი.
ბევრი ვიარეთ სანაპიროზე.რაღაცებზე ვილაპარაკეთ,ლამაზი კენჭები ვაგროვეთ.
მახსოვს როგორ თანდათან და შეუმჩნევლად ქრებოდა შიში...
სახლში ისეთი დამშვიდებული და სასიამოვნოდ დაღლილი მოვედი,მაშინვე ჩამეძინა..
ალბათ იმდღეს შემიყვარდა ზღვა....

*
შენ, ყოველ ჯერზე,
ძილის წინ პირჯვარს  სხვებისგან „იწერ“,
ეშმაკს აფურთხებ.
მე, ყოველ ჯერზე, ვწვები პირქვე
სახით მიწისკენ.

ანა ჯავახიშვილი.

სხვანაირი კაცია მამაჩემი.
სხვა მამებივით,ზღაპარი არასდროს წაუკითხავს ჩემთვის.არც სწავლა დაუძალებია.ისიც არ იცოდა,რომელ კლასში ვიყავი და სულ მეკითხებოდა
-მამა რომელ კლასში ხარ ახლა შენ?
სამაგიეროდ როცა შატალოზე წავედით,აბა რა მამა,კლასი თუ წავიდა,შენც უნდა წასულიყავიო...
სხვანაირი კაცია მამაჩემი.
ჩემს დაბადების დღეზე,როცა მე ვურეკავ და ვეუბნები,რომ დაბადების დღე მაქვს,სულ მეკითხება
-უი,ოცდასამია დღეს?
-კი,ოცდასამია მამა
-რამდენის გახდი მამა ახლა შენ?
-ორმოცდახუთის
-ამდენის კი ხარ? მეტყვის რაღაცნაირად დაფიქრებული და შენ გენაცვალეო,დააყოლებს.
პატარა რომ ვიყავი,სახლში იშვიათად იყო,პროფესიიდან გამომდინარე.
ჰოდა იმ იშვიათ დღეებში მომკიდებდა ხელს და სადმე წამიყვანდა.ეს სადმე ხან ზღვაზე იყო,ხან რესტორანში,სადაც მღეროდა,ხან კიდე თავის მეგობრებთან.ზოგი მუსიკოსი იყო,ხშირად სხვა ეროვნებისაც,ზოგი ბავშვობის მეგობარი,კლასელი,ან უბრალოდ ერთი ჩვეულებრივი ბათუმელი....
ეს იყო მეგობრობის,ბათუმელობის,ადამიანობის მასტერკლასი.
მამა არასდროს ყოფილა კომკავშირელი.
მამა ,,გოლას ამერიკის,, უსმენდა და არ უყვარდა კომუნისტები.
ცოტა რომ წამოვიზარდე,პომადის წასმა დავიწყე.საშინლად არ მოსწონდა და სულ მეჩხუბებოდა.მეც სახლიდან გასული,სადარბაზოში,მეცხრე სართულიდან პირველამდე ჩასვლისას, ვიღებებოდი.ახლაც თუ დამინახა წითელი პომადით,შემომხედავს და
-ფუ,ფუ,ფუ,რას გავხარ!-ო მეტყვის.
სხვანაირი კაცია მამაჩემი.
ზღაპრები არასდროს წაუკითხავს ჩემთვის.სამაგიეროდ კენჭები გვიგროვებია ზღვაზე.მერე მოგვიტანია და იმ კენჭებით ლამაზი სამკაულები უკეთებია.
სხვანაირი ჩახუტება იცის მამაჩემმა.ხელებს მომხვევს და ასე მგონია გველეშაპსაც მოერევა ჩემს გამო.სიზმარშიც კი ჩემი ერთადერთი მხსნელია..
ერთი საყვარელი სიმღერა გვაქვს,რომელსაც ჩვენ ორნი ვმღერით,უკვე ოცდაათი წელია..
თოვლზე და ფანტელებზეა..და მინდა კიდევ უამრავი თოვლის მოსვლა მყავდეს,უამრავჯერ დავურეკო ჩემს დაბადების დღეზე და მკითხოს
-რამდენის გახდი ახლა შენ მამა?..
და უამრავჯერ ვიმღეროთ
,,წუხელ თოვდა........,,
სხვანაირი კაცია მამაჩემი.


სანდრე. 2021-06-10 17:23:51

სანდრე. 2021-06-10 17:23:46

ალბათ არ მელოდა ისევ იმ სივრცეში გიორგი, ამიტომ  ჩემ დანახვაზე დაიბნა.
ხელი კი ჩამომართვა, გამარჯობაო, როგორ ხარო, ესეც კი მკითხა, მაგრამ მერე, მხოლოდ მისმა სხეულმა ილაპარაკა - ჯერ გულზე დაიდო ხელი,  შემომხედა, ხელი ისევ დაბლა ჩაწია და თვალი ამარიდა. იდგა ღია კარში, ვერც გადიოდა, ვერც შემოდიოდა.
მერე მუცელზე დაიდო ხელი, თითქოს რაღაც ეტკინა, ისევ შემომხედა და ისევ ამარიდა თვალი.
ვერაფრით მითხრა გისამძიმრებ რუსას გამოო, მაგრამ ვიგრძენი მისი წუხილი.
სხვისი ტკივილის ასეთი გულწფელი გაზიარება არასდროს მინახავს.

ველქამ, ველქამ 
ნ-ი-კ-ი 2021-05-28 20:32:14

ალ ბი ბაქ და აი მეც გავცოცხლდი!!!
ბარნომუსია 2021-05-28 17:38:08

დღიური: ფლორენცია.
არიან ქალები - ყაყაჩოები - კაშკაშები და ლამაზები,მაგრამ,როგორც კი მოწყვეტ,მაშინვე ჭკნობას იწყებენ...

არიან ქალები - უსუნო ვარდები - შეხედავ, მოგეწონება,მაგრამ არანაირი სურნელი არ მოაქვთ....

არიან ქალები - მიხაკები -  თავი რომ მუდმივად პანაშვიდზე  გგონია...

არიან ქალები -  გვირილები - მათთან ყოფნისას სულ უნდა იმკითხაო: ,,ვუყვარვარ?" ,,არ ვუყვარვარ?"

არიან ქალები - იები - მათკენ მუდმივად თითს იშვერენ: ,,აი ია"

არიან ქალები - იორდასალამები - ყველაზე გამძლენი და უპრეტენზიოები...

არიან ქალები - კლდის ყვავილები - ნებისმიერ კლდეს გახეთქავენ და მაინც აყვავილდებიან....

არიან ქალები - მზესუმზირები - მუდამ რომ მზე დგას მათ თვალებში...

არიან ქალები - კესანები - რა დროც არ უნდა გავიდეს,ვერასოდეს  დაივიწყებ...

არიან ქალები - ედელვაისები - იშვიათები და მითიურები - მათი პოვნა მხოლოდ მას შეუძლია,ვისაც გულში სიყვარული აქვს..
შოთა იათაშვილი.
ფლორენცია 2021-05-27 21:56:54

ჩემი დღეების ჩუმი კოშმარი -ყოველი მთის,
ყოველი ამაღლების ქვეშ
შენ მგონიხარ.
ღამღამობით კი ასე მგონია,
რომ თვალებს ახელ
და გული გწყდება, რუს...

ჩემი კომუნისტური ბავშვობის ერთ მშვენიერ დღეს მე,დედა,ბებია-ელეონორა,ბებიას და-ანგელინა(დიდი,მიხაკებიანი ,,ვენოკით ხელში) და ბებოს ძმისშვილი-მედეა,ჩავსხედით დიდ,თეთრ გემში და დავადექით ნოვოროსიისკის გზას.
მანამდე ბევრი წელი ეძებდნენ დაკარგულ მელიტონ ფაცაციას შვილები და როგორც იქნა მოვიდა შეტყობინება,რომ დაიღუპა ნოვოროსიისკთან და დაკრძალულია ძმათა სასაფლაოზე.
ღამით გემი სოხუმში გაჩერდა და ჩემდა სამწუხაროდ ვერ ვნახე ის სილამაზე,რაზეც ბევრჯერ მსმენია..
იყო შტორმიც, 8 ბალიანი.ირწეოდა გემი და ირწყეოდა ხალხი(პარდონ).
დილით ვიყავით სოჭში.მოგვცეს ბევრი დრო სასეირნოდ და ჩვენც ვისეირნეთ,მივირთვით სოჭის სახელგანთქმული სოსისი და არაჟანი..ვნახეთ ქალაქი და დავბრუნდით გემზე.
დროდადრო ანგელინა ჩადიოდა გემის საბარგო ნაწილში და რწყავდა ,,ვენოკს,,რომ მიხაკებს არ დაეკარგათ სიხასხასე.
ღამით მადლობა ღმერთს შტორმი აღარ ყოფილა,სამაგიეროდ იყო დისკოთეკა და გასართობი შოუ,რომელზეც დასწრება იყო სავალდებულო,რადგან შედიოდა მგზავრობის პროგრამაში.თუმცა მაშინ არც ისეთი დიდი ვიყავი და ბევრი რამ არ მახსოვს..
მოკლედ როგორც იქნა ჩავედით.
ბაქანზე იდგა ორკესტრი და უკრავდა საზეიმო მუსიკას.იყო უამრავი პიონერი, ხელში ყვავილებით.ქალები,კაცები.
ანგელინამ, უი,ვიღაც მთავრობის კაცი იყო ეტყობა ჩვენს გემზე და იმას ხვდებიანო...
ჩავედით ტრაპიდან და მოცვივდნენ ეს პიონერები და შემოგვეხვივნენ ამ ყვავილებით.
თურმე ომის გმირის შთამომავლებს გვხვდებიან ასეთი ზარ-ზეიმით!
ამაზე ბევრი იტირეს ბებიაჩემმა და ბებია ანგელინამ..არ მახსოვს ალბათ დედამ და მედეამაც.მე ნამდვილად არ მიტირია,მაშინ ამისთვის საკმაოდ პატარა ვიყავი.
ნუ ბევრი რომ არ გავაგრძელო,თან გადაგვყვნენ.ვიყავით საფლავზე,ვნახეთ ყველა იქაური ღირშესანიშნაობა და ცუდი გამოცდილების გამო,უკან კატერით დავბრუნდით...

ასევე დაკარგული იყო ბაბუას ძმა,იორდანე მიქაბერიძე,რომელიც 25 წლის წავიდა ომში.სულ რაღაც ორი წლის წინ,შემთხვევით გავარკვიე,რომ ბალკანეთში დაიღუპა და იქვეა დაკრძალული,ისიც ძმათა სასაფლაოზე.
კომუნისტური დრო რომ იყოს,ალბათ იქაც ჩავიდოდით,მაგრამ ახლა ბალკანეთში კიარა,თბილისში ვერ ჩავდივართ..
ასევე ომში დაიღუპა მელიტონის ორი ძმა.
რაცარუნდა ორად გაიყოს აზრი ამ დღის შესახებ,მე ყოველთვის მადლიერებით და სიამაყით ვიტყვი,რომ გმირი ბაბუების შთამომავალი ვარ და მუდამ ვიამაყებ ამით!
ვულოცავ ომის მონაწილე ყველა ცოცხალ ვეტერანს და დაღუპულებს მარადიული ხსოვნა!

ფორმა N 100

Როცა ფსიქიატრიული კლინიკის კარი მოვიხურეთ,
როცა ექიმმა მითხრა,
რომ დედაშენი არა 64-ის, არამედ ჩათვალე,
რომ ოთხი წლის არის
და ასე დარჩება და ამ ოთხ წელს ვერ გადააბიჯებსო,
მივხდი, რომ ძალიან ცოტა ვარ.
იმდენად ცოტა, რომ მთელი გზა ვტიროდი,
შემხვედრ მანქანებს ორად, სამად და ზოგჯერ საბედისწერო ოთხადაც ვხედავდი,
ისინი ცრემლში გუბდებოდნენ.
მთელი გზა ერთი და იგივე კითხვას ვპასუხობდი :
-სად არის, ნიკა?
-აქ ვარ, დედა.
-ნიკა, სად არის?
-აქ, დე..
თურმე შესაძლოა, ცოცხალი ცოცხალს ელაპარაკებოდე
და ვერ ხედავდე,
ვერ ამჩნევდე, როგორია, არ გახსოვდეს,
როგორ გაზარდე, როგორ შეიყვარე,
ან როგორ დაუმეგობრდი.
ან გახსოვდეს და ვერ აღიქვამდე.
იხედებოდე სივრცისკენ და მუდმივი შიში გქონდეს,
რომ ვიღაც მოგიკვდება,
რომ ვიღაც უკვე მოკვდა და ვერ დაიტირე,
ამ ვერდატირების გამო გაუბრაზდე ყველას,
არარსებული სიკვდილის გამო აყვირდე
და მეზობლები შეაწუხო.
არ ვიტყუები, როცა ვამბობ - ცოტა ვარ-მეთქი,
იმდენად უსუსური ხმელი ფოთოლისაც მშურს..
სად არის ახლა დედაჩემი,
ვის მკვდარს დასტირის?
სად არის ახლა დედაჩემი,
ვისთვის კეცავს ტანსაცმელს?
სად არის ახლა დედაჩემი?
რომელ არარსებულ სტუმარს ესაუბრება,
საკუთარ უცნობ თავზე..
სად მიდის, როცა სახლიდან გადის და იკარგება?!
რა ადვილია სახლის დალაგება.
იატაკის მოწმენდა.
მაგიდიდან იმ თეფშების ალაგება,
სტუმრებისთვის რომ დადო
და სიხარულით გაუმასპინძლდა,
მე მათ ვერ ვხედავ, მათზე ვერაფერს ვიტყვი,
გარდა იმისა, რომ რაღაცას აშკარად ეჩურჩულებიან დედას, დედაც პასუხებს არ აყოვნებს...
Რა ადვილია დედის დაბანა,
თმის შეღებვა, ალუბლისფერი საღებავით,
დედის გამოპრანჭვა,
თითქოს წვეულებაზე უხმობენ,
სადაც სიცოცხლე უნდა იზეიმოს.
რა მსუბუქია ეს სიმძიმე...
ერთხელაც, ისე უნდა ავყვავილდე
რომ ყველაფერი გაახსენდეს,
ისევ ისეთი დამხვდეს, როგორც ადრე,
ერთი შეხედვით მკაცრი,
მაგრამ სისხლივით თბილი,
ბალახივით მწიფე.
და ქარივით უშიშარი.
სად არის ახლა დედაჩემი?!
ნიკა ლაშხია

სიყვარულს როგორ უძლებთ? 

ტელევიზორთან ვიჯექი, მთელი საღამო წვიმდა,
ლოგინზე იდო პიჯაკი, პერანგი, ქუდი, წინდა,
ხელში მეჭირა გაზეთი, აქეთ და იქით ვფურცლე,
სტატია შემხვდა ასეთი: „სიყვარულს როგორ უძლებთ?!“
განა რა დიდი რამეა, ვთქვი და სიცილი წამსკდა,
ცოცხალი იყოს კამიუ, ამგვარ გაზეთთა დასტას,
წამში მისცემდა ბუხარს, მაშინ არ ვიყო კაცი...
მე კი ვზივარ და ვწუხვარ, სახლებს და ხეებს აწვიმს...
ცხელ ჩაის ვურევ პიტნას, წუხილშიც ვურთავ სიცილს,
სიყვარულს როგორ ვიტან? ვერანაირად, მიმძიმს!
ლოგინზე იდო პიჯაკი, პერანგი, ქუდი, წინდა,
ტელევიზორთან ვიჯექი, მთელი საღამო წვიმდა,
ხელში მეჭირა გაზეთი, აქეთ და იქით ვფურცლე,
სტატია შემხვდა ასეთი:„ სიყვარულს როგორ უძლებთ?!“

გიორგი ბალახაშვილი.

დღიური: თეია.
რომ მერე  და მერე  და ა.შ

შენ კიდევ ერთხელ "გაგიღმებს" ბედი ამაღამ,
დათვრები ისე, რომ გაიგებ ასფალტის გემოს.
მოგიწევს შენი ოცნებების გულში დამარხვა,
რომ მერე ფხიზელ საკუთრ თავს აღარ აჩვენო.
თეია 2021-04-28 00:41:19

ყველაფერს დავწერ, ყველაფერს დაწვრილებით აღვწერ, ამ საჯარო დღიურში, რასაც ახლა განვიცდი, რადგან ეს თემა - სიკვდილთან შეხებაში მყოფის განცდები ყველასთვის საინტერესოა, მე კი მომწონს რომ მკითხულობენ... მერედა რა შეღავათი იქნება ჩემთვის, თუ წამიკითხავენ? არაფერი, მაგრამ, ამაზე ფიქრი მამშვიდებს. თან ქალების გაფრთხილება გამომივა. ყურადღებით უნდა იყვნენ საკუთარი სხეულის მიმართ. ჰო, კონცენტრაციას წერაზე გავაკეთებ. ეს კი - ძუძუში დაბუდებული ჯოჯო ჩემი ყურადღებით იკვებება... ამიტომ წერაზე მეტად ვიფიქრებ, ვიდრე მასზე... ასე დავწერ: ხომ დამიტირებ, ურაკპარაკო, ხომ დაიხოკავ ჩემზე სახეს.? სინამდვილეში ურაკი ვერც კი გაიგებს ჩემს გარდაცვალებას. მე კი ვე გავიგებ, დამიტირებს თუ - არა. ასეა, მაგრამ ამაზე ფიქრი მამშვიდებს, აქ, კომპ. ტომოგრაფიის რიგში მდგომს და ასე ჯობია. ჯოჯოს არ გამოვკვებავ... მაგრამ, ბეჭები რომ მაწუხებს, იქნებ მეტასტაზებია წასული? ყველაფერი წავიკითხე, რაც კი ინტერნეტ-სივრცეში "იმაზე" ინფორმაცია არის. ძვალზე გადასული ძნელად იკურნებაო.  კიდევ, თავის, პათოლოგიურ სისხლძარღვებს ქმნისო. ცოდნა შეღავათს გაძლევს, კონკრეტულად - როგორ? თითქოს თითს უქნევ და  ტუქსავ მას - ჯოჯოს, "აი, მე გიყურებ და ვიცი  როგორ იქცევი, წესიერად იყავი, ვერაფერს გამომაპარებ"
აზრობრივად ათასჯერ გავიარე ეს საკითხი, კვლევების დროს, ათასჯერ შევეგუე. ისევ გავდივარ: მეორე სტადიააო. მესამე - მეოთხე სტადიამდე მისვლას წლები უნდა. რამდენიმე წელსაც მკურნალობა მომცემს. მეტი რაღა მინდა? მშობლებმა 8 წლისა დამტოვეს. დღესაც ყურებში მიდგას დედაჩემის მოთქმა, შეტევისას უპატრონოდ დარჩენილ ქმარ-შვილს რომ დასტიროდა. მე რა მიჭირს, ,დაზრდილი  შვილები მყვანან, გზაზე დაყენებულბი. 11 თვის საუკეთესო ანტიდეპრსანტი - შვილიშვილიც მყავს. ოდესღაც კი ყველა კვდება. რა ვუყოთ, ეს თუ ცოტა ადრე მოხდება. იქამდე რამდენ  გაზაფხულს ვნახავ, რამდენ შემოდგომას. იქნებ იმენი წელი გავიდეს,  შვილიშვილსაც დავამახსოვრდე... მაგრამ ქორბიოფსიამ რომ აჩვენოს გვიანი სტადია, მაშინ? ესეც ხომ გავიარე გონებაში. მერე რა. რამდენიმე წელი მაინც მაქვს. ოპერაციას არ გავიკეთებ. დედაჩემი ოპერაციამ ჩააგდო ლოგინად. ვინ იცის,  რამდენი წელი ივლიდა... მაგრამ, ეს ხომ 45 წლის წინ იყო. მაშინ, აქ  არც კი იცოდნენ ქიმიოთერაპიის შესახებ.
  მაინც ძნელი ყოფილა რეალობასთან პირისპირ დგომა.
როგორ გამიჭირდა მეთქვა ნინო ექიმისთვის "იმის" სახელი.
- აბა, რა გჭირთ? - მკითხა და ყურადღევით დამაკვირდა.
-რა ვიცი აბა, კაი რამ რომ არ მჭირს ვიცი. - წამით შევყოვნდი. მერე თვალებში შევხედე ექიმსაც, ავადმყფობასაც და ვთქვი- მოკლედ, კიბო მაქვს და რა და როგორი...
- ამის დასადგენად გამოგიშვათ გოგიტა ექიმმა აქ ხომ? - ჩემს მაგივრად დაამთავრა. - ნუ გეშინია,  გიშველით.
- კი, - თუ დავტოვე შვილები ქუჩაში.
- ნუ გეშინია, დაგეხმარებით.
ყველაფერს კი ადვილად ვიჯერებ, მაგრამ ექიმისგან მატერიალური შეღავათი რომ გამორიცხულია, ამდენი კი ვიცი.
  როცა მეილზე დიაგნოზი მივიღე ბედად, თუ ავბედად, იმ დღეს ვნახე ერთი ფეისბუქმეგობრის სახელზე შექმნილი გვერდი. იგივე დიაგნოზი დაუსვამთ. დახმარებას ითხოვდნენ.
ის უფრო მადარდებს წლებით ნაგროვები კომფორტი არ გავანიავო.
- არაფერია, ბინას გავყიდით და ერთ ოთახში გადავალთ. - მეუბნება ქმარი, ჩვენი ხელებით, წლების მანძილზე ნარემონტებ ბინაზე.
- ჩემ ბინას გავყიდით და თქვენთან გადმოვალთ. - მეუბნება შვილი, თავისი შრომით შეძენილ ბინაზე. - რა გადარდებს, ფულია რა. - იმ შემაძრწუნებელი დიაგნოზის მერე რომ 80 პროცენტი მომცეს განკურნების შანსი,  გახრებულია.
  სახელი კი ამოვთქვი მისი, მაგრამ
ეს ის სნეულება არ არის სახელის დარქმევით რომ გაგეცლება. ამ სნეულების დამარცხებას ბრძოლა და ბრძოლებს შორის  იგნორი სჭირდება.
  მიხეილ ჯავახიშვილი ამბობს: " ნუ ფიქრობთ სიკვდილზე, რადგან სიკვდილი მუდამ ფიქრობს თქვენზე".
მორჩა! დღეიდან არ ვფიქრობ. ბილწსიტყვაობა კაცისგანაც არ მიყვარს, მაგრამ ამ წუთში, რაც ენაზე მადგას ესაა: შენი დედაც სიკვდილო, დადექი და მელოდე!

p.s. ამ ჩანაწერის გაკეთებიდან ერთი თვე გავიდა. კვლევა დასრულდა.თურმე ამასაც აქვს სხვადასხვა ფორმები. ჩემი - არააგრესიული და შედარებით ადვილად განკურნებადი ყოფილა. ამასობაში ონკოპაციენტთა ფეისბუქგვერდზე გავწევრიანდი. რამდენი ახალგაზრდა იბრძვის სიცოცხლისთვის. მე საწუწუნო არაფერი მაქვს.
იქ სულ სხვა სამყაროა ასე ვიტყოდი - კეთილშობილ ადამიანთა სამყარო. ნუთუ, სიკვდილთან სიახლოვე აკეთილშობილებს ადამიანს?!

თემურ ელიავა

მშვიდობით მეთქი,
რა უნდა მეთქვა?!
ფეთქავდა გული
და გულის ფეთქვა
მკერდში ტოვებდა ექოს.
ვიდექი, როგორც მექა
და ამ უბედურ ხალხში,
მე მარტოსული მერქვა.

შენ ხომ ყვავილობ ისევ
ირმის ეხვევი კისერს,
ისევ კითხულობ შელის,
როცა ეშვება ნისლი
და არაფერი გშველის.

დილით კი, შავი ყავა,
წლებია -აღარ გყავარ,
წლებია - განმარტოვდი,
წლებია - „ამარკორდი“,
წლებია დამპალ ყავარს
ასდის ლექსი და კვამლი.
წლებია, აღარ გყავარ.
დაყივლებამდე მამლის
სამჯერ რომ უარყავი.

სხვისი ხორცი და ნერვი,
სხვისი ნერვი და ხორცი.
მერე- პალატა მერვე,
მერე- გაძლება, ხომ იცი?!
ზოგი სწავლობდა ქსოვას,
ზოგი იხსნიდა ძარღვებს,
მერვეში იყო თოვა,
პატრონს მიაკვდა ძაღლი.

შენ ხომ ყვავილობ ისევ
ირმის ეხვევი კისერს,
ისევ კითხულობ შელის,
როცა ეშვება ნისლი
და არაფერი გშველის.

მზია სალვარიძე
ფეისბუქპოსტი

დებილი ქალები მეჯავრება ყველაზე მეტად...

არ მწამს ოდესმე გახელილი თვალების  და მითუმეტეს- წლების შემდეგ საჯაროდ გამხელილი  სიმართლის...

დიახ, ყველა უვარგისი კაცის უკან, იმაზე ბევრად უვარგისი ქალი დგას, რომელიც, ყოველი ახალი პატიების შემდეგ ეტაპობრივად აყალიბს მოძალადეს.

ყველა უვარგისი ქალის უკან, იმაზე უფრო უვარგისი დედა-მამა დგას, რომლებიც ობობას ქსელივით არიან ჩახლართული შვილების გენდერული წესით დაყოფაში და მხოლოდ ქალიშვილის გზას აცდენის  შემდეგ ეწვით მაღლა აშვერილი ცხვირის წვერი. იმაზე არასდროს უფიქრიათ, თავიდანვე რომ ზურგი მიეცათ, მათი შვილებიც ივლიდნენ წელგამართულნი...

მეზიზღება არაფრისმცოდნე და არამკითხე სამეგობრო, სანათესაო, სამეზობლო. ყველაფერზე თვალისდამხუჭველი და ამავდროულად ყველაფერზე თვალებდაჭყეტილი საზოგადოება, რომლის აზრთა სიჭრელეს აყოლილნი  მხოლოდ ხრამში იჩეხებიან...

მეზიზღება ორადგაყოფილი აზრი, მოლა ნასრედინის მდგომარეობა და არაფრისთვის  ზვარაკად შეწირული ქალები.

არავითარი თანაგრძნობა მაქვს წლების მერე თავმოხსნილ ამბის გუდებზე, გვიან გამოღვიძებულ და სამაგიეროს გადახდით შეპყრობილ ქალებზე.

არ მაქვს და მორჩა!!!

რომ არა მათი სიმხრდალე, სიბეცე თუ განუვითარებლობა, იქნებ ის მოძალადე პირველივე ჯერზე დამუხრუჭებულიყო და მოგებოდა გონს...

დიახ, ვერ ვიტან დებილ ქალებს, მაგრამ შენ, მოძალადე, მოღალატე და ჩამოუყალიბებელო მამაკაცო, დიახაც ღირსი ხარ, რომ იცი, ადრე თუ გვიან გამოგიფენენ სააშკარაოზე შენ ნაგავს და მერე გინდ თავით ამტვრიე კაკალი, გინდ მუშტით და გინდაც დაუმტვრელი ყლაპე ყელში გაჩხერილ ბოღმასავით...
_____
(((((((((((((  არც კი ვიცი რა ვთქვა. (((

რატომ შლი ადამიანო ყველაფერს?
ფლორენცია 2021-04-18 20:05:51


1 2 3 ... 1473 1474 1475